The Flowers, Madness, and The Teardrop Explodes, 7-inch British Attack.

Η σημερινή ανάρτηση που κάπως καθυστερημένα καλωσορίζει ημερολογιακά το καλοκαίρι και τον γεμάτο ελπίδα μήνα Μάΐο είναι ξεχωριστή, και μουσικά θα προσπαθήσουμε να μπούμε στο "ηλιόλουστο" κλίμα.

   Αρχής γενομένης με τους The Flowers που μας έρχονται από τη Σκωτία. Είναι ένα new wave σχήμα της μετά-πάνκ εποχής και των αρχών της δεκαετίας του 80. Το "The Ballad of Miss Demeanour" είναι ένα από τα 2 σίνγκλ που κυκλοφόρησαν. Αν και ιδιαίτερα αξιόλογοι, κράτησαν λίγο. Το ομώνυμο κομμάτι 'The Ballad of Miss Demeanour' έχει μείνει στην ιστορία και για το λογοπαίγνιο που το συνοδεύει. Για τους....γνωρίζοντες την Αγγλική, η λέξη Demeanour σημαίνει "συμπεριφορά", ενώ Misdemeanour, σημαίνει παράπτωμα, κακή διαγωγή. Χαρακτηριστικό τους είναι η δυναμική και φρέσκια μουσική που μοιάζει σαν να φτιάχτηκε μόλις χτες, αν και βέβαια ουδεμία σχέση έχει με καινούργια σχήματα που μιμούνται εκείνο τον ήχο.

   Έπειτα έχουμε τους πασίγνωστους Madness (επίσης Βρετανοί) με τον φωτόδισκο "The Sun and the Rain", ο οποίος μουσικά κινείται στο γνώριμο στυλ του pop-ska-punk ήχου που χαρακτήρισε τους Madness από την αρχή. Εδώ έχουν δύο άρτια, αλλά και ταυτόχρονα διασκεδαστικά τραγούδια (ιδιαίτερα το "Fireball XL 5"), ίσως όχι τόσο γνωστά όσο τα "One Step Beyond", "My Girl", κ.α. Όμως σίγουρα θα σας βάλουν στον αισιόδοξο ρυθμό τους.

   Τέλος, οι Teardrop Explodes με το μετρημένο new wave νεο-ψυχεδελικό τους στυλ κλείνουν την τριάδα με τα 7ιντσα. Πρόκειται για το single "Reward" του 1980, ένα δυναμικό και δεμένο κομμάτι στην πρώτη πλευρά, πολύ κοντά στο ύφος του πρώτου τους δίσκου "Kilimanjaro" το οποίο είναι κοινά αποδεκτό ως ένα από τα πιο ωραία άλμπουμ της δεκαετίας του 1980. Στην δεύτερη πλευρά το 7ιντσο αυτό κρύβει ένα διαφορετικό και πιο σκοτεινό κομμάτι, το "Strange House in the Snow", που δείχνει μια άλλη πλευρά της δημιουργικότητας του Julian Cope και της παρέας του, στην οποία φαίνονται πως είχαν τη δυνατότητα να γράφουν και αρκετά αρτιστική και πολύπλοκη μουσική για "δύσκολα" αυτιά.

   Ελπίζουμε να σας αρέσει η επιλογή των τριών 7ιντσων δίσκων. Κάποιοι επιφανειακοί θόρυβοι που θα πέσουν στην αντίληψη σας είναι λόγω παλαιότητας, κοντεύουν δύο δεκαετίες που αυτά τα δισκάκια βρίσκονται στη δισκοθήκη μας...

Booth and the Bad Angel - Same Title (Fontana, 1996)

