Αποκριάτικα Ακούσματα

 

    Το τμήμα ειδικών εφφέ των στούντιο της Walt Disney συλλέγει ήχους από το 1927. Η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων που κυκλοφόρησε ήταν το "Steamboat Willy" όπου πρωταγωνιστούσε ένα μικρό ποντίκι με το όνομα Mickey. Αυτή η πρώτη ταινία όπως και κάθε άλλη παραγωγή της Walt Disney περιείχε πολλά ειδικά ηχητικά εφφέ.

Βασισμένη πάνω στην τεράστια συλλογή ήχων και ηχητικών εφφέ η Disneyland Records παρήγαγε και κυκλοφόρησε αυτόν τον δίσκο. Η πρώτη πλευρά περιέχει δέκα ηχητικές ιστορίες όπου ο αφηγητής λέει την ιστορία με τη βοήθεια των ηχητικών εφφέ. Η δεύτερη πλευρά περιέχει κατηγοριοποιημένα ηχητικά εφφέ τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να φτιάξει ή να επενδύσει ο καθένας τη δική του ιστορία.

Γνωρίζουμε πως θα απολαύσετε τις ηχητικές περιπέτειες όπως είναι αποτυπωμένες σε αυτό το άλμπουμ αλλά ίσως διασκεδάσετε περισσότερο δημιουργώντας τις δικές σας ιστορίες με ήχους από αυτό το δίσκο.
Η Walt Disney έχει έναν από τους ποιοτικότερους καταλόγους δίσκων για παιδιά  ηλικίας τριών έως οκτώ ετών. Οι περισσότεροι δίσκοι του καταλόγου της Disneyland Records είναι φτιαγμένοι ακριβώς για αυτή την ηλικιακή ομάδα αν και είναι κατάλληλοι και για παιδιά στην προεφηβεία. Όμως το συγκεκριμένο άλμπουμ "Chilling, Thrilling Sounds of the Haunted House δεν απευθύνεται σε νεαρά παιδιά από τριών έως οκτώ ετών. Είναι αποκλειστικά για εφήβους και ενήλικες.
Τέλος, αυτή η έκδοση περιέχει και ιδέες για πάρτυ με χαρτοκοπτική για προσκλήσεις, διακόσμηση, φωτισμό και διάφορα παιχνίδια. Απολαύστε την!

 

ΦΡΑΝΚΕΝΣΤΑΙΝ: Όπως θα έχετε ήδη διαβάσει στον Τύπο, έγινε μια φανταστική ανακάλυψη στην πιο ειρηνική χώρα. Φαίνεται πως ο Dr. Victor Frankenstein, τον οποίο νομίζαμε πως ήταν κάποιος φανταστικός χαρακτήρας σε μια ιστορία, πράγματι υπήρξε και δημιούργησε αυτό που ονομάσαμε "Τέρας". Ο σκοπός αυτής της συνάντησης μας σήμερα είναι να ακούσετε από πρώτο χέρι και για πρώτη φορά τη φωνή του "Τέρατος". Όσο και αν φαίνεται παράξενο, ο Dr. Frankenstein ηχογράφησε πρόχειρα τη φωνή του "Τέρατος".
ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ: Ααα! Εσύ είσαι! Ήρθες για να διαπιστώσεις με τα ίδια σου τα μάτια εαν υπάρχει ο Δράκουλας! Πολλοί έχουν έρθει πριν από εσένα, όμως, κανείς δεν επέστρεψε. Έλα πιο κοντά, ακόμη πιο κοντά. Κοίταξε μέσα στο φέρετρο - τέτοια πράγματα δεν υπάρχουν; Όμως είμαι εδώ και έχεις μάτια και βλέπεις. Όχι! δεν θα σε βλάψω. Γιατί; Επειδή έχω το σκοπό μου. Εσύ θα πεις στους ανθρώπους που περπατούν στην επιφάνεια πως ο Δράκουλας ζει!

Φαίνεται ενδιαφέρον; Αν ναι, Ακούστε τα διάσημα τέρατα της λογοτεχνίας και του κινηματογράφου!

VARIOUS – Disco Funk (RCA Victor, 1975) + VARIOUS – Funk Paarrrty (The Greek Communications Company - Seagull, 1977)

      Ξανά κοντά σας μετά από μακρά απουσία, απαραίτητη όμως για την αφομοίωση και προσαρμογή σε διάφορες καταστάσεις – κοινωνικές, προσωπικές, μουσικές κ.λπ. Για να σας αποζημιώσουμε για την αναμονή, ετοιμάσαμε και παρουσιάζουμε μια διπλή ανάρτηση, αρκετής σπανιότητας και ιδιαίτερης καλλιτεχνικής αξίας.

      Η πρώτη από τις δύο –ελληνικής εκτύπωσης– συλλογές από την καρδιά της δεκαετίας του ’70 με τίτλο “Disco-Funk”, φέρει υποσημείωση στο εξώφυλλο «Ειδικά για Discotheques». Προειδοποίηση; Διαφήμιση; Ενημέρωση ίσως; Γεγονός είναι ότι στους αμέσως μετά την μεταπολίτευση καιρούς οι σαφείς διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των μουσικών ειδών δεν άφηναν και πολλά περιθώρια για παρεξηγήσεις, ούτε καν χρόνο για αποφυγή ορθογραφικών λαθών στις ετικέτες των δίσκων, όπου ο όρος “Various” γίνεται… αβασάνιστα και αμετάφραστα “Varius”. Σε καθαρά ακουστικό επίπεδο, έχουμε να κάνουμε με μια σειρά εξαιρετικών δειγμάτων της μετεξέλιξης της soul-funk των 60s σε αυτό που θα γινόταν ευρύτερα γνωστό στη μεν αλλοδαπή ως disco, στη δε ημεδαπή ως «γκιράπα» ή «καρέκλα». Πλην όμως, δεν μπορεί κανείς σήμερα που οι όποιες ενοχοποιήσεις του χορευτικού ήχου έχουν προ πολλού υποχωρήσει, να μην αναγνωρίσει την αναμφισβήτητη μουσική αξία των περιεχομένων ασμάτων, αποτέλεσμα προφανώς σοβαρής ενασχόλησης με πνευστά και κρουστά όργανα κατά κύριο λόγο. Στους καιρούς μας, όπου οι αυτοματισμοί και η ευκολία-ευτέλεια της ραπ έχει καλύψει και ομογενοποιήσει μεγάλο μέρος της διεθνούς μουσικής παραγωγής, ανάλογες καταθέσεις του παρελθόντος ξεχωρίζουν για την ποιότητά τους με το πρώτο κιόλας άκουσμα.

     Μικρής και μεγαλύτερης εμβέλειας σχήματα παρελαύνουν εδώ, με πιο αναγνωρίσιμα ίσως τους αρκετά μακρόβιους και πολυγραφότατους Con-Funk Shun και βέβαια τους Hudson County. Ειδικά για τους δεύτερους, που αποτελούν και προσωπική προτίμηση, έχουμε δύο παρατηρήσεις. Πρώτον, σε εγχώριο blog που δελεαστικά αλλά εν τέλει αρκετά… σαδιστικά και αυτάρεσκα παρουσιάζει χωρίς δυνατότητα download κάποιους δυσεύρετους δίσκους του παρελθόντος όπως τον συγκεκριμένο, παρεμβήκαμε χάριν της ιστορίας με ανώνυμο σχόλιο. Σε αυτό, επισημάναμε πως το εισαγωγικό κιθαριστικό θέμα του τραγουδιού-κράχτη “Bim Sala Bim” χρησιμοποιήθηκε περίπου μια δεκαετία αργότερα από τους Clash, προς το τέλος του εξαιρετικού κομματιού τους “Overpowered By Funk" (από τον δίσκο “Combat Rock” του 1982). Σε χρόνια όπου το copyright δεν αποτελούσε αντικείμενο (αμερικανογενούς) υστερίας και κερδοσκοπικού παραλογισμού, έστω και ως απότιση φόρου τιμής σε μουσικές επιρροές εφηβικών χρόνων, το συγκεκριμένο «ξεσήκωμα» όχι απλώς παραβλέπεται αλλά αναγνωρίζεται και ακόμα αγαπιέται! (σημείωση: τώρα πια που η δισκογραφία παγκοσμίως έχει πάει τον δρόμο που όλοι γνωρίζουμε, τα copyrights δείχνουν να είναι η μόνη παρηγοριά των τέως μεγαλοκαρχαριών –νυν υαινών– των εταιριών που απέμειναν…). Δεύτερον, σχετικά πάντα με το κομμάτι των Hudson County, έχουμε υπ' όψιν μας και μια αναπάντεχα καλή διασκευή από την ορχήστρα του James Last, ενώ εικάζουμε πως στον καιρό του έτυχε ιδιαίτερης dancefloor αναγνώρισης στα μέρη μας, αφού σε ανύποπτο χρόνο εντοπίσαμε στα σχόλιά του στο YouTube αναφορά πατριώτη μας ότι του θυμίζει αξέχαστες χορευτικές στιγμές στο κλαμπ «Σινικόν» του αλλοτινού Νέου Φαλήρου. Τι ήταν το «Σινικόν»; Μα η πρώτη εκ των δύο παρακμιακών ντισκοτέκ που αναφέραμε πως λειτούργησαν στους χώρους του ιστορικού και σήμερα κατεδαφισμένου ξενοδοχείου «Ακταίον», για το οποίο εκτενές αφιέρωμα είχε γίνει σε παλιότερη ανάρτησή μας.

