Kaleidoscope - Incredible Kaleidoscope (Epic Records, 1969) & Planet P Project - Planet P Project (Geffen Records, 1983)

 

   Το όνομα Kaleidoscope έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί από αμερικανικά, αγγλικά, μεξικανικά κλπ συγκροτήματα κατά την διάρκεια κυρίως της δεκαετίας 1960-1970. Η περίπτωση που μας ενδιαφέρει είναι αυτή του αμερικανικού ψυχεδελικού/ροκ συγκροτήματος των τελών της δεκαετίας. Στο άλμπουμ τους “Incredible Kaleidoscope” του 1969 και ειδικότερα στο τραγούδι “Seven-Ate Sweet”, εμπεριέχονται διάφοροι ανατολίτικοι ρυθμοί, όπου μεταξύ των οποίων με έκπληξη θα ακούσει κανείς και το εγχώριο άσμα “Γερακίνα”. Πιθανολογείται ο δεύτερης γενιάς Ελληνοαμερικανός Paul Lagos που αναφέρεται στα φωνητικά, αλλά και στα κρουστά του δίσκου αυτού, είχε συμμετοχή τόσο στην επιλογή, όσο και την απόδοση του συγκεκριμένου άσματος…

   Σε τελείως διαφορετικό κλίμα και εποχή, αλλά πάντα σε σχέση με την ελληνική πραγματικότητα , το συγκρότημα Planet P (γνωστό και ως Planet P project) υπήρξε ένα pop/rock σχήμα των μέσων της δεκαετίας του 1980 με διεθνή απήχηση κυρίως με την επιτυχία τους “Why me”, από τον ομώνυμο άλμπουμ του 1983, που αποτέλεσε διεθνές χορευτικό και εμπορικό hit στην εποχή του. Την μυστηριώδη σχέση του δίσκου αυτού με τον προηγούμενο θα ανακαλύψει κανείς, αν κατεβάσει το μουσικό και οπτικό αρχείο και ρίξει μια ματιά στο οπισθόφυλλο. Εκεί θα δει ότι από όλα τα πιθανά και απίθανα μέρη του κόσμου επελέγη ένας τοίχος στην πόλη των Χανίων. Ανάμεσα στις λοιπές τοιχοκολλημένες αφίσες υπάρχει και μία που αναγγέλλει την ομιλία κάποιου πολιτικού του παρελθόντος με άμεση σχέση με πολιτικό του παρόντος. Τώρα για την επιτυχία των Planet P στην εγχώρια αγορά αφήνουμε τα συμπεράσματα στους ατρόμητους που θα τολμήσουν να κάνουν την αναζήτηση στην συγκεκριμένη εικόνα…

Και τα δύο καλούδια θα τα βρείτε σε μία συσκευασία ΕΔΩ!

Savage Republic - Live In Athens (20-9-1987)

     Ποιοι και πόσοι από εσάς (γεννημένοι εννοείται από το 1970 και πριν) βρίσκονταν το βράδυ του Σαββάτου της 20ης Σεπτεμβρίου 1987 στο ιστορικό club ΚΥΤΤΑΡΟ της οδού Ηπείρου; Εμείς τουλάχιστον, έχοντας κερδίσει εισιτήριο στη διάρκεια της προηγούμενης εβδομάδας από ραδιοφωνικό διαγωνισμό, εκπομπής του Γιάννη Πετρίδη και έχοντάς το παραλάβει από τον ίδιο στο ραδιομέγαρο της ΕΡΤ, βρισκόμαστε στην πρώτη συναυλία των SAVAGE REPUBLIC επί ελληνικού εδάφους! Η ερώτηση του διαγωνισμού λίγο-πολύ αναμενόμενη βέβαια, αφορούσε τη σχέση του συγκροτήματος με τον Μίκη Θεοδωράκη και φυσικά ήταν γύρω από το τραγούδι του συνθέτη « Ο Αντώνης» από την ταινία <<Ζ>> του σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά.

    Αρκετοί, αλλά οπωσδήποτε ενήμεροι για το είδος της μουσικής των S.R. ( post-punk/tribal) οι παρευρισκόμενοι εκεί, γεγονός που φάνηκε και από την συμμετοχή τους σε όσα τραγούδια είχαν στίχους (ακόμα ηχεί για παράδειγμα στα αυτιά μας το Real Men…).
 

    Συνολικά εξαιρετική η εντύπωσή μας από εκείνη τη βραδιά γεγονός που μας έκανε στο πέρασμα του χρόνου να αποκτήσουμε όλες τις υπόλοιπες κυκλοφορίες των S.R. και να γίνουμε μάρτυρες της ιδιαίτερης σχέσης που ανέπτυξαν σιγά-σιγά με την Ελλάδα και ιδιαίτερα την πόλη της Θεσσαλονίκης.
 