   Σήμερα έχουμε ένα ξεχωριστό "ανέβασμα", ένα άλμπουμ που άν και κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 1996, είναι κατά τη γνώμη μας κλασικό. Οι λόγοι πολλοί, και μερικοί από αυτούς είναι πως πρόκειται για μια ετερόκλητη συνεργασία από αυτές που γίνονται κάθε 20 χρόνια (και βάλε), για ένα άλμπουμ το οποίο περιέχει καταπληκτική μουσική και τα τραγούδια που βγήκαν από αυτό έχουν γίνει αγαπημένα πολλών. Ένας ακόμη λόγος είναι πως οι προσωπικότητες που εμπλέκονται στην δημιουργία του είναι γνωστά άτομα, ο μεν Tim Booth από το ανεξάρτητο ροκ σχήμα James συνάντησε τον Angelo Badalamenti συνθέτη μουσικής ταινιών (κυρίως του David Lynch), στην δε κιθάρα βρίσκεται ο Bernard Butler από τους επίσης γνωστούς και διακεκριμένους Suede. Πρόκειται για το ένα και μοναδικό άλμπουμ αριστούργημα "Booth and the Bad Angel" - συνδυασμό ανεξάρτητης ηλεκτρικής (ροκ) αισθητικής από τη μια και βελούδινης, σκοτεινής αλλά "ασφαλούς" ατμόσφαιρας από την άλλη. Έτσι ανακαλύπτουμε μέσα από τα 11 τραγούδια ένα μουσικό υβρίδιο που ακροβατεί μεταξύ αισθησιακών (συμπεριλαμβανόμενης και της φωνής) - αιθέριων ήχων και κοφτερών κιθαριστικών προκλήσεων που τελικά ισορροπούν τέλεια στα αυτιά ακόμη και απαιτητικών και δύσπιστων ακροατών.

   Μετά από διεργασία σχεδόν δύο ετών (από το 1995 έως το 1996) ενώθηκαν η εκφραστικότατη φωνή του Booth και η μεγαλοφυία του Badalamenti, ώστε να δώσουν τέλεια κομμάτια σαν τα "I Believe", "Dance of the Bad Angels", "Hit Parade", "Heart" και πολλά άλλα που θα ακούσετε κάνοντας ένα κλικ Ε Δ Ω.
   Καλή ακρόαση, είναι μια κυκλοφορία που αξίζει την προσοχή σας ό,τι μουσική και αν ακούτε!

VARIOUS - Hit Parade (Phillips, 1967)

   Θέλετε μια καλή εικόνα των δημοφιλών ακουσμάτων στον τόπο μας σαράντα τόσα χρόνια πριν και συγκεκριμένα το μακρινό 1967;

   Η παρούσα, εγχώρια συλλογή δίνει την απάντηση, με επιτυχίες τόσο από Ευρώπη όσο και από Η.Π.Α. Εδώ θα συναντήσετε εμπορικά αλλά και κάπως πιο ψαγμένα ακούσματα (Troggs, Blues Magoos κ.ά.), τα οποία –φανταζόμαστε– θα ήταν τρομερά δυσεύρετα για το μουσικά διψασμένο νεανικό ακροατήριο της εποχής στην Ελλάδα. Αν κρίνουμε μάλιστα από τη συνέχεια έκδοσης της σειράς «Hit Parade» στην υπόλοιπη δεκαετία του ’60 και εκείνη του ’70, η υποδοχή που της επιφυλάχθηκε ήταν ιδιαίτερα θερμή. Άξιο μνείας και ενδεικτικό για το μεράκι της όλης δουλειάς είναι το καλαίσθητο εξώφυλλο – δημιουργία Έλληνα καλλιτέχνη, ενώ όλα δείχνουν ότι πρόκειται ίσως για την πρώτη χρονολογικά συλλογή που φτιάχτηκε στα μέρη μας!

   Αφού δείξετε λοιπόν μια κάποια επιείκεια για την όχι και τέλεια ποιότητα ήχου –φανταστείτε τι τράβηξε τόσα χρόνια το συγκεκριμένο LP – αφήστε το να σας ταξιδέψει σε ηχητικά μονοπάτια πέρα από τόπο και χρόνο!

Penetration - Coming up for Air (Virgin, 1979)

   Γνωρίζει κανείς τους Penetration; Έρχονται από την Αγγλία και παίζουν punk rock, ή μάλλον έπαιζαν... το 1978-79. Φιλοξενούμε για σας το δεύτερο και τελευταίο τους άλμπουμ με τίτλο "Coming up for Air" που κυκλοφόρησε το 1979. Δυνατά τραγούδια, καλοί στίχοι, καλή παραγωγή, αλλά πάνω από όλα, τα εκφραστικά και παθιασμένα φωνητικά της τραγουδίστριας Pauline Murray. Η δεσποινίς Murray είναι μέρος μιας παράδοσης που θέλει τα συγκροτήματα με γυναικεία φωνητικά να κατέχουν κάτι το ιδιαίτερο και το μοναδικό (βλ. παλιότερη ανάρτηση με θέμα τους X-Ray Spex και την τραγουδίστρια Poly Styrene), όμως δεν πρόκειται απλά για παράδοση γιατί όντως τα φωνητικά και η τεχνοτροπία της P. Murray είναι τέτοια που κάνει ελκυστικό ακόμα και ένα μέτριο τραγούδι (αυτό το LP περιέχει 1-2).

