The Sisters of Mercy - Enter the Sisters (Black Swan Records, 1987)

   Από τους πιο γνωστούς και αναγνωρίσιμους εκπροσώπους του dark ήχου της δεκαετίας ’80, ο οποίος εξελίχθηκε/μετονομάστηκε μέσα στο χρόνο από death σε goth, οι Sisters of Mercy μπήκαν στα μουσικά πράγματα ως το όχημα των αναζητήσεων του τραγουδιστή και συνθέτη Andrew Eldritch.

   Έχοντας πάρει το όνομά τους από το ομότιτλο τραγούδι του Leonard Cohen και ξεκινώντας την πορεία τους ήδη από το 1979, γνώρισαν στα χρόνια που ακολούθησαν πολλές και διαφορετικές συνθέσεις μελών γύρω από τον «πυρήνα» Eldritch, με παρουσίες όπως εκείνες των Wayne Hussey (αργότερα δημιουργού των Mission), του μπασίστα Tony James (ex-Generation X και δημιουργού των βραχύβιων Sigue Sigue Sputnik) και της Patricia Morrison (ex-Gun Club).

   Ανεξαρτήτως μεγέθους επιτυχίας, οι S.O.M. μένουν μέχρι σήμερα πιστοί στον βαρύ, υποβλητικό, συχνά πομπώδη ήχο τους που υπογραμμίζουν τα ερεβώδη φωνητικά και το συμπαγές background του θρυλικού Doctor Avalanche – ηλεκτρονικού υπερ-συνθετητή με συνεχώς εξελισσόμενες μορφές και δυνατότητες, σε σημείο ώστε να θεωρείται πια μόνιμο μέλος του γκρουπ!

   Λόγοι διαφωνιών με την εταιρεία WEA οδήγησαν στη μη κυκλοφορία ηχογραφήσεών τους κατά τα τελευταία χρόνια, κάτι που όμως δεν τους έχει κάνει με κανένα τρόπο συναυλιακά ανενεργούς, μόνους ή συμμετέχοντας σε φεστιβάλς ανά τον κόσμο.

   Χαρείτε λοιπόν την ημι-bootleg αυτή ελληνική συλλογή με τις χαρακτηριστικότερες στιγμές της δισκογραφίας του γκρουπ στα 80s (όπως του Alice ή της παγκόσμιας επιτυχίας Temple of Love που ηχογραφήθηκε και μεταγενέστερα με τη συμμετοχή της Ofra Haza), εισερχόμενοι τον σκοτεινό, μαγικό κόσμο των Αδελφών Του Ελέους!

  

 

VARIOUS - Return of the 80's Vol.I (L.D.F., 2004)

   Θυμάστε τις περίφημες κασετοσυλλογές; Όσοι είμαστε άνω των 30-35 μεγαλώσαμε με αυτές, ανακαλύψαμε τις πρώτες μας μουσικές με αυτές, συλλέξαμε κάποιες επιτυχίες του 60, 70, 80 ακόμα και του 90 για κάποιο φίλο/φίλη ή ακόμα και για κάποιο πιθανό αίσθημα (κλασική η σκηνή από το High Fidelity του Stephen Frears όπου ο πρωταγωνιστής John Cusack ετοιμάζει κασετοσυλλογές για πρώην και επόμενους έρωτες)! Το καλό ήταν πως οι κασέτες σβηνόντουσαν, ξαναγραφόντουσαν  και πάντα ανανεωνόντουσαν κατά βούληση. Κάθε φορά κουβαλούσαν τα συναισθήματά μας και τις πιο όμορφες αναμνήσεις μας.