   

   Περνάμε τώρα στην ελαφρώς μεταγενέστερη δεύτερη συλλογή αναλόγου κλίματος της παρούσας προσφοράς, με την τραβηγμένη λέξη “Party” στον τίτλο να υποδηλώνει αφ’ ενός μάλλον το «ζόρικο» της υπόθεσης και αφ’ ετέρου τον έντονα μαύρο χαρακτήρα των περιεχομένων της. Βρισκόμαστε ήδη στο δεύτερο μισό των 70s και τα βιολιά στις ενορχηστρώσεις κάνουν αισθητή την παρουσία τους, υπογραμμίζοντας το ονειρικό/space στοιχείο που είχε αρχίσει να κυριαρχεί στην εμπορικότερη πια funk και disco σκηνή. Ξεχωρίζουμε εδώ τις παρουσίες της soul/blues ντίβας Shirley Brown και ασφαλώς των Ultrafunk στην πολύ καλή διασκευή του sexy “Use Me” του μεγάλου Bill Withers. `Αξιο μνείας επίσης το ενδεικτικό για την αισθητική (και τη μόδα) της εποχής σκίτσο στο εξώφυλλο, καθώς και το αρκετά… ταλαιπωρημένο οπισθόφυλλο, που μας κάνει να φανταζόμαστε τα μύρια όσα πάθη του δίσκου σε εφηβικά πάρτι με παπούτσι-έπιπλο και ψηλοκάβαλη καμπάνα! Η παρούσα κυκλοφορία (την οποία δεν έχουμε συναντήσει ποτέ σε κάποιο κατάστημα ή παζάρι, είναι χέρι-με-χέρι φιλική ανταλλαγή από τα μέσα των 90s) αποτελεί το δεύτερο μέρος της “Funk Paarrrty” συλλογής –η λέξη “Two” είχε διαγραφεί από το εξώφυλλο της ελληνικής έκδοσής της–, με το ακυκλοφόρητο στη χώρα μας πρώτο μέρος να χρονολογείται ένα έτος νωρίτερα, το 1976.

   Αυτά τα ολίγα ενημερωτικά και μη για την ώρα, δημιουργήστε κατάλληλη ατμόσφαιρα με τους ταξιδιάρικους αυτούς ήχους μιας άλλης πραγματικότητας and may the Funk be with you!

VARIOUS - Hommage A Duras (Music Box, 1987)

   Η Μαρκερίτ Ντυράς (αληθινό όνομα Μαρκερίτ Ντοναντιέ) ήταν Γαλλίδα συγγραφέας και κινηματογραφίστρια που γεννήθηκε στην Γαλλική Ινδοκίνα (η σημερινή Σαϊγκόν στο Βιετνάμ). Τα δύσκολα παιδικά και εφηβικά χρόνια σίγουρα επέδρασαν στο χαρακτήρα της και ανέδειξαν μια ευαίσθητη, δημιουργική αλλά και παθιασμένη ψυχή. Ο 2^ος παγκόσμιος πόλεμος την βρήκε να εργάζεται στο Παρίσι αφού πρώτα είχε σπουδάσει πολιτικές επιστήμες και είχε γίνει μέλος του Γαλλικού ΚΚ. Μετά τον πόλεμο συνέχισε να δημιουργεί έως το θάνατό της (στα μέσα της δεκαετίας του 1990), αφού άφησε πίσω της μεγάλη παρακαταθήκη από νουβέλες, θεατρικά έργα, δοκίμια, σενάρια, αλλά και κινηματογραφικές ταινίες, κάποιες από τις οποίες είχε σκηνοθετήσει, γράψει και κινηματογραφίσει η ίδια. Μερικές από τις πιο γνωστές ταινίες που έχει γράψει είναι το αντιπολεμικό αριστούργημα «Χιροσίμα Αγάπη μου» του 1959 σε σκηνοθεσία Αλέν Ρενέ, αλλά και η αυτοβιογραφική «Ο Εραστής» του 1992 σε σκηνοθεσία Ζαν Ζακ Ανό.

   Θ' αναρωτηθείτε κι εσείς τώρα: «για ποιο λόγο παρατίθενται τα βιογραφικά στοιχεία της συγγραφέως;» Η απάντηση είναι απλή και προφανής: επειδή είναι σημαντικά για την περιγραφή και τελικά την κατανόηση του δίσκου που αναρτούμε σήμερα, καθώς η μουσική που ρέει στα αυλάκια του φαντάζει το ίδιο ευαίσθητη, τρυφερή, αλλά και δυναμική όπως και το πρόσωπο που την ενέπνευσε.

     Η μουσική λοιπόν αυτού του δίσκου που έχει τον τίτλο «Hommage A Duras», δηλαδή «Αφιέρωμα στην Ντυράς» βγήκε σε εμπορική κυκλοφορία το 1987 από την Βελγική δισκογραφική Interior (παρακλάδι της Les Disques Du Crépuscule) και ταυτόχρονα από τη δική μας Music Box (που ως γνωστό, επανέκδωσε πολλά από τα αριστουργήματα της Disques Du Crépuscule). Η αφιερωματκή συλλογή απαρτίζεται από ονόματα του γνωστού «κυκλώματος» μουσικών που συνηθίζουν να ασχολούνται με τέτοια projects, όπως συνέβη π.χ. και με τη συλλογή «Operation Twilight» που αναρτήσαμε πριν από καιρό. Έτσι λοιπόν ακούμε τον Blaine Reininger μαζί με τους Durutti Column σε απολαυστικά αριστουργήματα όπως το «La Douleur» ή και το «The Sea Wall». Εξίσου αναγνωρίσιμα κομμάτια είναι και εκείνα που εκτελούν μόνοι τους οι Durutti Column στο γνωστό τρεμάμενο και εύθραυστο ύφος του Vinni Reilly και της παρέας του, όπως το «Little Horses Of Tarquina». Το μεγαλύτερο μέρος της διάρκειας του αφιερώματος αυτού το καταλαμβάνει ο Richard Jobson, μέλος του πάλαι ποτέ πανκ συγκροτήματος The Skids και αργότερα των νεοκυματικών The Armoury Show. Φαίνεται πως ο Jobson είχε ασχοληθεί εκτενώς και παλαιότερα, έχοντας ήδη πραγματοποιήσει solo αφιέρωμα στη Γαλλίδα συγγραφέα με παρόμοιο τίτλο (Un Hommage A Marguerite Duras "Simplicity, Splendour; Simply Splendid”). Τέλος, κάτι περίεργο που μας τράβηξε την προσοχή είναι το κομμάτι «Lament» που κάνει ποδαρικό στην πρώτη πλευρά του δίσκου και αποδίδεται σε κάποιον Bartok. Εικάζουμε πως πρόκειται για τον Ούγγρο συνθέτη και πιανίστα Bela Bartok (1881-1945) τον οποίο φαίνεται πως είχε συγκινήσει η δουλειά της συγγραφέως, ώστε να εμπνευσθεί από αυτήν.