   Καλείστε λοιπόν κι εσείς να συμμετέχετε 35 χρόνια μετά σ’ εκείνη τη μοναδική βραδιά μέσω της παρούσας προσφοράς μας, για την οποία καταβλήθηκε ιδιαίτερη προσπάθεια γύρω από την αναγνώριση και διαχωρισμό των περιεχομένων τραγουδιών. Και ποιος ξέρει στις φωνές του συμμετέχοντος κοινού ίσως εντοπίζετε και κάποιες από τους δημιουργούς του παρόντος blog…

Dole - The Speed Of Hope (Penguin, 1986)

    Είμαστε σίγουροι πως ο δίσκος της σημερινής ανάρτησης πρέπει να υπήρξε από τους αγαπημένους των οπαδών της new wave μουσικής, όσον αφορά το ελληνικό κοινό κατά τα μέσα και τα τέλη της δεκαετίας του 1980. Είμαστε επίσης βέβαιοι πως μόλις ακούσετε δυο-τρεις χαρακτηριστικές κομματάρες, θα θυμηθείτε αυτό το (σχεδόν) άγνωστο συγκρότημα από την μικρή Βελγική πόλη Athus. Άν και ο τίτλος της ανάρτησης μάς έχει ήδη προδώσει, ο κολακευτικός μας λόγος είναι για τους Dole και το μοναδικό τους LP "The Speed Of Hope" που κυκλοφόρησε και στην Ελλάδα από την ανεξάρτητη δισκογραφική Penguin.

    Εκ πρώτης ακοής οι Dole μοιάζουν απόλυτα μαγεμένοι από την αίγλη των Cure (πράγμα που ισχύει για αρκετά από τα συγκροτήματα εκείνης της εποχής), όμως ακούγοντας πιο προσεκτικά, συνειδητοποιεί κανείς πως υπερισχύει το προσωπικό στυλ σε κάθε μία από τις οκτώ αξιόλογες και δυνατές συνθέσεις. Αυτό ενισχύεται από το γεγονός πως ο Adrian Borland, αρχηγός των φοβερών The Sound ("I Can't Escape Myself"), καθοδήγησε σοφά τους Dole και συμμετείχε ενεργά στη γένεση αυτού του δίσκου.

    Για όσους δεν γνωρίζουν για τί πράγμα μιλάμε, η φυσιογνωμία του "The Speed Of Hope" είναι ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος του. Τα περισσότερα τραγούδια είναι σε γρήγορο tempo και κάποια σε mid-tempo, όμως όλα κουβαλούν κάτι από τη μελαγχολία της εποχής τους και προσδίδουν ιδιαίτερα έντονη νοσταλγία. Όμως, η μουσική πολλές φορές είναι αυτό που εμείς θέλουμε να είναι, έτσι δεν είναι;

    `Οσοι είστε ένθερμοι οπαδοί και της γηγενούς new wave και μετα-πάνκ σκηνής ενδεχομένως να εντοπίσετε γνώριμες μελωδίες στα "Maybe Tomorrow", "I Say" και "Satellite". Όμως, δεν είναι απαραίτητο να επεκταθούμε σε αυτό γιατί πολύ απλά είναι απόλυτα λογικό κάποιοι καλλιτέχνες να επιδρούν και ταυτόχρονα κάποιοι άλλοι να αποδέχονται αυτήν την καλώς εννοούμενη επίδραση στην μορφή κάποιου μουσικού "δανείου".

    Χάριν... μουσικής παιδείας αφήνουμε τους Dole να ρίξουν τη σκιά τους στο παρόν μας και να μας θυμίσουν για ακόμη μια φορά πως η δεκαετία του 1980 παρήγαγε και ποιοτική μουσική και ως φάντασμα ή φάρσα επανέρχεται σε πείσμα των τόνων μέϊκ-άπ και της στερεότυπης ποπ ανοησίας.

Random Hold - Etceteraville (Passport Records, 1980)

   Αλήθεια, έχετε ποτέ σας αναρωτηθεί πώς θα ακουγόντουσαν οι Van Der Graaf Generator αν κυκλοφορούσαν το πρώτο τους άλμπουμ εν έτει 1980; Κάτι τέτοιες περίεργες σκέψεις μάς πέρασαν από το μυαλό ακούγοντας ξανά και ξανά το πρώτο άλμπουμ των Βρεττανών Random Hold, με τίτλο “Etceteraville”. Ένας από τους λόγους που τα λέμε αυτά είναι επειδή ο Peter Hammil, δημιουργός των Van Der Graaf Generator και επιφανής μουσικός του εν λόγω θρυλικού σχήματος της progressive rock, βοήθησε τους Random Hold στα πρώτα τους βήματα κάνοντας την παραγωγή αλλά και δρώντας ως «σκιώδες» μέλος τους. Πιστεύουμε πως αυτό ώθησε το συγκρότημα στο να δώσει τον καλύτερο εαυτό του, δημιουργώντας για αρχή ένα δίσκο-επιτομή του παλιού με το καινούριο.