   Καμιά φορά, όταν βρίσκουμε κάποια από αυτές τις κασέτες σε παλιές κούτες, μας επισκέπτεται το παρελθόν. Πλέον μετά την σχετικά σύντομη μετάβαση από το cd στο mp3/flac ή οποιοδήποτε ψηφιακό μέσο, οι κασέτες έχουν παρέλθει γιατί δυστυχώς ανήκουν στα πιο φθαρτά μαγνητικά μέσα αποθήκευσης μουσικής. Οι παλιές αγαπημένες κασέτες περιείχαν αρκετά αθάνατα άσματα της δεκαετίας του '80 αλλά δεν "έπαιζαν" πια. Τότε αρχίσαμε να μεταφέρουμε πολλές από αυτές τις κασετοσυλλογές σε cd, για να περισώσουμε ό,τι μπορούσε να σωθεί. Μία από αυτές τις προσπάθειες είναι και η συλλογή που είστε έτοιμοι να κατεβάσετε αφού διαβάσετε αυτό το σχεδόν αυτο-βιογραφικό κείμενο. Τιτλοφορήθηκε "Return of the 80's Vol.I", σηματοδοτώντας τη νοερή "επιστροφή" στην δεκαετία που μας μεγάλωσε. Μέσω αυτού του blog μάς δόθηκε η ευκαιρία (και φυσικά εμείς την αρπάξαμε) να επιστρέψουμε στις παλιές μουσικές αγάπες και να τις μεταδώσουμε σε σας. Έτσι λοιπόν μέσα σε αυτό το ΔΙΠΛΟ cd θα βρείτε αρκετά ονόματα καλλιτεχνών, γνωστά και μη. Μεταξύ άλλων παρελαύνουν οι νεοκυματικοί Art of Noise, Alphaville, Depeche Mode, Echo & the Bunnymen, OMD, Ultravox, The Stranglers, Go-Betweens, Visage και Soft Cell. Υπήρξαν και οι πιο σκοτεινές αποχρώσεις αυτής της μουσικής οι οποίες και αυτές αποτυπώνονται εδώ μέσω των Fad Gadget, Durutti Column, Sunglasses After Dark, Spherical Objects, Danse Society, Public Image Ltd, Sad Lovers and Giants, Kommunity FK, αλλά και άλλων καλλιτεχνών.

   Η ιδιαίτερη, προσωπική αυτή συλλογή ξεπερνά δισκογραφικές εταιρείες, μουσικά στυλ, μόδες και οτιδήποτε θα μπορούσε –κανονικά– να σταθεί εμπόδιο, έχοντας μόνο τον περιορισμό πως ανήκει αποκλειστικά στην νεοκυματική και ολοζώντανη μουσική της δεκαετίας του 80. Τώρα πια, είναι έτοιμη μαζί με τα φανταστικά εξώφυλλα/εσώφυλλα να την αντιγράψετε και να την χαρίσετε σε κάποιο φίλο/φίλη, ακόμη και έναν παλιό έρωτα... Η μουσική είναι από τους ελάχιστους φίλους που δεν μας προδίδουν άλλωστε.

The Trashmen - 20 Biggest Hits (Garret Records)

 "- Δεν ξέρετε για το πουλί; Μα όλοι ξέρουν πως το πουλί είναι ο Λόγος!"

   Επαναλάβατε τις δυο παραπάνω φράσεις στα αγγλικά, μέχρις αηδίας και εξαντλήσεως. Σιγά-σιγά και χωρίς να το αντιληφθείτε, θ’ αρχίσετε να μπαίνετε στο σώμα και το πνεύμα του σερφαριστού πουλιού που άνευ αιτίας και αφορμής ξεσηκώνει πλήθη νέων ανά την υφήλιο εδώ και πέντε συναπτές δεκαετίες!

   Ας μην κάνουμε τον κόπο να εξηγήσουμε τα τι και τα πότε και τα πώς. Αυτά είναι δουλειά των μουσικών γραφιάδων και δεν μπαίνουμε στα μίζερα χωράφια τους όταν πρόκειται για κέφι, ρυθμό και… πλάκα!

   Υπεύθυνοι για τη συγκόλληση αλλά και τη μετεξέλιξη λοιπόν ενός από τους γνωστότερους νεανικούς ύμνους, του Surfin’ Bird, τα μέλη του παρόντος συγκροτήματος, που κατάφεραν να δαμάσουν κύματα και ωκεανούς από την όχι και τόσο παραθαλάσσια… Μινεσότα, στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Το συγκεκριμένο άσμα έχει διασκευαστεί έκτοτε από μύριους όσους ερασιτέχνες και επαγγελματίες μουσικούς και συγκροτήματα –ενδεικτικά αναφέρουμε Ramones, Cramps, τους εγχώριους Ex Humans–, με εντυπωσιακά συχνά αποτελέσματα, πάντα στα πλαίσια του χωρίς ελέγχου και κανόνα ξεσηκώματος των ακροατηρίων τους.

   Στη συλλογή των Σκουπιδιαρέων που παρουσιάζουμε σήμερα, θα βρείτε πολλά ακόμα ομοειδή άσματα της ξένοιαστης εποχής των surf συγκροτημάτων, όπως το εξίσου –αν όχι πιο πολύ– διασκευασμένο Misirlou του δικού μας Ρουμπάνη, το Money, το Malaguena και άλλα, πάντα προσανατολισμένα στο πνεύμα των σχολικών και μη χορών του καιρού. (Ε ρε και να φαντάζονταν τους ασκούς του Αιόλου που θ’ άνοιγαν σε λίγο…)

   Ακούστε, θυμηθείτε, ξεσπάστε και πάνω απ’ όλα διασκεδάστε. Το πουλί πεισματικά παραμένει ο Λόγος..!