   Yπάρχουν και μεγάλες στιγμές όμως που αντισταθμίζουν τη μετριότητα, όπως τα Shout Above the Noise, Killed in the Rush, Come Into the Open (κομματάρα!!), What's Going On, Lifeline, New Recruit, δηλαδή καλοδουλεμένες αν και λιτές συνθέσεις που αναμφίβολα ανεβάζουν στα ύψη το επίπεδο του δίσκου. Επιπλέον τα εκφραστικά και πολλές φορές εύθραυστα φωνητικά της Pauline Murray προσδίδουν μια ανανέωση και ποικιλία στη μουσική των Penetration.

   Αν και το "Coming up for Air" δεν είναι ο κλασικός punk δίσκος που μπορεί κανείς να περιμένει, εντούτοις περιέχει ψήγματα από μουσικές και είδη που δεν είχαν φανεί καλά-καλά ακόμα το 1979. Ενδεικτικό είναι το γεγονός πως ένας από τους δύο κιθαρίστες, ο Fred Purser, αμέσως μετά τους Penetration σχημάτισε τους Tygers of Pang Tang, ένα συγκρότημα από τα πρώτα του New Wave of British Heavy Metal, δηλαδή τους παππούδες της σημερινής σκληρής μουσικής. Γεγονός είναι πως συγκροτήματα σαν τους Penetration άνοιξαν το δρόμο στην μουσική post punk/gothic, αλλά και ολόκληρο το κύμα των γυναικείων συγκροτημάτων της δεκαετίας του 1990.

   Ε Δ Ω θα τους απαντήσετε, και αφού τους ακούσετε περιμένουμε τα σχόλιά σας!!!

The Call - Modern Romans (Mercury, 1983)

   Από τις αρχές της δεκαετίας του 80 και συγκεκριμένα από το 1983 έρχεται ο δίσκος που φέρνουμε σήμερα και πρόκειται για το δεύτερο κατά σειρά άλμπουμ "Modern Romans" των αμερικανών Call, σε βρετανικού στυλ new wave, πιο κοντά στις φόρμες των Alarm, U2, Waterboys κ.ά. Η εκτεταμένη δισκογραφία τους, αρχής γενομένης από το 1981 και τουλάχιστον για μια δεκαπενταετία μετά, δεν τους χάρισε την εμπορική επιτυχία που προφανώς επιθυμούσαν. Ο λόγος γι’ αυτό ίσως είναι πως δεν κατάφεραν να ξεφύγουν από τον κύκλο της "cult" αναγνωρισιμότητας στον οποίο βρισκόντουσαν.

Από το πρώτο άκουσμα του δίσκου διαφαίνεται το βαρύ και σοβαρό στυλ τους, χωρίς όμως να μπορούν να κατηγοριοποιηθούν ως "gothic" ή κάτι βαρύγδουπο παρεμφερές. Οι πολλές ταμπέλες δεν τους ταιριάζουν. Σε μερικά κομμάτια άλλωστε μπορούμε να δούμε μια ελαφριά επιρροή του David Byrne (The Talking Heads) στον τρόπο ερμηνείας. Στα υπόλοιπα κομμάτια τους σίγουρα αναδεικνύεται το προσωπικό τους στυλ, το οποίο είναι άμεσα αναγνωρίσιμο ειδικά στα πρώτα 2-3 άλμπουμς. Ίσως η περιορισμένη εμπορική επιτυχία τους να οφείλεται στο γεγονός πως ενώ είχαν δυναμικές συνθέσεις, τραγούδια που "τα σπάνε", δεν κατάφεραν τελικά να αναδείξουν την καθαρή ταυτότητα τους προς τον κόσμο. Όμως τίποτα από αυτά δεν κάνει τον δεύτερο δίσκο τους "Modern Romans" κατώτερο. Αντίθετα, πρόκειται για ένα δυνατό σύνολο τραγουδιών, τόσο από άποψη γούστου, αλλά και ποιότητας. Είναι κοντολογής, ένας δίσκος γεμάτος με κλασικά ακούσματα και εν δυνάμει επιτυχίες. Αναμφισβήτητα διαμάντια είναι τα "Turn a Blind Eye", "Time of your Life", "Modern Romans", "Violent Times" και "Face to Face".

