VARIOUS - We Do 'Em Our Way (MFP, 1980)

...Την αγάπη μας προς το κλασικό πανκ και όλα τα παρακλάδια του θα έχετε ήδη διαπιστώσει όσοι μας παρακολουθείτε, από παλιότερες αναρτήσεις μας.

   Σήμερα λοιπόν παρουσιάζουμε μια ενδιαφέρουσα συλλογή ηλικίας ήδη 32 (!) ετών, με ένα άκρως εμπνευσμένο μάλιστα εξώφυλλο, στην οποία μεγάλα και μικρά συγκροτήματα της πρωτο-πανκ και new wave περιόδου δίνουν τις δικές τους ερμηνείες για μια σειρά κλασικών rock’n’roll, rock αλλά και soul τραγουδιών από τις δεκαετίες του ’50 και του ’60.

   Τα περισσότερα απ’ αυτά τα κομμάτια είναι πασίγνωστα και δε χρειάζονται περισσότερες συστάσεις. Το ενδιαφέρον και αξιοσημείωτο της υπόθεσης είναι ο «φόρος τιμής» που αποτίουν αμέσως μετά το καταλάγιασμα της οργής της έκρηξης του πανκ, ονόματα όπως οι Sex Pistols, οι Stranglers κ.ά. σε τραγούδια και καλλιτέχνες που σίγουρα σημάδεψαν τα παιδικά και εφηβικά τους χρόνια, ανεξαρτήτως μουσικού είδους και εν γένει φιλοσοφίας για τη ζωή.

   Στη διάθεση και την κρίση σας λοιπόν 12 τέτοιες διαφορετικές απόψεις μαζεμένες σ’ έναν δίσκο και δική σας η απόφαση για το αν θ’ αναζητήσετε στη συνέχεια κάποιες από τις πρωτότυπες εκτελέσεις για σύγκριση!

VARIOUS - Punk Funk 2cd Compilation by The Prostitution Times

   Εδώ ξεχνάμε το συναίσθημα!

   Πρώτο λόγο έχει βέβαια ο ρυθμός, σε μια εποχή που οι punk καταβολές οδηγούσαν σε συνθετική ωριμότητα μέσα από τη συνάντηση με funk στοιχεία. Αν λοιπόν φανταστούμε μια νοητή ευθεία της οποίας το ένα άκρο βρίσκεται στην εξέγερση και το άλλο στο χορό, τα περισσότερα από τα συγκροτήματα της παρούσας διπλής συλλογής είναι συγκεντρωμένα κάπου στη μέση^. Punk-Funk ήταν ο όρος που χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει αυτό το βραχύβιο αλλά αισθητικά εντυπωσιακό μουσικό ρεύμα της περιόδου 1978-1982.

   Στην δικής μας «εκτέλεσης» αλλά όχι κι έμπνευσης συλλογή αυτή επικεντρωθήκαμε σε συγκροτήματα της Ευρωπαϊκής σκηνής (Αγγλία, Βέλγιο), παρ’ ότι το κίνημα είχε και κάποια επίδραση πέραν της γηραιάς ηπείρου. Σε σπερματική κατάσταση θα βρείτε εδώ τόσο new wave όσο και pop στοιχεία, αφού οι δρόμοι πολλών καλλιτεχνών άρχισαν λίγο αργότερα να διαχωρίζονται – για παράδειγμα, η πρώτη εποχή των Thompson Twins (με την πολυμελή τους σύνθεση), απ’ όπου κι αντλήσαμε κάποια κομμάτια, ελάχιστη συγγένεια έχει με την κατοπινή, πλέον εμπορική τους.