   Όσον αφορά τα μέλη των Random Hold, δεν επρόκειτο για ερασιτέχνες και ενδεχομένως δεν θα χρειαζόντουσαν τη βοήθεια του Peter Hammil. Έχουν σοβαρή εμπειρία στο ενεργητικό τους, όντας συνεργαζόμενοι με πασίγνωστους και «μάστορες» στο είδος τους όπως ο Brian Eno, ο Phil Manzanera, ο Peter Gabriel, οι Skids, αλλά και ο Jon Anderson των Yes. Είναι επιβλητικό και μόνο να αναφέρονται τα παραπάνω ονόματα, πόσω μάλλον να έχει κανείς συνεργαστεί μαζί τους.

   Στο πρώτο άκουσμα, οι Random Hold ανήκουν στο ίδιο είδος μουσικής όπως οι πασίγνωστοι Ultravox, οι Human League, ή οι Magazine και άλλα παρόμοια συγκροτήματα της μετα-πανκ και new wave σκηνής. Κατά τη γνώμη μας -και σε δεύτερη ανάλυση- αυτό που πέτυχαν οι Random Hold ήταν η όσμωση διαφορετικών επιρροών από το παρελθόν, ώστε να γεννηθεί ένας καινούργιος ήχος. Θεωρούμε δε, πως το πρώτο τους άλμπουμ “Etceteraville” είναι αριστουργηματικό και γι’ αυτό το λόγο αναφέρουμε μερικά χαρακτηριστικά τραγούδια όπως τo “What Happened” ή το “Montgomery Clift” που θα γίνει το καινούργιο αγαπημένο σας, αλλά και το “Silver Spoons” με τις φαινομενικά πολύπλοκες ενορχηστρώσεις. Τέλος, το “Precarious Timbers” θα προκαλέσει έντονες συγκινήσεις στους απανταχού λάτρεις της progressive rock.

   Για την ιστορία, το συγκρότημα κυκλοφόρησε άλλα δύο άλμπουμ, στο πρώτο από αυτά (“The View From Here”) έκανε και πάλι την παραγωγή ο Peter Hammil, ενώ στο δεύτερο (“Burn The Buildings”) την παραγωγή έκανε ο Rikki Sylvan (ελπίζουμε να τον θυμόσαστε από παλιότερη ανάρτησή μας).

   Τέλος, θέλουμε να πιστεύουμε πως η παρούσα ανάρτηση θα αναπληρώσει κάποια κενά στην μουσική παιδεία των αναγνωστών μας, αλλά και θα αναθερμάνει το ενδιαφέρον τους για παρόμοιους μουσικούς πειραματισμούς που μέλλονται να παρουσιαστούν στις εικονικές σελίδες του Prostitution Times…

VARIOUS - A Means To An End, The Music of Joy Division (Hut Recordings, 1995)

    Η ύπαρξη των Joy Division στο νεοκυματικό-μεταπάνκ γίγνεσθαι αποτέλεσε την αρχή μιας νέας μουσικής - με κύριους εκφραστές εκτός από τους Joy Division, τους Bauhaus, The Cure, The Sound και άλλους - το κύμα αυτό άλλαξε καθοριστικά τη μουσική ροκ.

   Το νέο κύμα που πρέσβευαν και οι Joy Division ήταν ακριβώς η μουσική που ταίριαζε στην εποχή της, δηλαδή σκοτεινή, αγχώδης και έντονα υπαρξιακή - που συμπτωματικά ταιριάζει "γάντι" και στη δική μας ταραγμένη εποχή.

   Για την ιστορία, η έλευση και παρέλευση των Joy Division κράτησε από το 1977 έως και το 1980, δηλαδή μόλις 3 χρόνια στα οποία κυκλοφόρησαν δύο ολοκληρωμένους δίσκους ("Unknown Pleasures", 1978 και "Closer", 1980) καθώς και πλήθος 7'' και 12'' singles με πιο γνωστά τα "She's Lost Control", "Atmospere" και "Love Will Tear Us Apart". Η ανοδική πορεία των Joy Division διακόπηκε απότομα με την μοιραία αυτοκτονία του  Ian Curtis, τραγουδιστή-στιχουργού και εκφραστή του συγκροτήματος στις 18 Μαϊου 1980, παραμονές της πρώτης τουρνέ τους στις Η.Π.Α. Είναι γνώριμη στους περισσότερους η μουσική τους και θα λέγαμε ότι δεν αφορά μόνο τους σημερινούς 40-45άρηδες οι οποίοι κάποτε ψιθύρισαν τους μελαγχολικούς στίχους, αλλά και σημερινούς 20άρηδες που ανακαλύπτουν τους ακόμα φρεσκότατους Joy Division και ακόμη εμπνέονται από τους υπαρξιακούς στίχους και τα φωνητικά του Curtis, to στιβαρό μπάσσο του Hook, την δειλά ψυχρή κιθάρα του Albrecht, αλλά και τα σχεδόν επιθανάτια τύμπανα του Morris.