   Είμαστε σίγουροι πως θα σας αρέσουν οι Call αλλά και ο συγκεκριμένος δίσκος, με τον-πάντα-φρέσκο ήχο και με δυναμικές συνθέσεις που δεν "γλύφουν" για να αρέσουν. Οπωσδήποτε οι Call έβαλαν ένα επιπλέον λιθαράκι σε αυτή τη μουσική.

   Απολαύστε τους !!!

VARIOUS - Rave (Telstar, 1990)

   Ο όρος “Rave music” θυμίζει 24ωρα πάρτυ με μπόλικη και πολύχρωμη νεολαία, πολλές και αμφιβόλου προέλευσης και επιδραστικότητας ουσίες και άλλα τέτοια... ξεπερασμένα για τα χρόνια της κρίσης που διαβαίνουμε. Κι όμως αρχικά η μουσική Rave δεν ήταν κάτι τέτοιο. Αν και σαν μοντέρνος μουσικός όρος υπονοεί τη γεμάτη ενέργεια μουσική, οι απαρχές της αποτυπώνονται στη συλλογή που ανεβάζουμε σήμερα. Χαρακτηριστικά της μουσικής αυτής είναι η ενέργεια που προαναφέραμε, η απόλυτη χρήση των συνθεσάϊζερ, τα samples και ενίοτε έως πολύ συχνά τα επαναλαμβανόμενα "loops", δηλαδή ηχητικές φράσεις που επαναλαμβάνονται και γεμίζουν τα τραγούδια.

   Για να περιγράψουμε τον τρόπο που γεννήθηκε αυτή η μουσική, θα λέγαμε πως ξεπήδησε μέσα από την σκηνή του Μάντσεστερ, τη Hacienda και άλλα clubs. Δεν θύμιζε σε τίποτα τη σκοτεινή μουσική των Joy Division, ή των Section 25, ή το μινιμαλισμό των Durutti Column, αλλά γεννήθηκε μέσα από την σταδιακή μετάλλαξη της new wave μουσικής της δεκαετίας του 80 στην ανατολή της δεκαετίας του 90. (Κομβικό σημείο-γέφυρα για το πέρασμα από το ένα ρεύμα στο άλλο, θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε την κυκλοφορία του “Blue Monday” των New Order, ήδη από το 1983, ένα από τα εμπορικότερα maxi-singles στην ιστορία της μουσικής). Ήταν σαν έμβρυο που η καρδιά του ακουγόταν αμυδρά ενώ ήταν στην κοιλιά της μητέρας του, αλλά σιγά-σιγά, όσο έφθανε η ώρα της γέννησής του, αυτή η καρδιά άρχιζε ν’ ακούγεται όλο και πιο δυνατά και με ρυθμό, περίπου όπως η house ντράμς στα τραγούδια των Soup Dragons, KLF, Jesus Jones, Primal Scream, Shamen, Stone Roses αλλά και άλλων συγκροτημάτων που περιλαμβάνονται στη συλλογή. Είναι ένα αμάλγαμα από ηλεκτρονική ψυχεδέλεια, ambient, funk και κάποια χαρακτηριστικά της μαύρης μουσικής. Ο σκοπός αυτής της μουσικής; φυσικά η διασκέδαση και ο χορός. Βέβαια στη συνέχεια αναμείχθηκε με Acid House, Breakbeat, Techno φόρμες και "έσπασε" σε χιλιάδες άλλα κομμάτια. Ίσως κάπου εκεί να γεννήθηκε το trip-hop το οποίο είναι και αυτό ένας συνδυασμός από πολλές φόρμες. Τελικά, η μουσική Rave έχασε την αρχική σημασία της πρωτοπορίας και του νεωτερισμού...και κατέληξε να λέγεται Rave ό,τιδήποτε ακουγόταν σε Rave πάρτυ και κάπως έτσι έμεινε να το γνωρίζουμε και σήμερα.