   Είπαμε πιο πάνω ότι η έμπνευση της συλλογής δεν είναι δική μας. Πράγματι, αφορμή γι’ αυτήν στάθηκε άρθρο του περιοδικού «ΗΧΟΣ» στα μέσα της δεκαετίας του ’80, όπου επίσης αναγνωρίζεται ότι το διαμάντι στο στέμμα του Punk-Funk είναι το μνημειώδες Papa’s Got A Brand New Pigbag των Pigbag, το οποίο διασώζεται ακόμα και σήμερα ως… ποδοσφαιρικό ή μπασκετικό εμβατήριο! Το βάλαμε λοιπόν κι εμείς στην εισαγωγή, για να σας προϊδεάσει κατάλληλα για το τι θα επακολουθήσει. Κι όχι μόνο αυτό: η σύνθεση του εξωφύλλου περιλαμβάνει στοπ-καρέ από διασωζόμενη εμφάνιση των Pigbag στο Top of the Pops, τον καιρό της επιτυχίας του τραγουδιού.

Ρυθμός μέχρι εξαντλήσεως λοιπόν από ένα ξεχασμένο μουσικό είδος, σε μια ηχητική παρέλαση που ευχόμαστε να προκαλέσει ένα και μόνο συναίσθημα: αυτό της νοσταλγίας!

Penetration - Coming up for Air (Virgin, 1979)

   Γνωρίζει κανείς τους Penetration; Έρχονται από την Αγγλία και παίζουν punk rock, ή μάλλον έπαιζαν... το 1978-79. Φιλοξενούμε για σας το δεύτερο και τελευταίο τους άλμπουμ με τίτλο "Coming up for Air" που κυκλοφόρησε το 1979. Δυνατά τραγούδια, καλοί στίχοι, καλή παραγωγή, αλλά πάνω από όλα, τα εκφραστικά και παθιασμένα φωνητικά της τραγουδίστριας Pauline Murray. Η δεσποινίς Murray είναι μέρος μιας παράδοσης που θέλει τα συγκροτήματα με γυναικεία φωνητικά να κατέχουν κάτι το ιδιαίτερο και το μοναδικό (βλ. παλιότερη ανάρτηση με θέμα τους X-Ray Spex και την τραγουδίστρια Poly Styrene), όμως δεν πρόκειται απλά για παράδοση γιατί όντως τα φωνητικά και η τεχνοτροπία της P. Murray είναι τέτοια που κάνει ελκυστικό ακόμα και ένα μέτριο τραγούδι (αυτό το LP περιέχει 1-2).

   Yπάρχουν και μεγάλες στιγμές όμως που αντισταθμίζουν τη μετριότητα, όπως τα Shout Above the Noise, Killed in the Rush, Come Into the Open (κομματάρα!!), What's Going On, Lifeline, New Recruit, δηλαδή καλοδουλεμένες αν και λιτές συνθέσεις που αναμφίβολα ανεβάζουν στα ύψη το επίπεδο του δίσκου. Επιπλέον τα εκφραστικά και πολλές φορές εύθραυστα φωνητικά της Pauline Murray προσδίδουν μια ανανέωση και ποικιλία στη μουσική των Penetration.

   Αν και το "Coming up for Air" δεν είναι ο κλασικός punk δίσκος που μπορεί κανείς να περιμένει, εντούτοις περιέχει ψήγματα από μουσικές και είδη που δεν είχαν φανεί καλά-καλά ακόμα το 1979. Ενδεικτικό είναι το γεγονός πως ένας από τους δύο κιθαρίστες, ο Fred Purser, αμέσως μετά τους Penetration σχημάτισε τους Tygers of Pang Tang, ένα συγκρότημα από τα πρώτα του New Wave of British Heavy Metal, δηλαδή τους παππούδες της σημερινής σκληρής μουσικής. Γεγονός είναι πως συγκροτήματα σαν τους Penetration άνοιξαν το δρόμο στην μουσική post punk/gothic, αλλά και ολόκληρο το κύμα των γυναικείων συγκροτημάτων της δεκαετίας του 1990.

   Ε Δ Ω θα τους απαντήσετε, και αφού τους ακούσετε περιμένουμε τα σχόλιά σας!!!