    Πάνω σε αυτή τη βάση της επιρροής αλλά και της διαχρονικότητας της μουσικής των προαναφερομένων, αναρτούμε μια συλλογή σημαίνοντας το τέλος του 2013, με διασκευές πάνω σε γνωστά και άγνωστα τραγούδια των Joy Division. Γνωρίζουμε πως η σταχυολόγηση μιας συλλογής με διασκευές ενός συγκροτήματος τεράστιας σημασίας - αλλά και γενικά η έννοια της διασκευής - κρύβει και άλλες σκοπιμότητες εκτός από την προφανή λατρεία στο εν λόγω συγκρότημα, την οποία φυσικά και επικροτούμε. Για να αναφέρουμε τα πιο εξώφθαλμα, η έλλειψη έμπνευσης και ανανέωσης της ροκ μουσικής αλλά και η "αρπαχτή" εκ μέρους της δισκογραφικής εταιρείας που ουσιαστικά επανακυκλοφορεί υλικό μέσω των άλλων, για να ανανεώσει το εμπορικό ενδιαφέρον των παλαιών, αλλά και να στρατολόγησει νέους θαυμαστές ενός τόσο σημαντικού συγκροτήματος. Αρκετά όμως με τα πικρόχολα σχόλια... ας πούμε λίγα λόγια για τη μουσική.

    Η εν λόγω συλλογή που τιτλοφορείται "A Means to an End - The Music of Joy Division" ("Τα μέσα για ένα σκοπό - η μουσική των Joy Division") κυκλοφόρησε το 1995 σε διπλό βινύλιο και cd στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού και αποτελείται από αρκετές ενδιαφέρουσες διασκευές, επιτυχιών και μη, τραγουδιών τους από την αφρόκρεμα της ανεξάρτητης αμερικανικής ροκ σκηνής. Μας έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση τα "She's Lost Control" από τους Girls Against Boys, "New Dawn Fades" από Moby, "Heart and Soul" από την "ιέρεια" Kendra Smith, "Love Will Tear Us Apart" από Stanton Miranda και "Atmosphere" από τους Codeine, μεταξύ άλλων. Είναι σημαντικό να πούμε πως δόθηκε σημασία και σε λιγότερο γνωστά τραγούδια των Joy Division όπως τα "Interzone" από τους άγνωστους Face to Face, "They Walked In Line" από godheadSilo και "As You Said" από τους Tortoise.

    Eπιλέξαμε ως τελευταία ανάρτηση του 2013 τους Joy Division, όχι ως μια κίνηση απαισιοδοξίας, αλλά το αντίθετο, ως μια ευχή για το (κοντινό) μέλλον. Να είστε καλά και καλώς να υποδεχθούμε το 2014, με ό,τι και αν φέρει.

Kat Onoma - Stock Phrases (MBI, 1991)

   Παρά την πρόσκαιρη σπανιότητα των αναρτήσεών μας θέλουμε, με τα πρώτα φετινά κρύα, να σας προσφέρουμε ζεστή - αν και κάπως ιδιότροπη και μελαγχολική - μουσική παρέα με ένα rock/jazz/blues συγκρότημα από το Στρασβούργο με την ελληνική (!) ονομασία Kat Onoma. Τα μέλη του συγκροτήματος προερχόμενα από  μεταξύ τους συγγενές παρελθόν πειραματικής jazz, πεισματικά κυκλοφορούν και γράφουν τραγούδια στα αγγλικά (τονίζουμε το «πεισματικά» γνωρίζοντας το στερεότυπο των Γάλλων και τη σχέση που έχουν με τις άλλες γλώσσες).

   Το άλμπουμ που ανεβάζουμε είναι η δεύτερη κατά σειρά μεγάλη κυκλοφορία τους με τίτλο "Stock Phrases" εν έτει 1991, η οποία αποδεικνύεται πως είναι ένα πανέμορφο, ζεστό, ατμοσφαιρικό απαύγασμα μετα-πάνκ ήχων με τη συνοδεία jazz και blues τεχνασμάτων. Κάποιοι μάλιστα παραλληλίζουν τον ήχο των Kat Onoma με αυτόν των Japan, αλλά εμάς μας θύμισαν και μεταγενέστερα συγκροτήματα όπως αυτά των Tindersticks και των Madrugada. Το άλμπουμ απαρτίζεται από ικανό αριθμό άξιων αργόσυρτων rock τραγουδιών, χωρίς να μπορούμε να προτείνουμε τα καλύτερα, απλούστατα γιατί είναι όλα τους εξαιρετικά καλογραμμένα. Περιέχονται δε και δύο διασκευές-έκπληξη στα "Be Bop a Lula" και "C'mon Everybody", κλασσικά rock 'n' roll κομμάτια δοσμένα έξυπνα και κάπως «αιρετικά».