   Είναι λοιπόν αρκετά κατατοπιστική η συλλογή αυτή, η οποία αν και όχι απολύτως ολοκληρωμένη οριοθετεί ωστόσο σημαντικές στιγμές της δημιουργίας του όλου ρεύματος. Απαραίτητη για τους νοσταλγούς της δεκαετίας του ’90 και για όσους λικνιζόντουσαν σ’ εκείνους τους ρυθμούς..!

   Αναζητήστε την Ε Δ Ω.

The MGC - Foxy Lady / I Don't Want to Discuss it 7'' (Panvox, 1968-69)

   “Modern Greek Combo” (πλήρης ονομασία του συγκροτήματος) ήταν το όνομα το οποίο πρότεινε ο ίδιος ο… Ντίνος Ηλιόπουλος(!) όταν τους άκουσε να παίζουν σε κλαμπ στην Πλάκα προς τα μέσα της δεκαετίας του ’60. Ανάμεσα στα μέλη του σχήματος συγκαταλέγονταν ο κημπορντίστας-πασπαρτού της ελληνικής ροκ σκηνής Δημήτρης Πολύτιμος και βέβαια ο πατριάρχης του ελληνικού ροκ Δημήτρης Πουλικάκος, ο οποίος υπήρξε μπασίστας τους για το διάστημα 1967-1969.

Διασκευές και τα δύο τραγούδια του single, με το shake “I Don’t Want To Discuss It” στο flip-side και το ορόσημο στην ιστορία του ροκ “Foxy Lady” (του Jimi Hendrix, από το άλμπουμ “Are you Experienced?”) στην πρώτη πλευρά. Ο εγχώριος τύπος κατά την εποχή κυκλοφορίας του εν λόγω τραγουδιού το χαιρέτιζε ως το πρώτο στην ελληνική δισκογραφία που συνοδευόταν από ειδικά ηχητικά εφέ, ενώ τα… απόκοσμα γυναικεία φωνητικά που ακούγονται προς το τέλος του ανήκουν στην –πιθανότατα Αμερικανίδα– γυναίκα του Τάσου Φαληρέα (συνεργάτη του Πουλίκα στο αξεπέραστο «Μεταφοραί-Εκδρομαί ο Μήτσος»), πληροφορία που είχαμε από τον ίδιο τον Πουλικάκο σε συζήτηση μαζί του το 1993.

   Πιθανή χρονολογία κυκλοφορίας του παρόντος είναι τα τέλη 1968-αρχές 1969 και δεν χρειάζεται βέβαια να τονίσουμε ιδιαίτερα την σπανιότητα και την εν γένει αξία του ως άκουσμα, σαράντα και πλέον χρόνια μετά από τη στιγμή της ηχογράφησής του. Ακούστε το ανεπιφύλακτα!

   Κάπου Ε Δ Ω τριγυρνά. 

 

Nonex - Nonex (Shadow Records, 1999)

   Σήμερα, σας παρουσιάζουμε κάτι τελείως διαφορετικό από τα συνηθισμένα ακούσματα. Πρόκειται για κάτι πολύ ξεχωριστό, ένα κατά βάση trip-hop συγκρότημα, τους Nonex και το ομώνυμο CD τους που κυκλοφόρησε το 1999.

  Μετά τους "γίγαντες" της βρεττανικής σκηνής trip-hop (Massive Attack, Portishead, Tricky, Morcheeba) υπήρξαν αρκετοί ακόμα καλλιτέχνες που ασχολήθηκαν με το ιδίωμα αυτό.

   Οι Nonex –με έδρα το Βερολίνο και μέλη Άγγλους και Γερμανούς μουσικούς– καταπιάνονται με την trip-hop μουσική με έναν τελείως δικό τους τρόπο. Όπως δηλώνουν στο εξώφυλλο του CD παίζουν "Αιθέριο drum ’n’ bass", δημιουργώντας ένα ατμοσφαιρικό μουσικό συνοθύλευμα βασισμένο πάνω σε breaking beats, με την βοήθεια προηχογραφημένων ήχων (samplers) σε κατά βάση instrumental τραγούδια με απολαυστικά -κυρίως γυναικεία- φωνητικά. Προσφέρουν έτσι μοναδικά ταξίδια πάνω από ambient τοπία, αποτελώντας ιδανική υπόκρουση για ψυχικές αναζητήσεις μέσα στην καρδιά του χειμώνα…