   Σας προκαλούμε λοιπόν, χωρίς να έχουμε πρόθεση να φαινόμαστε «ιντελεκτουέλ», να μπείτε στον κόσμο της Μαρκερίτ Ντυράς. Να κάνετε την αρχή ακούγοντας αυτόν τον δίσκο-αφιέρωμα και να «ταξιδέψετε» με τη φαντασία σας στην άγνωστη και μυστικιστική Ασία του μεσοπολέμου. Όμως και να προσεγγίσετε την Ντυράς μέσα από τον κινηματογράφο και την πεζογραφία, εάν χόμπι σας είναι το διάβασμα ή η έβδομη τέχνη.

 

VARIOUS - ΡΥΘΜΟΣ ΚΑΙ ΝΕΙΑΤΑ (ca. 1975)

       Ας αρχίσουμε με μια διαπίστωση: κακό πράγμα ο Συλλέκτης Δίσκων.

   Με τον πιο πάνω όρο, αναφερόμαστε σε όποιον αγοράζει τυφλά δίσκους βινυλίου, βάσει της όποιας «σπανιότητας» του έχουν υπαγορεύσει κάποιοι κατάλογοι/επιτήδειοι καταστηματάρχες/άλλοι ομοιοπαθείς συλλέκτες κ.ο.κ. Το είδος υπήρχε σε μικρότερο βαθμό παλιότερα, έχει όμως γνωρίσει έξαρση τον τελευταίο καιρό, ιδίως με την καταναλωτική μεταστροφή από το CD στο βινύλιο και την εξάπλωση καταστημάτων του είδους στις μεγάλες πόλεις, αλλά και το πλήθος των ιντερνετικών επιλογών αγοράς. Ακολουθώντας πια τους νόμους της προσφοράς και ζήτησης –οι οποίοι υποδαυλίζονται-στρεβλώνονται έντεχνα από τους εμπλεκόμενους έμπορους και κερδοσκόπους– έχει δημιουργηθεί ένα τυφλό κοπάδι αυτοαποκαλούμενων (και καλά...) συλλεκτών, χαρακτηριζόμενο αντικειμενικά από μικρή ως μηδενική μουσική παιδεία και άρρωστη πλεονεξία, παρά την όποια οικονομική κρίση ή ακριβώς εξ αιτίας αυτής. Σαν πεινασμένες ακρίδες, συχνάζουν σε παζάρια, καταστήματα και σχετικούς ιστότοπους, με ποικίλα κίνητρα, τα οποία κάποιες φορές αγγίζουν έως και τα όρια της ψυχασθένειας.

   `Εχουν αναφερθεί παραδείγματα όπως πελάτη σε κατάστημα μεταχειρισμένων δίσκων που κυκλοφορούσε με μαγνήτη και ψώνιζε με βάση τον… μαγνητισμό που εξέπεμπε το εκάστοτε βινύλιο (μαγνητισμό; το πλαστικό;; και όμως!), άλλου που το έκανε με κριτήριο αποκλειστικά την αισθητική του εξώφυλλου και άλλα τέτοια γραφικά. Σε σοβαρότερες περιπτώσεις, οι «συλλέκτες» πληρώνουν τρελά ποσά για δίσκους που είχαν κυκλοφορήσει (σκόπιμα ή μη) σε περιορισμένα αντίτυπα, είχαν κάποια ατέλεια στη χάραξη ή την εκτύπωση κ.λπ.

   Και η μουσική -ή αν προτιμάτε η χρηστική- αξία; Αγνοούμενη και απούσα εν προκειμένω, αφού το κύριο ζητούμενο είναι είτε το κέρδος είτε η άρρωστη ικανοποίηση της ιδιοκτησίας και κατοχής, λες και πρόκειται για γραμματόσημο, βάζο ή αντίκα. Με την ύπαρξη και συντήρηση του μηχανισμού πονηρού μαγαζάτορα-αγαθιάρη πελάτη-στυγνού μεταπράτη, η αγορά στραγγίζει από δίσκους πραγματικής μουσικής ποιότητας, που… συλλαμβάνονται και κρατούνται με συνοπτικές διαδικασίες σε κιβώτια και ράφια κάθε είδους άσχετου και στερημένου καταναλωτή, στον αιώνα τον άπαντα.

   Προς τι όμως αυτός ο πρόλογος; Είχαμε την ευκαιρία πρόσφατα να πληροφορηθούμε ότι σε πολυδιαφημισμένο παζάρι δίσκων (γρανάζι δυστυχώς κι αυτό του παραπάνω περιγραφόμενου μηχανισμού), η κυκλοφορία που παρουσιάζουμε σήμερα έφτασε να πωλείται 150 ευρώ και με βάση τις παρατηρήσεις μας δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι βρέθηκε και αγοραστής! Με κάμποσο κόπο και αρκετή περιέργεια εντοπίσαμε ένα προς ένα τα περιεχόμενα άσματα, για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι παρά το αρκούντως ιντριγκαδόρικο εξώφυλλο δεν πρόκειται παρά για μια συλλογή απροβλημάτιστων, ερωτικών (κυρίως) χουντο-χιτς, τα περισσότερα εκ των οποίων κατά την προσφιλή τότε συνήθεια αποτελούσαν διασκευές ξένων επιτυχιών της εποχής. Παρ’ όλο που ως έτος κυκλοφορίας αναφέρεται το 1975 (πληροφορία που δεν μπορέσαμε να διασταυρώσουμε ελλείψει  των ετικετών του δίσκου), τα τραγούδια είναι οπωσδήποτε προγενέστερα –πιθανότατα  μεταξύ 1970 ως 1974– ερμηνευμένα από αστέρια και αστερίσκους της εν λόγω περιόδου. Δεν θα μπορούσαμε να μην αναφέρουμε την παρουσία της τότε ραδιοφωνικής και τηλεοπτικής «βασίλισσας» της bubblegum-pop, Νέλλυ Μάνου, η οποία αποτελούσε την επιτομή της ευνοούμενης από  το σύστημα τραγουδίστριας της επταετίας, με τα παντελώς ομοιόμορφα και «προκάτ» χιτς που ερμήνευε.

   Σε ανάλογο –και έως… τραγικά ανέμελο ύφος, βάσει των κοινωνικών δεδομένων τα εποχής– κινούνται και οι περισσότεροι ερμηνευτές του δίσκου, ελάχιστοι από τους οποίους επιβίωσαν και μετά το τέλος των 70s έως μέσων των 80s στην άνυδρη εγχώρια πραγματικότητα. Ενδεικτικά αναφέρουμε τους Τάμμυ, Τέρη Χρυσό και Ελπίδα, με το συγκρότημα των Osiris να αποτελεί τη μόνη ίσως αξιοπρόσεκτη περίπτωση εδώ, εκπροσωπούμενο μάλιστα από δύο τραγούδια. Η εν λόγω μπάντα, παρά την περιορισμένη επιτυχία που γνώρισε, ήταν ίσως μια από τις πρώτες που εισήγαγε στοιχεία του τότε εμφανιζόμενου hard/progressive ήχου στην ελληνική δισκογραφία. Εδώ έχουν αντρικά φωνητικά, μαρτυρείται όμως και το τραγουδιστικό πέρασμα της… Πωλίνας απ’ αυτούς, ενώ στο παρατιθέμενο λινκ από μουσική εκπομπή της τότε ασπρόμαυρης τηλεόρασης μπορούμε να τους δούμε στη μοναδική ίσως σωζόμενη εμφάνισή τους με (αλλοδαπή κατά πάσα πιθανότητα) τραγουδίστρια σε δυο τραγούδια, το πρώτο εκ των οποίων είναι η διασκευή του Easy Livin’ των Uriah Heep (απόσπασμα από 07:56 έως 11:40) : https://www.youtube.com/watch?v=5LxwV7hE844

  

   Για να μη μακρηγορούμε περισσότερο: χλευάστε όποιον καυχιέται ότι είναι συλλέκτης δίσκων (αφού κατά πάσα πιθανότητα περί άσχετου επιδειξιομανή πρόκειται),  τσιμπήστε χάριν περιέργειας το δισκάκι, ώστε να παραδειγματιστείτε για το χάσμα που μπορεί να υπάρχει μεταξύ μουσικής αξίας και εμπορικής τιμής και το κυριότερο αποφύγετε να πέσετε στην παγίδα του εύπιστου, παθιασμένου καταναλωτή βινυλίου που τεχνητά παραμένει ανοιχτή και συνεχώς διευρύνεται, δίνοντας προτεραιότητα στο προσωπικό σας μουσικό ψάξιμο – πηγές και δυνατότητες υπάρχουν πλέον πολλές.      