  Έτσι λοιπόν, ο συνδυασμός της ιδιαίτερης μουσικής μαζί με την ποιητική διάθεση καθιστούν τους Kat Onoma μοναδικούς με τον πλέον ώριμο ήχο στο "Stock Phrases". Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως η εμπορική επιτυχία του συγκεκριμένου δίσκου δεν ήρθε από τη Γαλλία, αλλά από χώρες όπως η Ελλάδα και η Σουηδία. Σας καλούμε να ακολουθήσετε τους Kat Onoma στον ποιητικό τους οίστρο και στην μελαγχολική τους διάθεση, πιστεύουμε πως ταιριάζουν απόλυτα με την εποχή και τον χειμώνα που έρχεται.

Human Sexual Response - Fig.14 (Passport Records, 1980)

   Ανταποκρινόμενοι στην επιθυμία σας να ακούσετε και το πρώτο άλμπουμ των Human Sexual Response -και αφού το ανακαλύψαμε πρόσφατα- είπαμε να το αναδείξουμε πριν "καθήσει" ο κουρνιαχτός των (θετικών) αντιδράσεων όσον αφορά το "In a Roman Mood". Ο λόγος είναι προφανής. Θέλουμε αφενός να δείξουμε τη φυσική πορεία ενός βραχύβιου συγκροτήματος μέσα από την κυκλοφορία των 2 άλμπουμ του και αφετέρου να δώσουμε και μεις όσο πιο πολλά στοιχεία μπορούμε, αφού τα έχουμε στην διάθεσή μας.
   Πραγματικά, ο ήχος των Human Sexual Response μέσα από το "In a Roman Mood" ήταν ένα ευχάριστο σοκ για εμάς. Δεν είναι τυχαίο πως το κατατάξαμε στα καλύτερα, όμως τα δύο άλμπουμ έχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ τους. Το "Fig.14" αν και κυκλοφόρησε μόνο ένα χρόνο πριν το "In a Roman Mood" υπερασπίζεται σθεναρά τον ήχο της δεκαετίας του 1970 με μια -θα λέγαμε- glam/punk επίδειξη αισθητικής. Περισσότερα από τα μισά τραγούδια του δίσκου αυτού ακροβατούν μεταξύ glam/art rock και πρώιμης punk μουσικής. Τα "Guardian Angel", "Dick and Jane", "Jackie Onassis", "Cool Jerk" είναι ζωντανά δείγματα αυτής της τεχνοτροπίας. Μπορεί κανείς να δει την εξέλιξη μέσα από τραγούδια όπως π.χ. τα ρυθμικά "Dolls" και "Unba Unba" και το funky rock & roll "What Does Sex Mean to Me?". Επιπλέον, ένα από τα καλύτερα κομμάτια του άλμπουμ, ακριβώς γιατί δείχνει αυτή τη γέφυρα μεταξύ του παλιού και του καινούργιου, αυτής της μετάβασης προς την post-punk, είναι το ντελικάτο "Marone Moan". Στα ίδια χνάρια κινείται και το επικό "Anne Frank Story" το οποίο είναι προπομπός του επόμενου δίσκου. Σε αυτό το τελευταίο κομμάτι φαίνεται η μαεστρία στον συνδυασμό των glam/art/prog rock στοιχείων με την new wave αισθητική. Προσέξτε επίσης πώς ανεβαίνουν προοδευτικά οι τόνοι στο 6-λεπτο "Anne Frank Story", δίνοντας έν τέλει ένα "δραματικό" κλείσιμο.
   Δεν σας κρύβουμε ότι αισθανόμαστε μια ικανοποίηση συμπληρώνοντας εδώ την ιστορία των άγνωστων Human Sexual Response. Ελπίζουμε πως και το πρώτο τους άλμπουμ θα βρει την ανταπόκριση που του αρμόζει.

Human Sexual Response - In A Roman Mood (Passport Records, 1981)