Urgh! A Music War the Film (1980), Urgh! A Music War The Album (A&M, 1981)

   Αγαπητοί φίλοι και φίλες του blog, σήμερα σας έχουμε μια σπουδαία ανάρτηση με μπόλικα "καλούδια", για την οποία θα προσπαθήσουμε να δώσουμε όσο πιο πολλές πληροφορίες μπορούμε, χωρίς να γίνουμε κουραστικοί. Ανεβάζουμε λοιπόν μια ιστορική ταινία-σταθμό για τους λάτρεις της punk rock και new wave μουσικής, το ντοκυμαντέρ "Urgh!, A Music War" που βγήκε στις αίθουσες το 1980 και ένα χρόνο αργότερα κυκλοφόρησε σε διπλό βινύλιο. Ουσιαστικά πρόκειται για το άτυπο "Woodstock" της γενιάς που διήνυε την εφηβεία της στη δεκαετία του ’80, χωρίς να παραβλέπουμε ότι από το Woodstock ως το Urgh! είναι μεγάλη η απόσταση, ποιοτικά, ποσοτικά, αλλά και μουσικά, με διαφορετικά ηχητικά και πολιτικά διακυβεύματα.

   Η ταινία είναι γεμάτη από καλλιτέχνες οι οποίοι από άποψη στυλ μοιάζουν άνισοι και ανόμοιοι μεταξύ τους, όμως όλοι μαζί δίνουν μια συμπυκνωμένη πληροφορία για τα μουσικά δεδομένα και δρώμενα της εποχής, με άλλα λόγια είναι ένας καθρέφτης όπου κοιτάζοντάς τον, βλέπεις το τότε μουσικό κλίμα και την κουλτούρα γύρω απ' αυτό.

   Η ταινία έχει -ας πούμε- σπονδυλωτή μορφή, γιατί είναι μαγνητοσκοπημένη στα εξής μέρη: Los Angeles, New York (Η.Π.Α.), London, Portsmouth (Μεγ. Βρεττανία), Frejus (Γαλλία) και δεν περιέχει καμία αφήγηση ούτε κάποιο επεξηγητικό κείμενο.

   Συμμετέχουν αρκετά μεγάλα ονόματα της τότε μουσικής σκηνής, όπως ενδεικτικά: Magazine, The Go-Go's, The Fleshtones, Joan Jett and the Blackhearts, XTC, Devo, The Cramps, Oingo Boingo, Dead Kennedys, Gary Numan, Klaus Nomi, Wall of Voodoo, Pere Ubu, Steel Pulse, Surf Punks, 999, UB40, Echo & the Bunnymen και οι Police. Ας σημειωθεί πως οι Police συμμετέχουν με δύο τραγούδια τους, ενώ όλοι οι υπόλοιποι με ένα και ένας από τους λόγους γι' αυτό, είναι ότι η ιδέα για το "Urgh!, A Music War" ανήκει στους Ian και Miles Copeland αδελφούς του Stewart Copeland, ντράμερ των Police.

   Στα θετικά της ταινίας είναι πως περιέχει μία από τις τελευταίες εμφανίσεις των XTC, και πως ενώ οι Police κλείνουν με το "Roxanne" ανεβαίνουν επί σκηνής και μερικά από τα συγκροτήματα που έχουμε δει στην ταινία (UB40, Skafish, Jools Holland) και "τζαμάρουν" μαζί τους. Στα αρνητικά της ταινίας είναι το γεγονός πως δεν έγινε επιλογή πιο αντιπροσωπευτικών τραγουδιών από ορισμένα, αν όχι από τα περισσότερα συγκροτήματα. Αν είχε γίνει αυτό, το "Urgh!" θα ήταν ίσως το πιο αντιπροσωπευτικό ντοκυμαντέρ για τις απαρχές της δεκαετίας του 80.

   Θα βρείτε λοιπόν εδώ μεταξύ άλλων κομμάτια–δυναμίτες όπως εκείνα των Alley Cats (με την τραγουδίστρια να συνδυάζει μοναδικά cool και οργή), των Dead Kennedys και των Cramps, τραγούδια που αποτελούν ένα μουσικό είδος από μόνα τους όπως το Total Eclipse με τον ανεπανάληπτο Klaus Nomi, ή ακόμα και γραφικές παραξενιές όπως τον ζουν-ανάμεσα-μας Skafish με την μνημειωδών διαστάσεων μύτη, να… θυμιατίζει το ακροατήριο!