  

ΔΙΑΦΟΡΟΙ - 40 Χρόνια ΜΙΝΙΟΝ (Minos, 1974)

   Αυτό κι αν είναι ταξίδι μέσα σε χρονο-κάψουλα!

  Από τα βάθη του μουσικού χρόνου ανασύρουμε σήμερα μια ασυνήθιστη επετειακή έκδοση του πάλαι-ποτέ μεγαλύτερου πολυκαταστήματος τα Αθήνας, του ιστορικού έως… μυθικού ΜΙΝΙΟΝ που θα λαμπάδιαζε στις προβοκατόρικες φωτιές της πρωτεύουσας το 1981. Αρχές του 1974 λοιπόν, έγινε υπό μορφή ποτ-πουρί με ενδιάμεσες επεξηγηματικές αφηγήσεις μια προσπάθεια αναδρομής σε χαρακτηριστικές μουσικές στιγμές της ελληνικής πραγματικότητας σε βάθος χρόνου τεσσάρων δεκαετιών, όσες συμπλήρωνε τότε και το προαναφερόμενο πολυκατάστημα. Υποθέτουμε ότι η επιλογή των ηχογραφήσεων (στην οποία δεν παραβλέπουμε τη συμμετοχή του μέγιστου Γιάννη Σπάρτακου), έγινε μέχρι τα μέσα του εν λόγω έτους, γιατί απουσιάζει παντελώς το πολιτικό τραγούδι που καιροφυλακτούσε να ξεσπάσει με τη μεταπολίτευση…

   Στα χαρακτηριστικά της μεταβατικής εκείνης εποχής ας σημειωθεί ο όρος “Marketing” που κάνει δειλά την εμφάνισή του στο οπισθόφυλλο –προάγγελος των γιάπικων προτύπων που θ’ ακολουθούσαν λίγα χρόνια αργότερα–, όπως και ο όρος «ηλεκτρονικός διερευνητής» που ήταν δόκιμος κατά την περίοδο αυτή.

   Αυτό που μας οδήγησε στον συγκεκριμένο δίσκο, ήταν όμως μια φωνή: εκείνη της αξέχαστης Βίκυς Καρέλλη, που μόνο ως μακρινή, μαγική ανάμνηση ηχεί πια στ’ αυτιά μας από τηλεοπτικές εκφωνήσεις σε ντοκυμαντέρ του Ζακ Υβ Κουστώ στην τότε κρατική τηλεόραση. Εντοπίστε την ανάμεσα στους σχολιασμούς των κομματιών του δίσκου, για να πάρετε μια μικρή ιδέα του τι σήμαινε σε άλλους καιρούς σωστή άρθρωση, ορθή εκφορά της ελληνικής και βελούδινη χροιά φωνής ταυτόχρονα. Σε εποχές που έπρεπε να προφέρεις το «ντ» με διάκριση των δύο συμφώνων και όχι με το σλάβικο «d» που κυριαρχεί παντού σήμερα, αν ήθελες να έχεις τις παραμικρές ελπίδες πρόσληψης ως εκφωνητής/εκφωνήτρια σε ραδιόφωνο ή τηλεόραση…

   Η μουσική αξία του δίσκου σαφώς θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη αν τα κομμάτια ακούγονταν ολόκληρα (για λόγους κόστους προφανώς, στριμώχτηκαν 40 τραγούδια σε μονό δίσκο!) ή ακόμα αν –κατά τη γνώμη μας– έλειπαν στιγμές όπως εκείνη του «ακατονόμαστου» μουσικού… καπελωτή των πάντων, που από τότε περίπου είχε αρχίσει να δυναστεύει το νεότερο ελληνικό τραγούδι.

  Έστω κι έτσι, κρατάμε τον εγκυκλοπαιδικό χαρακτήρα του εγχειρήματος ως στιγμιότυπο αλλοτινών, αγνότερων εποχών και αντιτάσσουμε με τη βοήθειά του τρέλα στην τρέλα των σημερινών. 

 

VARIOUS - The Best of the Radio 1 Sessions Vol One (Nighttracks, 1989)

    Φίλες και φίλοι, σήμερα σας φέρνουμε μια ωραία και κάπως διαφορετική new wave συλλογή από τα αρχεία του βρεττανικού Radio 1 που ήταν παρακλάδι του BΒC. Το Radio 1 ενίοτε εξέπεμπε τις ζωντανές ραδιοφωνικές εμφανίσεις διαφόρων -τότε- νεόκοπων και ευέλπιδων συγκροτημάτων του ευρέος ανεξάρτητου φάσματος της rock. Οπότε αυτό το cd περιέχει ένα ελάχιστο μέρος από την μεγάλη ιστορία του βρεττανικού new wave ήχου. Είναι εμβληματική η ζωντάνια των ηχογραφήσεων αφού έχουν αποτυπώσει τα νεαρά συγκροτήματα στην ακμή τους. Κάτι ανάλογο ήταν οι συλλογές του John Peel (John Peel Sessions) από την ομώνυμη ραδιοφωνική εκπομπή. Εάν τις γνωρίζετε, τότε ξέρετε ακριβώς για τι πράγμα μιλάμε.

     Αναφερόμαστε σε άτυπα "best of" της αφρόκρεμας του νεότερου rock ήχου, όπως συμβαίνει σε αυτόν τον πρώτο "τόμο" του Radio 1 όπου συμμετέχουν γνωστά και πλέον αναγνωρισμένα συγκροτήματα όπως οι Stranglers, οι Icicle Works, η Danielle Dax, οι Leather Nun, οι The Men They Couldn't Hang και άλλοι. Υπάρχουν και άλλα συγκροτήματα μικρότερου βεληνεκούς όπως είναι οι Flowerpot Men, Cardiacs, Close Lobsters, τα οποία δεν γνωρίζαμε από πριν. Πράγμα που μας φέρνει σε κάτι που ισχύει για όλες τις συλλογές, πως μέσα από αυτές γνωρίζει κανείς καινούργιες απόψεις στη μουσική. Είναι ένα blind date που θα φέρει οπωσδήποτε αποτέλεσμα. Λάβετε και εσείς μέρος και δεν θα βγείτε χαμένοι.

VARIOUS - A Means To An End, The Music of Joy Division (Hut Recordings, 1995)

    Η ύπαρξη των Joy Division στο νεοκυματικό-μεταπάνκ γίγνεσθαι αποτέλεσε την αρχή μιας νέας μουσικής - με κύριους εκφραστές εκτός από τους Joy Division, τους Bauhaus, The Cure, The Sound και άλλους - το κύμα αυτό άλλαξε καθοριστικά τη μουσική ροκ.

   Το νέο κύμα που πρέσβευαν και οι Joy Division ήταν ακριβώς η μουσική που ταίριαζε στην εποχή της, δηλαδή σκοτεινή, αγχώδης και έντονα υπαρξιακή - που συμπτωματικά ταιριάζει "γάντι" και στη δική μας ταραγμένη εποχή.

   Για την ιστορία, η έλευση και παρέλευση των Joy Division κράτησε από το 1977 έως και το 1980, δηλαδή μόλις 3 χρόνια στα οποία κυκλοφόρησαν δύο ολοκληρωμένους δίσκους ("Unknown Pleasures", 1978 και "Closer", 1980) καθώς και πλήθος 7'' και 12'' singles με πιο γνωστά τα "She's Lost Control", "Atmospere" και "Love Will Tear Us Apart". Η ανοδική πορεία των Joy Division διακόπηκε απότομα με την μοιραία αυτοκτονία του  Ian Curtis, τραγουδιστή-στιχουργού και εκφραστή του συγκροτήματος στις 18 Μαϊου 1980, παραμονές της πρώτης τουρνέ τους στις Η.Π.Α. Είναι γνώριμη στους περισσότερους η μουσική τους και θα λέγαμε ότι δεν αφορά μόνο τους σημερινούς 40-45άρηδες οι οποίοι κάποτε ψιθύρισαν τους μελαγχολικούς στίχους, αλλά και σημερινούς 20άρηδες που ανακαλύπτουν τους ακόμα φρεσκότατους Joy Division και ακόμη εμπνέονται από τους υπαρξιακούς στίχους και τα φωνητικά του Curtis, to στιβαρό μπάσσο του Hook, την δειλά ψυχρή κιθάρα του Albrecht, αλλά και τα σχεδόν επιθανάτια τύμπανα του Morris.