   Είναι μεγάλη μας χαρά κάθε τόσο να παρουσιάζουμε ένα δίσκο που και εμείς μόλις έχουμε ακούσει -έχοντας πάρει μια γεύση από τον ήχο, ευθύς αμέσως να τον μοιραζόμαστε μέσα στον ενθουσιασμό μας, όπως κάποτε στην εφηβεία μας δεχόμασταν κάθε τι καινούργιο που μας ενθουσίαζε, με τον ίδιο τρόπο.
    Όμως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Έναν δίσκο σαν τον "In A Roman Mood" των Human Sexual Response δεν τον προσέχεις με την πρώτη, εκτός εάν κολλήσεις στο εξώφυλλο (αυτή την ωραία φωτογραφία με το άλογο) και αυτό ακριβώς είναι που συνέβη αρχικά. Αυτό το εξώφυλλο μάς ώθησε να το ακούσουμε και στην πρώτη ευκαιρία να το αποκτήσουμε, κάτι που συνέβη εντελώς πρόσφατα. Και ήταν ακριβώς πάνω που λέγαμε ότι από άποψη μουσικής "τέλειωσαν όλα, τα ακούσαμε όλα". Λοιπόν, οι Human Sexual Response μάς έρχονται από την Βοστώνη των Η.Π.Α., από τις αρχές της δεκαετίας του 80 και το ξεκίνημα της αγαπημένης μας εδώ στο Prostitution Times μετά-πάνκ/new wave μουσικής. Η μουσική τους σε αυτό το δεύτερο και τελευταίο άλμπουμ "In A Roman Mood" είναι ένα ωραίο μείγμα πάθους και δημιουργικότητας, οργής και θυμού σε ένα σωρό τραγούδια που, πιστέψτε μας, όλα τους είναι έτοιμα να διεκδικήσουν μια θέση ανάμεσα στα αγαπημένα σας. Από πού να ξεκινήσει κανείς; Τα "A Question of Temperature", "12345678910",  "Blow Up", "Pound" ανήκουν σε αυτά που κυριολεκτικά σε κολλάνε στον τοίχο, ενώ τα "Andy Fell", "The House of Atreus" και "The Land of Glass Pinecones" απευθύνονται στην πιο ήρεμη πλευρά του εαυτού μας. Εν ολίγοις, το "In A Roman Mood" είναι ένα υπεράνω-πάσης-υποψίας-καταπληκτικό και άκρως απολαυστικό άκουσμα. Αναμένουμε αντιδράσεις σας μέσω σχολίων.

The Icicle Works - Same Title (Beggar's Banquet, 1984)

   Οι Icicle Works είναι ένα από τα συγκροτήματα της δεκαετίας του 80 που θ' αναρωτιόταν κανείς για ποιο λόγο δεν έφθασαν ψηλά. Το πρώτο τους άλμπουμ που φιλοξενούμε σήμερα εδώ είναι ένα λαμπρό δείγμα post punk δυναμισμού με αρκετά ψήγματα νεο-ψυχεδελικής αισθητικής. Επιπλέον, η άψογη ενορχήστρωση και οι άρτιες συνθέσεις συνολικά συναινούν σε ένα πανέμορφο άλμπουμ κυρίως για τους λάτρεις της κιθαριστικής new wave και της post punk, αλλά και για όσους αγαπούν την καλή μουσική χωρίς ταμπέλες.

   Οι Icicle Works, προερχόμενοι από το Liverpool, μια πόλη που ανέθρεψε και ανέδειξε σημαντικές μπάντες του είδους όπως τους Echo and the Bunnymen και τους The Teardrop Explodes, μπορούμε να πούμε πως δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους σε αυτό το ομότιτλο πρώτο άλμπουμ. Το έναυσμα γίνεται με ένα καταιγιστικό κομμάτι με τίτλο "Chop The Tree". Ακούγοντας αυτό φαίνεται πως υπάρχει κάτι καινούργιο σε αυτούς τους Icicle Works... κάτι δυναμικό που διαθέτει παράλληλα την ενεργητικότητα συγκροτημάτων όπως οι Chameleons μαζί με τη μελωδικότητα των U2. Καλή και η συνέχεια με το νεοψυχεδελικό new wave αριστούργημα "Love is a Wonderful Colour" και το "Reaping the Rich Harvest", όπου η φωνή του τραγουδιστή ηλεκτρίζει τον ακροατή σαν συγκρατημένη καταιγίδα και η κιθάρα μαζί με την rhythm section ανεβάζουν προοδευτικά τους τόνους μέχρι το "As the Dragonfly Flies". Ένας αυλός ανοίγει το σχεδόν παγανιστικό "Lovers' Day", του οποίου οι στίχοι αν και προπαγανδίζουν τον άκρατο ρομαντισμό του συγκροτήματος και της εποχής του (1984) και ίσως σήμερα να φαίνονται λίγο αστείοι ή και υπερβολικά επιτηδευμένοι, ανήκουν ωστόσο σε ένα από τα ομορφότερα τραγούδια του δίσκου, ένα ωραιότατο δείγμα progressive rock πρόσμειξης με new wave, ένα σχεδόν επικό αποτέλεσμα που θυμίζει στον ήχο ένα άλλο άγνωστο συγκρότημα, τους The Opposition. Συνέχεια, τα "In the Cauldron of Love", "Out of Season" και "A Factory In the Desert" δεν απογοητεύουν, όπως άλλοτε και το μεγάλο hit "Birds Fly (Whisper to a Scream)". Τέλος, το πανέμορφο αυτό άλμπουμ κλείνει με ένα παλιότερο κομμάτι τους, το "Nirvana" του 1982, άλλο ένα δείγμα ωραίας και δυναμικής μετα-πάνκ τελειότητας.
   Χωρίς να έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τα υπόλοιπα συγκροτήματα της εποχής, οι Icicle Works θα μπορούσαν να είναι πολύ ψηλότερα από την αφάνεια της ίσως πιο παρεξηγημένης αλλά και δημιουργικής δεκαετίας... Απολαύστε τους.

