Screamin' Jay Hawkins & John Lurie ‎– Split 12'' From the "Stranger Than Paradise" (OST) (Crammed Discs, 1987) with Michelle Shocked - Anchorage 12'' (Cooking Vinyl, 1988)

   Εν όψει θερινών διακοπών (και θερινής… νάρκης βέβαια), παρουσιάζουμε σήμερα μία διπλή ανάρτηση, σε μορφή δυο αρκετά ετερόκλητων maxi-singles από την απέναντι όχθη του Ατλαντικού.
   Το πρώτο, “split” 12-ιντσο, προέρχεται από την ταινία Stranger Than Paradise του πολύ αγαπητού και δημοφιλέστατου στους σινεφίλ –ιδίως στα 80s και 90s– σκηνοθέτη Jim Jarmusch. Στην πρώτη του πλευρά συναντάμε το πασίγνωστο και χιλιοδιασκευασμένο “I Put A Spell On You” του μοναδικού και πολυτάλαντου Screamin’ Jay Hawkins, ενώ την δεύτερη επενδύουν δυο συνθέσεις του μουσικού και ηθοποιού (μεταξύ πολλών άλλων) John Lurie, επίσης ιδιαίτερα αγαπητού σε Η.Π.Α. και Ευρώπη, είτε στην παλιότερη καριέρα του με τους Lounge Lizards, είτε ως σόλο καλλιτέχνης.

   Η δεύτερη κυκλοφορία με τίτλο “Anchorage”, προέρχεται από την κοινωνική ακτιβίστρια-συνθέτιδα-τραγουδίστρια Michelle Shocked και συγκεκριμένα από το αρκετά δυσεύρετο πρώτο της άλμπουμ “The Texas Campfire Tapes”, του 1986. Το “Shocked” είναι προσωνύμιο της κατά κόσμον Karen Michelle Johnston, το οποίο αναφέρεται ότι απέκτησε όταν συλληφθείσα σε μία διαδήλωση υπεβλήθη σε σειρά ηλεκτροσόκ. Αυτά τα ωραία…
   Τόσο τα παραπάνω, όσο και οι περιεχόμενες συνθέσεις και οι κοινωνικού περιεχομένου στίχοι αποτελούν μάλλον λόγο συμπάθειας προς το βίο και την πολιτεία της Michelle, αν δεν προέκυπταν κάποιες προσωπικές… μικροαμφιβολίες. Εξηγούμαστε: είχαμε πρόσφατα ανεβάσει για ένα διάστημα κλιπάκι με ηχητική επένδυση την όντως ιδιαίτερη και περιεχόμενη εδώ μπαλάντα “Fogtown”, παρακινούμενοι φυσικά από την αγάπη μας προς το τραγούδι. Εντός μιας-δυο εβδομάδων, το είδαμε να «κατεβαίνει» και ταυτόχρονα λάβαμε προσωπικό μήνυμα της Michelle (με κάθε επιφύλαξη) στο οποίο μας έκανε λόγο για παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων και άλλα συναφή… Αν όντως προερχόταν από την ίδια και όχι από κάποια δισκογραφική ή διαδικτυακή εταιρεία/διαδικασία, αποτελεί βέβαια θλιβερό δείγμα του κατά πόσο η εμμονή (αλλά και η πλύση εγκεφάλου που υφίστανται κάποιοι λαοί) στα εμπορικά δεδομένα παραμορφώνει και νοθεύει ακόμα και την απλούστερη και αθωότερη διά-δραση κοινού και καλλιτεχνών στον καιρό μας. Πόσο μάλλον εάν προέρχεται από –υποτίθεται– αντικονφορμιστές εκπροσώπους του δεύτερου είδους. «Στολίσαμε» κατάλληλα τον/τους αποστολείς του μηνύματος, καταλήγοντας με το συμπέρασμα «κρίμα» και προσπεράσαμε…
   Κρατείστε κι εσείς τις μουσικές και πορευτείτε αναλόγως λοιπόν!

VARIOUS - Party Party Original Soundtrack (A&M, 1982)

  

   Soundtrack μιας όχι και τόσο γνωστής νεανικής κωμωδίας των αρχών των 80s, με ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες συνθέσεις και κυρίως διασκευές από επιτυχημένους καλλιτέχνες της τότε εποχής.