    Πάνω σε αυτή τη βάση της επιρροής αλλά και της διαχρονικότητας της μουσικής των προαναφερομένων, αναρτούμε μια συλλογή σημαίνοντας το τέλος του 2013, με διασκευές πάνω σε γνωστά και άγνωστα τραγούδια των Joy Division. Γνωρίζουμε πως η σταχυολόγηση μιας συλλογής με διασκευές ενός συγκροτήματος τεράστιας σημασίας - αλλά και γενικά η έννοια της διασκευής - κρύβει και άλλες σκοπιμότητες εκτός από την προφανή λατρεία στο εν λόγω συγκρότημα, την οποία φυσικά και επικροτούμε. Για να αναφέρουμε τα πιο εξώφθαλμα, η έλλειψη έμπνευσης και ανανέωσης της ροκ μουσικής αλλά και η "αρπαχτή" εκ μέρους της δισκογραφικής εταιρείας που ουσιαστικά επανακυκλοφορεί υλικό μέσω των άλλων, για να ανανεώσει το εμπορικό ενδιαφέρον των παλαιών, αλλά και να στρατολόγησει νέους θαυμαστές ενός τόσο σημαντικού συγκροτήματος. Αρκετά όμως με τα πικρόχολα σχόλια... ας πούμε λίγα λόγια για τη μουσική.

    Η εν λόγω συλλογή που τιτλοφορείται "A Means to an End - The Music of Joy Division" ("Τα μέσα για ένα σκοπό - η μουσική των Joy Division") κυκλοφόρησε το 1995 σε διπλό βινύλιο και cd στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού και αποτελείται από αρκετές ενδιαφέρουσες διασκευές, επιτυχιών και μη, τραγουδιών τους από την αφρόκρεμα της ανεξάρτητης αμερικανικής ροκ σκηνής. Μας έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση τα "She's Lost Control" από τους Girls Against Boys, "New Dawn Fades" από Moby, "Heart and Soul" από την "ιέρεια" Kendra Smith, "Love Will Tear Us Apart" από Stanton Miranda και "Atmosphere" από τους Codeine, μεταξύ άλλων. Είναι σημαντικό να πούμε πως δόθηκε σημασία και σε λιγότερο γνωστά τραγούδια των Joy Division όπως τα "Interzone" από τους άγνωστους Face to Face, "They Walked In Line" από godheadSilo και "As You Said" από τους Tortoise.

    Eπιλέξαμε ως τελευταία ανάρτηση του 2013 τους Joy Division, όχι ως μια κίνηση απαισιοδοξίας, αλλά το αντίθετο, ως μια ευχή για το (κοντινό) μέλλον. Να είστε καλά και καλώς να υποδεχθούμε το 2014, με ό,τι και αν φέρει.

VARIOUS - Operation Twilight (Music Box, 1988)

   Με τον χειμώνα να βρίσκεται προ των πυλών, προσφέρουμε σε κοινή ακρόαση μια αρκετά παραγνωρισμένη αλλά ιδιαίτερα ποιοτική και αναντίρρητα ατμοσφαιρική συλλογή από το τέλος των 80s. Η… «Επιχείρηση Λυκόφως» (Operation Twilight ο αγγλικός της τίτλος), με το δεύτερο συνθετικό της ονομασίας της να παραπέμπει στη βελγική ανεξάρτητη εταιρεία Les Disques du Crépuscule – όπου Crépucscule=λυκόφως=twilight – φιλοδοξεί μεταξύ άλλων ν’ αποτελέσει ιδανική υπόκρουση χειμερινών, βραδινών, εσωτερικών και μη αναζητήσεων…

   Στο δυναμικό της ανωτέρω εταιρείας, είτε άμεσα είτε ως αντιπροσωπευόμενοι καλλιτέχνες, εντασσόταν την εποχή εκείνη τρανταχτά ονόματα της ηλεκτρονικής/ambient διεθνούς σκηνής, όπως οι Soft Verdict (σχήμα του πασίγνωστου βέλγου συνθέτη Wim Mertens) ή οι ιδιαίτερα δημοφιλείς και στη χώρα μας Tuxedo Moon, ως προσωπικές ή συλλογικές μουσικές εκφράσεις και συνεργασίες.

   Με την επωνυμία Operation Twilight λειτουργούσε μάλιστα για ένα διάστημα αγγλική θυγατρική της Les Disques du Crépuscule, ενώ ιστορικά έχουν κυκλοφορήσει από την μητρική εταιρεία και τα εκάστοτε παρακλάδια της αρκετές παρόμοιου ύφους συλλογές.

   Εάν τυχόν αναρωτιέται κανείς γα το ποια θα μπορούσε να είναι η σύνδεση του σήμερα με τους ήχους που η παρούσα επιλογή προτείνει, η απάντηση έρχεται μόνο μετά από την προσεκτική και χωρίς επιφυλάξεις ακρόασή της. Το μουσικό είδος της ambient που ξεκίνησε ως μετεξέλιξη της ψυχεδέλειας, γνώρισε προσμίξεις με την ευρωπαϊκή κλασική αλλά και πειραματική ηλεκτρονική σκηνή, χαρακτηρίστηκε κάποτε ως μουσική των αεροδρομίων και με διάφορες μορφές επιβίωσε ως τον καιρό μας, είναι εδώ το κυρίαρχο, διανθισμένο ενίοτε ακόμα και με ποπ στοιχεία.

   Προσεγγίστε το λοιπόν, ανεξαρτήτως των προσωπικών σας προτιμήσεων, ως μια διαφορετική και ιδιαίτερα διαχρονική πρόταση, υπόκρουση –αν προτιμάτε– ενός ντοκυμαντέρ εξερεύνησης και δήλωσης κρυμμένων ως τώρα πλευρών της ψυχής σας.

 Υ.Γ.  Προσπαθήστε σε κάθε περίπτωση να μην αγνοήσετε το κείμενο του οπισθόφυλλου. Δείγμα γραφής ενός ανήσυχου πνεύματος, του Τριστάν Τζαρά (1896-1963), θεωρητικού του φιλοσοφικού/αισθητικού ρεύματος του Ντανταϊσμού κατά των 20ό αιώνα, παρέχει οπωσδήποτε μια οδό προσπέλασης για τα περιεχόμενα ακούσματα.         

VARIOUS - Rock 80's Vol.5,6 & 7 (Virgin Records, Compiled by Yiannis Petridis)

   Ολοκληρώνουμε σήμερα την παρουσίαση της επταμερούς σειράς “Rock 80s” που είχε ξεκινήσει με παλιότερη ανάρτηση των τεσσάρων πρώτων LPs. Υπενθυμίζουμε ότι αποτελούσε σειρά επιλογών του Γιάννη Πετρίδη και εκτεινόταν χρονικά στο μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του ’80.

(1984)

   Εν είδει μουσικού ημερολογίου, παρουσίαζε από χρόνο σε χρόνο χαρακτηριστικά και οπωσδήποτε ποιοτικά δείγματα της ξένης μουσικής σκηνής, επικεντρωμένης κυρίως στο new wave και το –τότε– καινούριο rock. Η χρησιμότητά της βρισκόταν στο ότι συγκέντρωνε το απάνθισμα των παραπάνω ειδών, το οποίο για λόγους οικονομικούς αλλά και δισκογραφικούς ήταν ακόμα δυσπρόσιτο στο νεανικό ακροατήριο που διψασμένο για νέα ακούσματα ερχόταν αντιμέτωπο με μια εξαιρετικά δυσκίνητη εγχώρια αγορά. Οι δε δίσκοι εισαγωγής αποτελούσαν πολύτιμο, αλλά δυσεύρετο είδος τόσο για τους εκτός αστικών κέντρων, όσο και για τους νεοεισερχόμενους στο χώρο.