Dali's Car - The Judgement is the Mirror 12'' (Paradox Records, 1984) / Balaam and the Angel - Love Me 12'' (Chapter 22, 1985): Two Un-Valentine's Day Treats!!

Σήμερα έχουμε μια "διπλή" ανάρτηση, όπως έχουμε κάνει και στο παρελθόν και θα κάνουμε ξανά στο μέλλον. Σας κερνάμε δύο εξαίσια 12ιντσα από τις δισκοθήκες μας. Χωρίς να έχουν πολύ μεγάλη σχέση μεταξύ τους από άποψη μουσικής, είναι και τα δύο διαλεχτά όπως θα διαπιστώσετε.

   Το πρώτο "κέρασμα" είναι από τους Dali's Car,  την πετυχημένη συνεργασία του αρχηγού των Bauhaus, Peter Murphy με τον αγγλοκύπριο Mick Karn (πραγματικό όνομα… Αντώνης Μιχαηλίδης), μπασίστα των θρυλικών Japan. Αν και οι δύο προέρχονται από διαφορετικούς μουσικούς κόσμους, η μουσική τους ένωση είναι εντούτοις επιτυχημένη. Από τους Dali's Car έχουμε για σας τη 12ιντση έκδοση του πιο γνωστού τους κομματιού "The Judgement is the Mirror" (στην πρώτη πλευρά) με την ωραία ανατολίτικη ατμόσφαιρα - χάρις στο μοναδικό μπάσο και την ενορχήστρωση του Karn, αλλά και τη μαγική φωνή του Murphy. Αυτό που είναι ξεχωριστό σε αυτό το 12ιντσο E.P. είναι τα δύο επιπλέον κομμάτια που δεν περιέχονται στο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους. Αυτά τα δύο κομμάτια -"High Places" και "Lifelong Moment"- είναι ορχηστρικά και γι' ακόμη μια φορά αποκαλύπτουν το ταλέντο του Karn ως συνθέτη-δημιουργού. Κυρίως το πρώτο, "High Places", είναι απαράμιλλο δείγμα μουσικής όσμωσης όπου η Δύση συναντά την Ανατολή παρασύροντάς μας ως τα έγκατα της φαντασίας για να μας εγκαταλείψει εκεί…

 

 

Το δεύτερο "δωράκι" είναι κάπως λιγότερο δημοφιλές και απηχεί σε μικρότερο κοινό απ' ό,τι οι Dali's Car. Μιλάμε για ένα συγκρότημα της ευρύτερης ανεξάρτητης ροκ με ελαφρώς σκοτεινή απόχρωση, που είναι πιο αγαπητό στους οπαδούς της gothic rock. Σκωτσέζοι στην καταγωγή τους οι Balaam and the Angel (γι' αυτούς ο λόγος) ξεκίνησαν από το 1983 και κυκλοφόρησαν αρχικά δύο 12ιντσα e.p. προτού κυκλοφορήσουν τον ολοκληρωμένο δίσκο. Από τα δύο αυτά 12ιντσα, έχουμε για σάς το δεύτερο με τίτλο "Love Me". Το ομώνυμο κομμάτι ίσως και να φανεί γνωστό, εάν όμως όχι, θα γίνει ένα από τα αγαπημένα σας. Δεδομένου ότι το περιβάλλει μια gothic αύρα, θα αποτυπωθεί στο μυαλό σας πολύ γρήγορα. Στο ίδιο μοτίβο κινείται και το "The Thought Behind it All". Τα άλλα δύο τραγούδια "Family and Friends" και "15th Floor" είναι δομημένα με κάπως παλιομοδίτικο στυλ -θα λέγαμε εποχής flower power-, με το εξώφυλλο του e.p.να παραπέμπει σε artwork εκείνης της εποχής.

   Νομίζουμε πως το σημερινό "πακετάκι" θα σας φανεί αρκετά ικανοποιητικό. Από τη μια οι Dali's Car που μας προτρέπουν να κοιτάξουμε στον καθρέφτη (τους) και να αντικρύσουμε τον αληθινό εαυτό μας. Ο καθρέφτης είναι ο άμεσος Κριτής, είναι αυτός που κατέχει την αλήθεια και η αλήθεια είναι ο πραγματικός κίνδυνος που δεν θέλουμε ν’ αντικρύσουμε. Από την άλλη οι άκρως δελεαστικοί Balaam and the Angel που συνδυάζουν την 60's αισθητική με το gothic rock των 80s, μας προσκαλούν να τους αγαπήσουμε...