Penetration - Coming up for Air (Virgin, 1979)

   Γνωρίζει κανείς τους Penetration; Έρχονται από την Αγγλία και παίζουν punk rock, ή μάλλον έπαιζαν... το 1978-79. Φιλοξενούμε για σας το δεύτερο και τελευταίο τους άλμπουμ με τίτλο "Coming up for Air" που κυκλοφόρησε το 1979. Δυνατά τραγούδια, καλοί στίχοι, καλή παραγωγή, αλλά πάνω από όλα, τα εκφραστικά και παθιασμένα φωνητικά της τραγουδίστριας Pauline Murray. Η δεσποινίς Murray είναι μέρος μιας παράδοσης που θέλει τα συγκροτήματα με γυναικεία φωνητικά να κατέχουν κάτι το ιδιαίτερο και το μοναδικό (βλ. παλιότερη ανάρτηση με θέμα τους X-Ray Spex και την τραγουδίστρια Poly Styrene), όμως δεν πρόκειται απλά για παράδοση γιατί όντως τα φωνητικά και η τεχνοτροπία της P. Murray είναι τέτοια που κάνει ελκυστικό ακόμα και ένα μέτριο τραγούδι (αυτό το LP περιέχει 1-2).

   Yπάρχουν και μεγάλες στιγμές όμως που αντισταθμίζουν τη μετριότητα, όπως τα Shout Above the Noise, Killed in the Rush, Come Into the Open (κομματάρα!!), What's Going On, Lifeline, New Recruit, δηλαδή καλοδουλεμένες αν και λιτές συνθέσεις που αναμφίβολα ανεβάζουν στα ύψη το επίπεδο του δίσκου. Επιπλέον τα εκφραστικά και πολλές φορές εύθραυστα φωνητικά της Pauline Murray προσδίδουν μια ανανέωση και ποικιλία στη μουσική των Penetration.

   Αν και το "Coming up for Air" δεν είναι ο κλασικός punk δίσκος που μπορεί κανείς να περιμένει, εντούτοις περιέχει ψήγματα από μουσικές και είδη που δεν είχαν φανεί καλά-καλά ακόμα το 1979. Ενδεικτικό είναι το γεγονός πως ένας από τους δύο κιθαρίστες, ο Fred Purser, αμέσως μετά τους Penetration σχημάτισε τους Tygers of Pang Tang, ένα συγκρότημα από τα πρώτα του New Wave of British Heavy Metal, δηλαδή τους παππούδες της σημερινής σκληρής μουσικής. Γεγονός είναι πως συγκροτήματα σαν τους Penetration άνοιξαν το δρόμο στην μουσική post punk/gothic, αλλά και ολόκληρο το κύμα των γυναικείων συγκροτημάτων της δεκαετίας του 1990.

   Ε Δ Ω θα τους απαντήσετε, και αφού τους ακούσετε περιμένουμε τα σχόλιά σας!!!

VA – New Generation, Rock Against Racism 1983 Compiled by Manos Xydous

   Συνεχίζοντας το μίνι αφιέρωμα στον Μάνο Ξυδούς, σας παρουσιάζουμε μία από τις συλλογές που κυκλοφόρησε η MINOS-EMI εν έτει 1983 και που συντάχθηκε από τον ίδιο. Η συλλογή αυτή λέγεται "New Generation, Rock Against Racism" και αποτελεί ένα σύντομο απάνθισμα της τότε νεοκυματικής ροκ - αρκετά άγνωστης στο ελληνικό κοινό. Μέρος αυτής της νέας γενιάς μουσικών και συγκροτημάτων παρελαύνει εδώ κάτω από την θεματολογία "Rock Against Racism". Διεθνή ονόματα όπως Tom Robinson Band (T.R.B.), Fischer-Z, Stranglers, Angelic Upstarts, Undertones, Gang of Four, Dexy's Midnight Runner, Fixx, The Fool (σε μια διασκεδαστική διασκευή του Psycho Killer των Talking Heads) αλλά και οι δικοί μας, Sharp Ties, στην ακμή τους.

   Πολλά από αυτά τα συγκροτήματα γεννημένα μέσα στην έκρηξη του πανκ 1977-1978, με "επαναστατικά" άλμπουμ στο ενεργητικό τους, έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη μουσική αυτή που γνωρίζουμε ως post-punk και new wave σήμερα, οπότε είχαν κάτι να προτείνουν με τη μουσική τους "ενάντια στο φασισμό".