   Στο παρόν CD υπάρχει και μία ευχάριστη έκπληξη, η διασκευή στο πασίγνωστο "Smells Like Teen Spirit" των Nirvana, το οποίο οι Nonex έχουν με επιτυχία φέρει στα μέτρα τους. Είναι αμέτρητοι οι τρόποι που μπορεί κανείς να διασκευάσει ένα γνωστό τραγούδι. Αυτοί οι τύποι εδώ το έχουν αλλάξει τελείως, καθώς η τραγουδίστρια σιγοψιθυρίζει κάποιους από τους στίχους, ενώ κάποιους άλλους τους αποδίδει με μελωδικότατο τρόπο - πραγματικά αλλαγμένο το τραγούδι... από rock ύμνος γίνεται ένα αριστούργημα της trip-hop!

   Η προσωπική μας γνωριμία στο παρελθόν με μέλη του συγκροτήματος πιθανόν να λειτουργεί μεροληπτικά υπέρ της μουσικής τους, μη χάσετε όμως με τίποτα την ευκαιρία να ακούσετε τους Nonex και να διαπιστώσετε προσωπικά το ότι έχουν δημιουργήσει ένα ατμοσφαιρικά μελαγχολικό άλμπουμ που θα σας ταξιδέψει, θα σας χαλαρώσει και θα σας συναρπάσει.

   Τσιμπήστε το Ε Δ Ω.

  

The Bollock Brothers - The 4 Horsemen of the Apocalypse (Charly Records, 1986)

   Σίγουρα δεν μπορείς να κατηγορήσεις τους Bollock Brothers ότι δεν περνάνε καλά γράφοντας τραγούδια στα οποία διασκεδάζουν διασκευάζοντας και παραποιώντας γνωστά επικά τραγούδια της κλασικής περιόδου της ροκ μουσικής, δηλαδή μεταξύ 1968-1978.

   Ακόμη και αν κοιτάξει κανείς τη δισκογραφία τους θα δει πως έχουν διασκευάσει ολόκληρο τον δίσκο Never Mind the Bollocks των Sex Pistols κατά το παρελθόν, με πάρα πολύ κέφι. Πιθανολογούμε πως μέσα στη διασκέδαση και με αρκετή δόση ειρωνείας το όνομά τους έχει μια σταθερή αναφορά στους Sex Pistols, άλλωστε αν ακούσει κανείς τον τραγουδιστή των Bollock Brothers με την βρεττανική προφορά, έρχεται σίγουρα στο μυαλό η φωνή του Johnny Lydon των Pistols.

   Ας πάμε όμως ξανά στο The "4 Horsemen…", το οποίο θεματολογικά ασχολείται με τη θρησκεία, και εν προκειμένω τον χριστιανισμό και τα περί αποκάλυψης και τέλους του κόσμου όπως αναφέρονται στην Καινή Διαθήκη. Θα λέγαμε πως υπάρχει μια εμφανής μανία του Jock McDonald με τα θέματα της θρησκείας σχεδόν σε κάθε τραγούδι. Στο πρώτο "The Legend of the Snake" επιδεικνύουν τη μαστοριά τους στην μυθοπλασία μπλέκοντας βιβλικά παραμυθάκια με το βιβλίο του Έριχ Φον Νταίνικεν "Τα Άρματα των Θεών", τελικά και τον Τζιμ Μόρισον για το Crawling King Snake", για να καταλήξουν πως ο Διάβολος ενίοτε μεταμορφώνεται σε φίδι για να πετύχει τους σκοπούς του. Υπάρχουν φανερές αλλά και μερικές κρυφές διασκευές στον υπόλοιπο δίσκο. Οι φανερές είναι τα "Faith Healer" (πανευρωπαϊκή επιτυχία, με μισό εκατομμύριο πωλήσεις, επική διασκευή σε κομμάτι του Alex Harvey) και δύο κομμάτια (Loud Loud Loud, Seventh Seal) του δικού μας Βαγγέλη Παπαθανασίου, από το θρυλικό «666» των Aphrodite’s Child. Οι σχέσεις των Bollock Brothers με την Ελλάδα δε σταματούν εδώ, αφού μάλιστα πραγματοποίησαν στις αρχές της δεκαετίας του ’90 εμφανίσεις σε clubs στην… Κρήτη! Οι κρυφές διασκευές είναι ξένα μουσικά μέρη που χρησιμοποιούν σαν δικά τους -με επιτυχία θα λέγαμε- στα "Woke up This Morning and Found Myself Dead" (ακούγεται μέρος από το "Super Freak" του Rick James), ενώ στο ομώνυμο του δίσκου ακούγονται οι στίχοι του κλασικού "Sympathy for the Devil" των Rolling Stones. Στο τελευταίο κομμάτι-έπος "Return to the Garden of Eden" εκεί είναι μαζεμένες πολλές επιρροές... με το βασικό θέμα του τραγουδιού να είναι παρμένο από το επίσης κλασικό "In A Gadda-da-Vida" των Iron Butterfly, παρελαύνουν επίσης τα "California Dreaming", "Tales Of Brave Ulysses", "Watching The World Go By", "White Room," "Green Manalishi" και το "Gimme Shelter" σε αυτό το σχεδόν 13λεπτο έπος.