(1985)

   Τα έτη λοιπόν 1984-1987 «καλύπτονται» με τις τρεις αυτές κυκλοφορίες που απετέλεσαν και τις τελευταίες της σειράς. Από δίσκο σε δίσκο μπορεί να δει κανείς τη μετάβαση από το σκοτεινό κλίμα των αρχών της δεκαετίας σε κάτι πιο εξελιγμένο μουσικά και συνθετικά, αφού πλήθος νέων καλλιτεχνών συνεισέφερε τις δικές του εμπειρίες και οπτικές γωνίες στο ρεύμα. Καθώς η πρώτη νεοκυματική γενιά μεταλλασσόταν σε κάτι λιγότερο «αδιάλλακτο» και συχνά πιο εμπορικό, ήχοι πιο εξελιγμένοι που είτε ακολουθούσαν την αντίστοιχη εξέλιξη της τεχνολογίας, είτε άρχιζαν να στρέφονται σε άγνωστα μονοπάτια της παγκόσμιας μουσικής παράδοσης και να εξερευνούν τους ρυθμούς της, έμπαιναν σιγά-σιγά στο παιχνίδι. Η αποενοχοποίηση των νέων ακουσμάτων και ενορχηστρώσεων ήταν πλέον γεγονός, με ό,τι αυτό συνεπαγόταν για τους αφοσιωμένους φίλους της πρώτης εποχής. Εδώ ακριβώς βρίσκεται η επιτυχία της σειράς, στο ότι –όπως ακριβώς και η μακρά πορεία του Γιάννη Πετρίδη στο ραδιόφωνο– εντόπιζε και πρότεινε διαρκώς νέα ακούσματα, πέρα από προσκολλήσεις και άγονες ιδεοληψίες.

(1987)

   Σας καλούμε λοιπόν να θυμηθείτε/ανακαλύψετε κι εσείς αυτές τις στιγμές του μουσικού χθες και να κρίνετε για το πού υπερτερούν ή όχι του σήμερα…

VARIOUS - Return of the 80's Vol.I (L.D.F., 2004)

   Θυμάστε τις περίφημες κασετοσυλλογές; Όσοι είμαστε άνω των 30-35 μεγαλώσαμε με αυτές, ανακαλύψαμε τις πρώτες μας μουσικές με αυτές, συλλέξαμε κάποιες επιτυχίες του 60, 70, 80 ακόμα και του 90 για κάποιο φίλο/φίλη ή ακόμα και για κάποιο πιθανό αίσθημα (κλασική η σκηνή από το High Fidelity του Stephen Frears όπου ο πρωταγωνιστής John Cusack ετοιμάζει κασετοσυλλογές για πρώην και επόμενους έρωτες)! Το καλό ήταν πως οι κασέτες σβηνόντουσαν, ξαναγραφόντουσαν  και πάντα ανανεωνόντουσαν κατά βούληση. Κάθε φορά κουβαλούσαν τα συναισθήματά μας και τις πιο όμορφες αναμνήσεις μας.

   Καμιά φορά, όταν βρίσκουμε κάποια από αυτές τις κασέτες σε παλιές κούτες, μας επισκέπτεται το παρελθόν. Πλέον μετά την σχετικά σύντομη μετάβαση από το cd στο mp3/flac ή οποιοδήποτε ψηφιακό μέσο, οι κασέτες έχουν παρέλθει γιατί δυστυχώς ανήκουν στα πιο φθαρτά μαγνητικά μέσα αποθήκευσης μουσικής. Οι παλιές αγαπημένες κασέτες περιείχαν αρκετά αθάνατα άσματα της δεκαετίας του '80 αλλά δεν "έπαιζαν" πια. Τότε αρχίσαμε να μεταφέρουμε πολλές από αυτές τις κασετοσυλλογές σε cd, για να περισώσουμε ό,τι μπορούσε να σωθεί. Μία από αυτές τις προσπάθειες είναι και η συλλογή που είστε έτοιμοι να κατεβάσετε αφού διαβάσετε αυτό το σχεδόν αυτο-βιογραφικό κείμενο. Τιτλοφορήθηκε "Return of the 80's Vol.I", σηματοδοτώντας τη νοερή "επιστροφή" στην δεκαετία που μας μεγάλωσε. Μέσω αυτού του blog μάς δόθηκε η ευκαιρία (και φυσικά εμείς την αρπάξαμε) να επιστρέψουμε στις παλιές μουσικές αγάπες και να τις μεταδώσουμε σε σας. Έτσι λοιπόν μέσα σε αυτό το ΔΙΠΛΟ cd θα βρείτε αρκετά ονόματα καλλιτεχνών, γνωστά και μη. Μεταξύ άλλων παρελαύνουν οι νεοκυματικοί Art of Noise, Alphaville, Depeche Mode, Echo & the Bunnymen, OMD, Ultravox, The Stranglers, Go-Betweens, Visage και Soft Cell. Υπήρξαν και οι πιο σκοτεινές αποχρώσεις αυτής της μουσικής οι οποίες και αυτές αποτυπώνονται εδώ μέσω των Fad Gadget, Durutti Column, Sunglasses After Dark, Spherical Objects, Danse Society, Public Image Ltd, Sad Lovers and Giants, Kommunity FK, αλλά και άλλων καλλιτεχνών.

   Η ιδιαίτερη, προσωπική αυτή συλλογή ξεπερνά δισκογραφικές εταιρείες, μουσικά στυλ, μόδες και οτιδήποτε θα μπορούσε –κανονικά– να σταθεί εμπόδιο, έχοντας μόνο τον περιορισμό πως ανήκει αποκλειστικά στην νεοκυματική και ολοζώντανη μουσική της δεκαετίας του 80. Τώρα πια, είναι έτοιμη μαζί με τα φανταστικά εξώφυλλα/εσώφυλλα να την αντιγράψετε και να την χαρίσετε σε κάποιο φίλο/φίλη, ακόμη και έναν παλιό έρωτα... Η μουσική είναι από τους ελάχιστους φίλους που δεν μας προδίδουν άλλωστε.

VARIOUS - Maiden Australia (A & M 1983)

…Φυσικά και είμαστε ακόμα εδώ... και εξακολουθούμε να επιμένουμε στο να σας εκπλήσσουμε με ευχάριστο τρόπο.

   Μπήκε και το μοιραίο 2013 λοιπόν και είπαμε να σας πάμε μια βόλτα στην Αυστραλία, να ταξιδέψουμε λιγάκι βρε αδερφέ... να γυρίσουμε τον κόσμο, εννοείται με εύθυμη διάθεση και αισιόδοξη μουσική. Όλη αυτή η κουβέντα γίνεται για την εξ Αυστραλίας συλλογή που σας έχουμε ετοιμάσει η οποία λέγεται "Maiden Australia" (λογοπαίγνιο με τους όρους "Made In..." αλλά και "Maiden", δηλαδή "Δεσποσύνη" Αυστραλία) και απευθύνεται στην ήπειρο σαν να ήταν γυναίκα, κάτι που πολύ παραστατικά μάς το δείχνει το εξώφυλλο, με δύο… γοβάκια καρφωμένα στο νότιο ημισφαίριο της υδρογείου!

   Επειδή πρόκειται για συλλογή, το περιεχόμενο είναι για όλα σχεδόν τα γούστα και, φυσικά, μιλάμε για τον "αφρό" των νεοκυματικών συγκροτημάτων της Αυστραλέζικης σκηνής της χρονιάς του 1983 μέσα από τις κυκλοφορίες της A&M Records. Έχουμε την πεποίθηση πως δεν αφήνουμε κανένα παραπονεμένο γιατί η συλλογή προσφέρει από ελαφρύ κιθαριστικό new wave με τους Split Enz, τους Expression και τους Runners, έως dub/reggae με τους Mental As Anything αλλά και  rock 'n' roll ανταύγειες με τους Skyhooks και τους Wendy and the Rockets.

   Θεωρούμε δε ως σημαντικά "ατού" τους Sunnyboys, αλλά και το συγκρότημα-έκπληξη της συλλογής, τους Hunters and Collectors που συμμετέχουν με ένα κομμάτι που είναι ικανό να αποζημιώσει τους πιο απαιτητικούς μουσικόφιλους.

   Πάρτε μια γεύση λοιπόν από την Αυστραλέζικη πραγματικότητα του χθες, προσφέρεται για κάθε διάθεση και κάθε ταμπεραμέντο.

VARIOUS - Starman, A Tribute to David Bowie (Uncut Magazine, 2003)

   Άκρως ενδιαφέρουσα προσέγγιση/συλλογή από το 2003 του αγγλικού περιοδικού Uncut, στο έργο του David Bowie, με έμφαση στις δεκαετίες ’60 και ’70, από ένα πλήθος ετερόκλητων και –κατά κανόνα– ποιοτικών ερμηνευτών.