   Ενδεικτικά θα αναφέρουμε τις πολύ καλές και αρκετά σπάνιες εκτελέσεις των “The man who sold the world” από τον Midge Ure των Ultravox, το “No feelings” των Sex Pistols από τις Bananarama, το “Tutti frutti" από τον Sting και το “No woman no cry” από την Pauline Black των Selecter, το οποίο με ιδιαίτερη ευγένεια φιλοξένησαν από τον παρόντα δίσκο στην εκπομπή τους “Miss Jamaica” οι μερακλήδες συνεργάτες του ΗΧΩ-STAR RADIO πίσω στο 1988. Λίγο μετά θα ερχόταν η ιδιωτική ραδιοφωνία με τα αποτελέσματα που όλοι βιώνουμε…

   Ακούστε πάντως τον δίσκο, παρά τα γραφόμενα στο «ΠΟΠ & ΡΟΚ» τότε, όντως είναι χαρακτηριστικός του καιρού του!

    Και ένα σχόλιο για το ξανα-αντάμωμά μας.

   Δεν θα δώσουμε τις συνηθισμένες ευχές για καλή επάνοδο, καλό χειμώνα κ.λπ. Πού το είδατε το καλό; Στα νιάτα που πακετάρουν για το εξωτερικό; Στα νοικοκυριά που μετράνε τις μπουκιές, τη βενζίνη και τις δόσεις τους; Στα γεροντάκια που θα κρυώσουν ίσως για τελευταία φορά φέτος και που αγωνιούν για το φάρμακό τους;

   Ευχές υπάρχουν άφθονες μέσα στο θράσος και την αμάθεια των ραδιο-τηλεοπτικών εκφωνητών, των αμερικανοσπούδαχτων υπουργών και παρατρεχάμενων, ίσως και των καρεκλοκένταυρων συνδικαλιστών. Ως εκεί όμως.

   Βρείτε λοιπόν δύναμη μέσα σας. Συμβουλή, ευχή και κατάρα. Ζούμε τα ίδια, γι’ αυτό «δικαιούμαστε δια να ομιλούμε»… Κι αν όλα αποτύχουν, «Καλή αντάμωση στα γουναράδικα» που αλληλεύχονταν με περίσσεια τόλμη και χιούμορ κάποιοι αγωνιστές, σε καιρούς ανάλογα και περισσότερο σκληρούς.

Λουκιανός Κηλαηδόνης - Media Luz LP (EMIAL, 1976)

   `Εχοντας μακρινή μόνο σχέση με τις προγενέστερες ή μεταγενέστερες δουλειές του Λουκιανού, ο δίσκος αυτός έχει χαρακτηριστεί ως «το soundtrack μιας ταινίας που ακόμα δεν έχει γυριστεί»!

   Πιστή στη δομή ενός κλασικού φιλμ-νουάρ, η παρούσα κυκλοφορία ξετυλίγει καρέ-καρέ την υπόθεση μιας αστυνομικής ιστορίας με αρχή, πλοκή και δραματικές εντάσεις, αποτελώντας μια, πρωτοποριακή για την ελληνική δισκογραφία, concept ηχογράφηση. Επίκεντρο, το ονειρικό μπαρ Media Luz, από το οποίο –όπως μας ενημερώνει το εσώφυλλο/πρόγραμμα– γίνονται κάποια απειλητικά τηλεφωνήματα που δίνουν το έναυσμα για το ξεκίνημα μιας σκοτεινής (όπως ακριβώς μια αίθουσα κινηματογράφου) υπόθεσης…

   Μιλώντας για κινηματογραφικές αίθουσες, τα credits του δίσκου τον αφιερώνουν στη γενιά του Ροζικλαίρ («κακόφημου» σινεμά στην αρχή της οδού Πατησίων, κοντά στην Ομόνοια), σύμβολο και τόπο συνάντησης των καταπιεσμένων εκφραστικά και σεξουαλικά νεανικών γενεών των δεκαετιών ’50-’70. Σ’ αυτές και ακόμα παλιότερες εποχές παραπέμπει και το ακουστικό ύφος του δίσκου -ο οποίος κάλλιστα θα μπορούσε θεματικά και ηχητικά να είχε αποτελέσει την επένδυση ταινίας του Νικολαΐδη-, ενώ οι συμμετέχοντες μουσικοί απαρτίζουν την αφρόκρεμα της ελληνικής ροκ αλλά και τζαζ σκηνής της εποχής της κυκλοφορίας του, το 1976.

   Αφεθείτε λοιπόν στη μαγεία του ιδιαίτερου αυτού δίσκου, ανασυνθέτοντας –ο καθένας με τον δικό του τρόπο– τα κομμάτια αυτής της ιστορίας έρωτα και μυστηρίου που ταλανίζει απόψε τις αστυνομικές αρχές της πόλης..!

   Υ.Γ. Την παραπάνω ηχογράφηση ίσως θα την συναντήσετε κι αλλού, αλλά πιστεύουμε ότι εμείς αποδώσαμε καλύτερα τόσο τον ήχο όσο και τον –επίπονο, πιστέψτε μας– διαχωρισμό των κομματιών/μουσικών περασμάτων της.

(Ανανέωση link 27/01/2012)