   Σίγουρα όλα τα παραπάνω θα έχουν αυξήσει στο κατακόρυφο την περιέργειά σας να ακούσετε αυτό το ποτ-πουρί αριστούργημα... το οποίο βέβαια όπως είπαμε στην αρχή, προϋποθέτει μεγάλη δόση χιούμορ από τον δημιουργό του, αλλά σίγουρα και από τους ακροατές. Γίνετε κι εσείς λοιπόν κοινωνοί του Αστείου που λέγεται The Bollock Brothers!
(Ανανέωση link 26/01/2012)

Λουκιανός Κηλαηδόνης - Media Luz LP (EMIAL, 1976)

   `Εχοντας μακρινή μόνο σχέση με τις προγενέστερες ή μεταγενέστερες δουλειές του Λουκιανού, ο δίσκος αυτός έχει χαρακτηριστεί ως «το soundtrack μιας ταινίας που ακόμα δεν έχει γυριστεί»!

   Πιστή στη δομή ενός κλασικού φιλμ-νουάρ, η παρούσα κυκλοφορία ξετυλίγει καρέ-καρέ την υπόθεση μιας αστυνομικής ιστορίας με αρχή, πλοκή και δραματικές εντάσεις, αποτελώντας μια, πρωτοποριακή για την ελληνική δισκογραφία, concept ηχογράφηση. Επίκεντρο, το ονειρικό μπαρ Media Luz, από το οποίο –όπως μας ενημερώνει το εσώφυλλο/πρόγραμμα– γίνονται κάποια απειλητικά τηλεφωνήματα που δίνουν το έναυσμα για το ξεκίνημα μιας σκοτεινής (όπως ακριβώς μια αίθουσα κινηματογράφου) υπόθεσης…

   Μιλώντας για κινηματογραφικές αίθουσες, τα credits του δίσκου τον αφιερώνουν στη γενιά του Ροζικλαίρ («κακόφημου» σινεμά στην αρχή της οδού Πατησίων, κοντά στην Ομόνοια), σύμβολο και τόπο συνάντησης των καταπιεσμένων εκφραστικά και σεξουαλικά νεανικών γενεών των δεκαετιών ’50-’70. Σ’ αυτές και ακόμα παλιότερες εποχές παραπέμπει και το ακουστικό ύφος του δίσκου -ο οποίος κάλλιστα θα μπορούσε θεματικά και ηχητικά να είχε αποτελέσει την επένδυση ταινίας του Νικολαΐδη-, ενώ οι συμμετέχοντες μουσικοί απαρτίζουν την αφρόκρεμα της ελληνικής ροκ αλλά και τζαζ σκηνής της εποχής της κυκλοφορίας του, το 1976.

   Αφεθείτε λοιπόν στη μαγεία του ιδιαίτερου αυτού δίσκου, ανασυνθέτοντας –ο καθένας με τον δικό του τρόπο– τα κομμάτια αυτής της ιστορίας έρωτα και μυστηρίου που ταλανίζει απόψε τις αστυνομικές αρχές της πόλης..!

   Υ.Γ. Την παραπάνω ηχογράφηση ίσως θα την συναντήσετε κι αλλού, αλλά πιστεύουμε ότι εμείς αποδώσαμε καλύτερα τόσο τον ήχο όσο και τον –επίπονο, πιστέψτε μας– διαχωρισμό των κομματιών/μουσικών περασμάτων της.

(Ανανέωση link 27/01/2012)