   Ας σημειωθεί ότι όσον αφορά την ορθογραφία στα ονόματα των καλλιτεχνών, τηρήσαμε τη μορφή που έχουν στο εξώφυλλο-εσώφυλλο.

   Για παράδειγμα, οι Undertones γράφονται Understones και οι Angelic Upstarts γράφονται Angelic Upstars. Είναι ο πασίγνωστος σε όλους "δαίμων του τυπογραφείου" που ευθύνεται για πολλά τέτοια στις ελληνικές κυκλοφορίες της δεκαετίες 70-80. Επίσης, να πούμε ότι τα τραγούδια ήταν μιξαρισμένα το ένα με το άλλο, για σκοπούς πιθανής ακρόασης σε club ή ραδιοσταθμούς. Εμείς τα μεταφέραμε στο mp3 έχοντας κάνει ό,τι καλύτερο μπορούσαμε, χωρίς να καταστρέψουμε κάποια εισαγωγή ή κλείσιμο.

   Απολαύστε τη μουσική της νέας γενιάς και την αισιοδοξία που κουβαλάει...."Rock Against Racism" πατώντας στο link Ε Δ Ω.

ΕΤΟΙΜΑΣΤΕΙΤΕ… ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ POST, ΘΑ ΣΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΙΟ DEATH ΔΙΣΚΟ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ!!!!!!!!!!!!!

Cabaret Voltaire, Red Mecca 1981 (cd Reissue 1990)

Για τους Cabaret Voltaire από το Sheffield θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι από τα πρώτα industrial σχήματα μετά τους Throbbing Gristle, και οι οποίοι επηρέασαν γενιές επί γενεών. Πήραν το όνομά τους από ομώνυμο κλάμπ της εποχής του ντανταϊστικού κινήματος. Το Red Mecca του 1981 είναι το τρίτο τους κατά σειρά, ίσως το πιο ώριμο και για πολλούς το καλύτερό τους. Κάπου εκεί μετά τη γέννηση του punk και το ανάθρεμμα του new wave υπάρχουν και τα πρώτα post punk-industrial σχήματα. Όχι πως το εν λόγω άλμπουμ, τρίτο κατά σειρά, και οι Cabaret Voltaire έχουν ξεφύγει κατά πολύ από το new wave. Είναι πολύ και new και wave, για να παίξουμε με τον όρο, απλά λείπει ο ρομαντισμός και η παθητικότητα (τα οποία δεν τα θεωρούμε αρνητικά) των άλλων συνηθισμένων συγκροτημάτων του είδους. Εδώ ο ήχος – όπως και είναι χαρακτηριστικό στους CV διατηρεί το βάθος, αλλά κρατάει τα minimal στοιχεία – σε σημείο μάλλον που γίνεται δημιούργημα κυνικό απέναντι στην εποχή του, την καθημερινότητα, την ζωή στην πόλη. Οι κιθάρες είναι μεταλλαγμένες, ακόμα και τα συνθεσάϊζερ μιμούνται ήχους, φωνές, της καθημερινότητας, και όπου λέμε «καθημερινό» εννοούμε «urban». Είναι σαν κάποιος να ονειρεύεται και να εκπέμπει τα όνειρά του σε ραδιο-τηλεοπτικά κύματα. Η μουσική είναι «δύσκολη» και στρεβλωμένη για το κοινό αυτί, αλλά το Red Mecca δεν είναι ένας κοινός δίσκος, είναι ένα άλμπουμ που θα το άκουγες άνετα πριν ή μετά το Desire των Tuxedomoon, γιατί απλά θα το έβρισκες το ίδιο ατμοσφαιρικό και σκοτεινό….Με αυτά τα χαρακτηριστικά, ο ακροατής συνειδητοποιεί πως δεν φτιάχτηκε για να ακούγεται σε πάρτυ και ξεφαντώματα, αλλά σε στιγμές όπου ο καθένας από μας μένει μόνος με τον εκσυγχρονισμένο και τεχνολογικά καταρτισμένο πλέον εαυτό του…. Αν ποτέ μένει….
Πόσο ελάχιστα ξένο ακούγεται στην εποχή μας των κινητών τηλεφώνων και των Η/Υ ένα τέτοιο διαμάντι? Ποιος αλήθεια θα μπορούσε να φανταστεί τα κρυμμένα ηχοτοπία ανάμεσα στα καλώδια και τις κενές νότες ενός συνθεσάϊζερ και των προηχογραφημένων samples? Τίποτα δεν είναι τυχαίο και τίποτα δεν είναι ακριβώς ονειρικό, είναι ένας νέος γενναίος κόσμος και είναι ένας ατέλειωτος εφιάλτης.
Γιαυτό ακούστε το και ….. “Spread the virus”. Ένα άκουσμα από Ε Δ Ω δεν είναι αρκετό.