   Στις 18 διασκευές του παρόντος, θα συναντήσουμε μεταξύ άλλων τους Peter Murphy, Blondie, Edwyn Collins, Christian Death, αλλά και τον Ian McCullough των Echo & The Bunnymen σε ρυθμό… χασάπικο να ερμηνεύει το Prettiest Star που είχε γράψει ο Bowie για την αγγλοκύπρια σύζυγό του, Angela Barnett – η οποία φημολογείται ότι υπήρξε και η πηγή έμπνευσης για το “Angie” των Rolling Stones!

   Οι πολλές και διαφορετικές προελεύσεις και κατευθύνσεις των καλλιτεχνών που συναντάμε εδώ, δίνουν μια καλή ένδειξη για το μέγεθος της επιρροής του David Bowie στην παγκόσμια μουσική σκηνή διαχρονικά, ενώ αν θα έπρεπε να διαλέξουμε την πιο πρωτότυπη από τις περιεχόμενες διασκευές, αυτή θα ήταν σίγουρα του Space Oddity από την παιδική χορωδία των Longley Schools, με την αναπάντεχα εφιαλτική χροιά της… Καλά ακούσματα!

VARIOUS - Party Party Original Soundtrack (A&M, 1982)

  

   Soundtrack μιας όχι και τόσο γνωστής νεανικής κωμωδίας των αρχών των 80s, με ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες συνθέσεις και κυρίως διασκευές από επιτυχημένους καλλιτέχνες της τότε εποχής.

   Ενδεικτικά θα αναφέρουμε τις πολύ καλές και αρκετά σπάνιες εκτελέσεις των “The man who sold the world” από τον Midge Ure των Ultravox, το “No feelings” των Sex Pistols από τις Bananarama, το “Tutti frutti" από τον Sting και το “No woman no cry” από την Pauline Black των Selecter, το οποίο με ιδιαίτερη ευγένεια φιλοξένησαν από τον παρόντα δίσκο στην εκπομπή τους “Miss Jamaica” οι μερακλήδες συνεργάτες του ΗΧΩ-STAR RADIO πίσω στο 1988. Λίγο μετά θα ερχόταν η ιδιωτική ραδιοφωνία με τα αποτελέσματα που όλοι βιώνουμε…

   Ακούστε πάντως τον δίσκο, παρά τα γραφόμενα στο «ΠΟΠ & ΡΟΚ» τότε, όντως είναι χαρακτηριστικός του καιρού του!

    Και ένα σχόλιο για το ξανα-αντάμωμά μας.

   Δεν θα δώσουμε τις συνηθισμένες ευχές για καλή επάνοδο, καλό χειμώνα κ.λπ. Πού το είδατε το καλό; Στα νιάτα που πακετάρουν για το εξωτερικό; Στα νοικοκυριά που μετράνε τις μπουκιές, τη βενζίνη και τις δόσεις τους; Στα γεροντάκια που θα κρυώσουν ίσως για τελευταία φορά φέτος και που αγωνιούν για το φάρμακό τους;

   Ευχές υπάρχουν άφθονες μέσα στο θράσος και την αμάθεια των ραδιο-τηλεοπτικών εκφωνητών, των αμερικανοσπούδαχτων υπουργών και παρατρεχάμενων, ίσως και των καρεκλοκένταυρων συνδικαλιστών. Ως εκεί όμως.

   Βρείτε λοιπόν δύναμη μέσα σας. Συμβουλή, ευχή και κατάρα. Ζούμε τα ίδια, γι’ αυτό «δικαιούμαστε δια να ομιλούμε»… Κι αν όλα αποτύχουν, «Καλή αντάμωση στα γουναράδικα» που αλληλεύχονταν με περίσσεια τόλμη και χιούμορ κάποιοι αγωνιστές, σε καιρούς ανάλογα και περισσότερο σκληρούς.

VA - Life in the European Theatre (WEA, 1981)

…Μπορεί σήμερα να μην είναι το πρώτο θέμα της επικαιρότητας, όμως στο μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του 80 οι δυο υπερδυνάμεις βρίσκονταν σε συναγωνισμό για το ποια μπορούσε να εξαλείψει κάθε μορφή ζωής στον πλανήτη με τα πυρηνικά της περισσότερες φορές…

   Το κλίμα αυτό και η ανησυχία της εποχής αντικατοπτρίζονται στην παρούσα συλλογή με πολύ μεγάλα ονόματα και βέβαια τραγούδια-σταθμούς με κεντρικό θέμα την πυρηνική απειλή. Δεν υπάρχει θα λέγαμε ούτε μια αδύνατη στιγμή σ’ αυτόν εδώ το δίσκο, ενώ για να γίνει καλύτερη κατανόηση του σκοπού του θα άξιζε να διαβαστεί το πολύ κατατοπιστικό του οπισθόφυλλο.

   Η απειλή μπορεί να έχει κοπάσει κάπως στις μέρες μας –έτσι τουλάχιστον θέλουμε να πιστεύουμε–, όμως τίποτα δεν αποκλείει την επανεμφάνισή της ανά πάσα στιγμή, τώρα μάλιστα που περιφερειακές, εντελώς απρόβλεπτες δυνάμεις έχουν μπει για τα καλά στο παιχνίδι.

   Σε κάθε περίπτωση, απολαύστε τα τραγούδια και κρατήστε τα ως σημείο αναφοράς μιας γενιάς συνειδητοποιημένης, λίγο πριν την ισοπέδωση της παγκοσμιοποίησης και των νόμων της αγοράς… 

VARIOUS - We Do 'Em Our Way (MFP, 1980)

...Την αγάπη μας προς το κλασικό πανκ και όλα τα παρακλάδια του θα έχετε ήδη διαπιστώσει όσοι μας παρακολουθείτε, από παλιότερες αναρτήσεις μας.

   Σήμερα λοιπόν παρουσιάζουμε μια ενδιαφέρουσα συλλογή ηλικίας ήδη 32 (!) ετών, με ένα άκρως εμπνευσμένο μάλιστα εξώφυλλο, στην οποία μεγάλα και μικρά συγκροτήματα της πρωτο-πανκ και new wave περιόδου δίνουν τις δικές τους ερμηνείες για μια σειρά κλασικών rock’n’roll, rock αλλά και soul τραγουδιών από τις δεκαετίες του ’50 και του ’60.

   Τα περισσότερα απ’ αυτά τα κομμάτια είναι πασίγνωστα και δε χρειάζονται περισσότερες συστάσεις. Το ενδιαφέρον και αξιοσημείωτο της υπόθεσης είναι ο «φόρος τιμής» που αποτίουν αμέσως μετά το καταλάγιασμα της οργής της έκρηξης του πανκ, ονόματα όπως οι Sex Pistols, οι Stranglers κ.ά. σε τραγούδια και καλλιτέχνες που σίγουρα σημάδεψαν τα παιδικά και εφηβικά τους χρόνια, ανεξαρτήτως μουσικού είδους και εν γένει φιλοσοφίας για τη ζωή.

   Στη διάθεση και την κρίση σας λοιπόν 12 τέτοιες διαφορετικές απόψεις μαζεμένες σ’ έναν δίσκο και δική σας η απόφαση για το αν θ’ αναζητήσετε στη συνέχεια κάποιες από τις πρωτότυπες εκτελέσεις για σύγκριση!

VARIOUS - Η Ανεξάρτητη Rock Σκηνή Live Tape (Δικαίωμα Διάβασης, 1985)

   Φίλες και φίλοι αυτή είναι η πρώτη μας ανάρτηση για το 2012 και ευχόμαστε σε όλους η νέα χρονιά να φέρει υγεία, υπομονή, αλλά και ωριμότητα στις δυσκολίες που ήδη ζούμε αλλά και τις νέες που θα έρθουν. Η αλήθεια είναι πως ζούμε πολύ παράξενους καιρούς. Φίλοι και εχθροί θα κριθούν, αλλά και εμείς οι ίδιοι κρινόμαστε από τις πράξεις μας. Δύσκολη η εμπιστοσύνη, δύσκολη η φιλία, δύσκολες οι σχέσεις... δύσκολη η επιβίωση!