   Πάνω από όλα όμως, πρόκειται για μια μουσική ταινία που σκοπός της είναι εκτός από την καταγραφή υλικού για τις μετέπειτα γενιές και η διασκέδαση του θεατή -και σε αυτό το σημείο έγκειται η μεγάλη της επιτυχία.

   Στο ότι η ταινία θεωρείται πλέον «καλτ» συνέβαλλε το γεγονός ότι για πολλά χρόνια υπήρχε μόνο σε μορφή βιντεοκασέτας και Laserdisc (ένα αποτυχημένο format βίντεο), αλλά και το ότι παιζόταν σποραδικά (κυρίως στις Η.Π.Α.) από την καλωδιακή τηλεόραση και μόλις στα τέλη του 2009 κυκλοφόρησε σε DVD.

   Παραγνωρισμένο; Ξεχασμένο; Άγνωστο; Το "Urgh!, A Music War" επιστρέφει σε κοινή θέα, για να προσφέρει μέτρο σύγκρισης με τα σημερινά μουσικά και κοινωνικά δρώμενα και να κάνει όλους ν’ αναλογιστούν τι πάει στραβά και έχει χαθεί το αισθητήριο, η όρεξη για αναζήτηση και εν τέλει η αίσθηση του μέτρου από τα ερεθίσματα που κατακλύζουν μεν, αναισθητοποιούν δε την παγκόσμια νεανική κουλτούρα σήμερα…

   Εκτός από τις μπόλικες φωτογραφίες που περιέχονται στα παρακάτω αρχεία, ένα από τα "καλούδια" που υποσχεθήκαμε στην αρχή της ανάρτησής μας είναι και μια mp3 έκδοση του διπλού βινυλίου, στο οποίο αν και συμμετέχουν λιγότεροι καλλιτέχνες απ’ ότι στην ταινία, δεν παύει να είναι ένα ωραίο απομεινάρι της προσπάθειας αυτής.

   Στα παρακάτω links βρίσκονται όλα, καλή διασκέδαση:

1. Ταινία Urgh!

A Music War The Movie (new link 17/2/2025)  

2. Δίσκος (από την Ελληνική έκδοση):

Urgh! A Music War The Album

 

VARIOUS - The Clash Tribute - The Never Ending Story part 1 (Released Emotions Records, 1991)

   Ένα από τα επιδραστικότερα συγκροτήματα της Βρεττανικής πανκ σκηνής είναι το αντικείμενο διασκευής στο δίσκο που παρουσιάζουμε και ο οποίος κυκλοφόρησε το 1991. Δεν γνωρίζουμε αν τα συγκροτήματα που απαρτίζουν την εν λόγω συλλογή - αφιέρωμα στους πολυαγαπημένους μας Clash φτιάχτηκαν μόνο και μόνο για να ηχογραφήσουν τις διασκευές τραγουδιών, πολλά από τα οποία δεν είναι αντιπροσωπευτικά τους. Βέβαια πρέπει να αναδεικνύονται και άλλα λιγότερο γνωστά τραγούδια σε τέτοιες συλλογές και να μην παίζονται τα ίδια και τα ίδια. Γιατί δυστυχώς ή ευτυχώς και οι Clash έκαναν hits - επιτυχίες όσο κι αυτό ήταν ενάντια στην ιδεολογία τους - αυτό ήταν αναπόφευκτο γιατί ο κόσμος τους αγάπησε, γεγονός που διαχρονικά τους ανέβασε πολύ πιο ψηλά απ' ότι φανταζόντουσαν, αλλά και τους γνώρισε σε μετέπειτα γενιές.
   Αρκετά ευχάριστη και ενδιαφέρουσα αυτή η συλλογή λοιπόν, απευθύνεται κυρίως σε φανατικούς και επιστήθιους φίλους του συγκροτήματος. Άξια μνείας τα Complete Control (Bleach), English Civil War (The Price), η ελαφρά 90's ηλεκτρονική έκδοση του Spanish Bombs (Walls Have Ears) και οπωσδήποτε η εκρηκτική εκτέλεση του London Calling (Mass) πιο πανκ από ποτέ. Έτσι λοιπόν οι Clash ξαναζούν και μέσα από την ιστορία τους και μέσα από τις διασκευές τους, άλλωστε πρόκειται για ένα από τα αγαπημένα συγκροτήματα του Blog μας.
   Ακούστε το Tribute Ε Δ Ω και δεν θα χάσετε!!!