   Αλλά ας μην μακρηγορούμε με αυτά, θα τα βρούμε μπροστά μας και θα τα αξιολογήσουμε. Ως πρώτη ανάρτηση λοιπόν επιλέξαμε μια κασετοσυλλογή της πάλαι ποτέ 'Δικαίωμα Διάβασης' -σημερινής DiDi Music- με τίτλο "Η Ανεξάρτητη Rock Σκηνή". Η εν λόγω συλλογή απαρτίζεται από ανεξάρτητα Ελληνικά συγκροτήματα της δεκαετίας του 1980 από ζωντανή εμφάνιση στο κλαμπ "Κύτταρο". Δυστυχώς η συγκεκριμένη αποτελεί και την μοναδική κυκλοφορία πολλών από τα συγκροτήματα που συμμετέχουν και δυστυχώς κυκλοφόρησε μόνο σε κασέτα και όχι σε βινύλιο, πράγμα που την έχει κάνει ακόμη πιο σπάνια και δυσεύρετη. Εμείς δεν έχουμε την συλλογή, αλλά την δανειστήκαμε από το blog "cassettes.wordpress.com" γνωστό ίσως και ως "The MacManus Sessions", ένα πολύ ωραίο blog με έμφαση στις κασετοσυλλογές μαζί με τις οποίες μεγαλώσαμε εμείς οι παλιότεροι. Θέλουμε να ανεβάζουμε πράγματα που τα έχουμε στην κατοχή μας όμως κάνουμε αυτή την "αναπαραγωγή-αναμετάδοση" της συγκεκριμένης κασέτας για δύο λόγους κυρίως: Πρώτον, γιατί πρόκειται για σπάνια κυκλοφορία και το blog του MacManus έχει πάρα πολύ καιρό να ενημερωθεί και ο σύνδεσμος για το κατέβασμα του αρχείου πλέον δεν λειτουργεί. Δεύτερον, η ποιότητα του ήχου της κασέτας ήταν κακή, επιπλέον ολόκληρη η κασέτα ήταν σε ένα αρχείο με αποτέλεσμα να μην ξέρεις τι ακούς από ένα σημείο και μετά. Οπότε εμείς δουλέψαμε ξανά τον ήχο και πιστεύουμε πως βελτιώσαμε κατά πολύ το αποτέλεσμα. Επίσης, υπενθυμίζουμε πως κάποια από τα συγκροτήματα είναι εντελώς άγνωστα, π.χ. οι Femmes Fatales, Migraine και Victims of Psycho Violence και αυτή η συλλογή ήταν η μοναδική τους κυκλοφορία. Περαιτέρω, τα υπόλοιπα συγκροτήματα που εμφανίζονται είναι οι Anti-Troppau Council (συγκρότημα του Γιάννη Ντρενογιάννη), οι Last Drive και Magic de Spell οι οποίοι δεν χρειάζονται συστάσεις, οι X-Mandarina Duck και οι Not 2 Without 3, συγκροτήματα που συμμετείχαν και στην άλλη συλλογή της 'Δικαίωμα Διάβασης' με τίτλο "Outsiders" (την οποία μπορείτε να βρείτε εδώ στο blog των Urban Aspirines).

   Τέλος, να ευχαριστήσουμε τον MacManus ο οποίος παρείχε το αρχικό υλικό της κασέτας. Πιστεύουμε πως είναι πολύτιμο κειμήλιο της αληθινής ανεξάρτητης ελληνικής ροκ σκηνής. Όσοι πιστοί λοιπόν, προσέλθετε στο download!

VARIOUS - Punk Funk 2cd Compilation by The Prostitution Times

   Εδώ ξεχνάμε το συναίσθημα!

   Πρώτο λόγο έχει βέβαια ο ρυθμός, σε μια εποχή που οι punk καταβολές οδηγούσαν σε συνθετική ωριμότητα μέσα από τη συνάντηση με funk στοιχεία. Αν λοιπόν φανταστούμε μια νοητή ευθεία της οποίας το ένα άκρο βρίσκεται στην εξέγερση και το άλλο στο χορό, τα περισσότερα από τα συγκροτήματα της παρούσας διπλής συλλογής είναι συγκεντρωμένα κάπου στη μέση^. Punk-Funk ήταν ο όρος που χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει αυτό το βραχύβιο αλλά αισθητικά εντυπωσιακό μουσικό ρεύμα της περιόδου 1978-1982.

   Στην δικής μας «εκτέλεσης» αλλά όχι κι έμπνευσης συλλογή αυτή επικεντρωθήκαμε σε συγκροτήματα της Ευρωπαϊκής σκηνής (Αγγλία, Βέλγιο), παρ’ ότι το κίνημα είχε και κάποια επίδραση πέραν της γηραιάς ηπείρου. Σε σπερματική κατάσταση θα βρείτε εδώ τόσο new wave όσο και pop στοιχεία, αφού οι δρόμοι πολλών καλλιτεχνών άρχισαν λίγο αργότερα να διαχωρίζονται – για παράδειγμα, η πρώτη εποχή των Thompson Twins (με την πολυμελή τους σύνθεση), απ’ όπου κι αντλήσαμε κάποια κομμάτια, ελάχιστη συγγένεια έχει με την κατοπινή, πλέον εμπορική τους.

   Είπαμε πιο πάνω ότι η έμπνευση της συλλογής δεν είναι δική μας. Πράγματι, αφορμή γι’ αυτήν στάθηκε άρθρο του περιοδικού «ΗΧΟΣ» στα μέσα της δεκαετίας του ’80, όπου επίσης αναγνωρίζεται ότι το διαμάντι στο στέμμα του Punk-Funk είναι το μνημειώδες Papa’s Got A Brand New Pigbag των Pigbag, το οποίο διασώζεται ακόμα και σήμερα ως… ποδοσφαιρικό ή μπασκετικό εμβατήριο! Το βάλαμε λοιπόν κι εμείς στην εισαγωγή, για να σας προϊδεάσει κατάλληλα για το τι θα επακολουθήσει. Κι όχι μόνο αυτό: η σύνθεση του εξωφύλλου περιλαμβάνει στοπ-καρέ από διασωζόμενη εμφάνιση των Pigbag στο Top of the Pops, τον καιρό της επιτυχίας του τραγουδιού.

Ρυθμός μέχρι εξαντλήσεως λοιπόν από ένα ξεχασμένο μουσικό είδος, σε μια ηχητική παρέλαση που ευχόμαστε να προκαλέσει ένα και μόνο συναίσθημα: αυτό της νοσταλγίας!

VARIOUS - Modern Rock '90s 2x LP (Virgin, 1994)

   Φίλες και φίλοι, σήμερα έχουμε ανεβάσει για εσάς άλλη μία από αυτές τις νοσταλγικές συλλογές που κυκλοφόρησαν στην Ελλάδα τη δεκαετία του '90. Πολλές από αυτές περιείχαν την αφρόκρεμα του νέου ροκ, όπως αυτό διαμορφώθηκε και εκφράστηκε με το πέρας της δεκαετίας του '80. Στο ίδιο περίπου ύφος με τη συλλογή "Generation Rock" που ανεβάσαμε πριν λίγο καιρό είναι και η "Modern Rock 90s", επίσης σε διπλή βινυλιακή έκδοση.

   Η παραπάνω συλλογή ήταν βέβαια από τις πρώτες που κυκλοφόρησαν την περασμένη δεκαετία -πιο συγκεκριμένα το 1994- και περιέχει κυριολεκτικά την ελίτ του τότε νέου ανεξάρτυητου ροκ, κυρίως δε τα πιο σημαντικά από τα πολλά υποσχόμενα συγκροτήματα σε διεθνές επίπεδο. Πιστεύουμε πως θα είναι μία από τις συλλογές που, μόνο και μόνο επειδή ξεκινά με το "Creep" των Radiohead και περιέχει επιπλέον τα "Saturn 5" από τους Inspiral Carpets και "Sabotage" από Beastie Boys -δεν δίνουμε άλλα στοιχεία- θα θελήσετε να την ακούτε στο αυτοκίνητο, στα ταξίδια σας, ή από το σπίτι στη δουλειά και αντίστροφα... και σίγουρα θα νοσταλγήσετε μια άλλη, περασμένη αλλά όχι πολύ μακρινή εποχή.

   Τέλος, σημειώνουμε ότι μαζί με τους νέους συμμετέχουν και κάποιοι "βετεράνοι" της ανεξάρτητης σκηνής: Ramones, Nick Cave, Morrissey, Depeche Mode, Kristin Hersh κ.ά.

   Καλή σας ακρόαση!!