  

VARIOUS - Burning Ambitions: The History of Punk (Cherry Red Records 1984)

     Αν υπάρχει εισαγωγικό μάθημα στην punk rock μουσική, αυτό σίγουρα λέγεται "Burning Ambitions: The History of Punk"! και είναι ό,τι πιο περιεκτικό (υπήρξε) στην ανθολόγηση ενός από τα πιο σημαντικά και πιο επηρρεαστικά μουσικά κύματα στο κλείσιμο της δεκαετίας του 1970. Η ιστορία της punk μουσικής υπήρξε πάντοτε αυτή της επανάστασης και της αμφισβήτησης εναντίον οποιουδήποτε κατεστημένου και συντηρητικού (όπως άλλωστε και είναι η φύση ολόκληρης της rock σκηνής γενικότερα), όμως οι "πάνκηδες" τα καταφέρνουν καλύτερα όσον αφορά την επανάσταση και τους νεωτερισμούς. Είναι πιο θορυβώδεις και ξέρουν να προκαλούν, όμως οπωσδήποτε έφερναν κάτι νέο που ούτε και οι ίδιοι δεν ήξεραν ως που ή πότε θα έφτανε. Οι πυρωμένες φιλοδοξίες είναι γνώρισμα της νιότης, και η νιότη είναι αυτή που θα κάνει τη ρήξη. Αυτές οι φιλοδοξίες είναι το γνώρισμα εκείνης της γενιάς, αλλά κάποτε όντας πυρωμένες τώρα πλέον είναι σβηστές, και εμείς αναμοχλεύουμε τη στάχτη για να βρούμε τα διαμάντια τους. Και ακριβώς αυτό είναι η θαυμάσια αυτή συλλογή/επιλογή από (σχεδόν) ό,τι punk υπήρξε μέχρι το 1984, ό,τι πιο αντιπροσωπευτικό. Βέβαια, δεν είναι τυχαίο πως λείπουν κάποια από τα μεγαλύτερα ονόματα της σκηνής όπως οι Sex Pistols, The Clash, Siouxsie & the Banshees, δηλαδή αυτά που όλοι μας πρωτακούσαμε σαν πρώτη γνωριμία με το είδος αυτό. "Κάποιοι δεν ήθελαν, και κάποιοι άλλοι δεν μπορούσαν λόγω συμβολαίου" εξηγεί το κείμενο στο οπισθόφυλλο του δίσκου. Γεγονός είναι βέβαια πως η Cherry Red που κυκλοφόρησε αυτό το διπλό (βινύλιο) αριστούργημα ήταν -και πρέπει ακόμα να είναι- μια ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία, έκανε το καθήκον της εν έτει 1984, μια εποχή που η πρωτότυπη σπίθα της punk μουσικής είχε σβήσει και πολλά από τα "μεγάλα" ονόματα είχαν μεταπηδήσει σε μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες με θετικά αλλά και αρνητικά επακόλουθα.

     Εμείς που ακόμα ονειρευόμαστε στον ρομαντικό μας ύπνο, θα συνεχίσουμε να διακόπτουμε τη γαλήνη μας με Buzzcocks, Adverts, Vice Squad, Slaughter and the Dogs, X-Ray Spex, Vibrators, Generation X, Saints, Dead Kennedys, Exploited, και άλλα πολλά ακόμα ακούσματα. Ελπίζουμε και σεις - κυρίως οι νεότεροι - να μπείτε στον κόπο να ονειρευτείτε μαζί μας τον τρόπο που ξεκινούσε μια άλλη εποχή.....απολαύστε, με πλήρεις σαρώσεις εξώφυλλου, οπισθόφυλλου, και ένα πολύ όμορφο κατατοπιστικό κείμενο στη μέσα μεριά του gatefold ανάμεσα σε άπειρες φωτογραφίες...
Ε Δ Ω θα το βρείτε.