Αρπάξτε το link και καλή διασκέδαση.

VARIOUS - Maiden Australia (A & M 1983)

…Φυσικά και είμαστε ακόμα εδώ... και εξακολουθούμε να επιμένουμε στο να σας εκπλήσσουμε με ευχάριστο τρόπο.

   Μπήκε και το μοιραίο 2013 λοιπόν και είπαμε να σας πάμε μια βόλτα στην Αυστραλία, να ταξιδέψουμε λιγάκι βρε αδερφέ... να γυρίσουμε τον κόσμο, εννοείται με εύθυμη διάθεση και αισιόδοξη μουσική. Όλη αυτή η κουβέντα γίνεται για την εξ Αυστραλίας συλλογή που σας έχουμε ετοιμάσει η οποία λέγεται "Maiden Australia" (λογοπαίγνιο με τους όρους "Made In..." αλλά και "Maiden", δηλαδή "Δεσποσύνη" Αυστραλία) και απευθύνεται στην ήπειρο σαν να ήταν γυναίκα, κάτι που πολύ παραστατικά μάς το δείχνει το εξώφυλλο, με δύο… γοβάκια καρφωμένα στο νότιο ημισφαίριο της υδρογείου!

   Επειδή πρόκειται για συλλογή, το περιεχόμενο είναι για όλα σχεδόν τα γούστα και, φυσικά, μιλάμε για τον "αφρό" των νεοκυματικών συγκροτημάτων της Αυστραλέζικης σκηνής της χρονιάς του 1983 μέσα από τις κυκλοφορίες της A&M Records. Έχουμε την πεποίθηση πως δεν αφήνουμε κανένα παραπονεμένο γιατί η συλλογή προσφέρει από ελαφρύ κιθαριστικό new wave με τους Split Enz, τους Expression και τους Runners, έως dub/reggae με τους Mental As Anything αλλά και  rock 'n' roll ανταύγειες με τους Skyhooks και τους Wendy and the Rockets.

   Θεωρούμε δε ως σημαντικά "ατού" τους Sunnyboys, αλλά και το συγκρότημα-έκπληξη της συλλογής, τους Hunters and Collectors που συμμετέχουν με ένα κομμάτι που είναι ικανό να αποζημιώσει τους πιο απαιτητικούς μουσικόφιλους.

   Πάρτε μια γεύση λοιπόν από την Αυστραλέζικη πραγματικότητα του χθες, προσφέρεται για κάθε διάθεση και κάθε ταμπεραμέντο.

The Night Trains - Loaded (Acid Jazz, 1992)

   Όσοι έχουν παρακολουθήσει την εξέλιξη του μουσικού ιδιώματος της Acid Jazz διαχρονικά και κυρίως κατά την δεκαετία του ’90 οπότε και εξαπλώθηκε ιδιαίτερα, θα έχουν παρατηρήσει ότι η πλειοψηφία των καλλιτεχνών της γινόταν γνωστή από 1-2 επιτυχίες το πολύ. Καθώς στα μέρη μας έφταναν κυρίως συλλογές του είδους, σπάνια μπορούσε κανείς να συναντήσει το ίδιο όνομα για δεύτερη φορά σε κάποια απ’ αυτές.

   Στην περίπτωση των Night Trains όπου και στεκόμαστε σήμερα, αν κάτι τέτοιο συνέβη τότε ασφαλώς τους αδίκησε. Κι αυτό γιατί δύσκολα θα μπορούσε κανείς να τους εντάξει στην κατηγορία “Acid Jazz” αποκλειστικά, μιας και έχουν καταπιαστεί επιτυχημένα με πολλά και διαφορετικά είδη όπως της soul, της pop (στην οποία και οφείλουν τη μεγαλύτερή τους εμπορική επιτυχία, το πασίγνωστο ακόμα και σήμερα “Lovesick”), της funk αλλά ακόμα και της latin μουσικής!

   Στο “Loaded” που θα έχετε την ευκαιρία ν’ ακούσετε/θυμηθείτε εντός ολίγου, υπάρχουν συμπυκνωμένες όλες οι παραπάνω τάσεις, με φαντασία, καλό γούστο και σεβασμό στο κάθε είδος. Είναι αυτή ακριβώς η πολυμορφικότητα που κάνει αυτό τον δίσκο ν’ ακούγεται στο σύνολό του φρέσκος ακόμα και σήμερα, παρ’ ότι μετρά πάνω από δύο δεκαετίες από την πρώτη του κυκλοφορία. Χαρακτηριστικά προτείνουμε το “Dance Of The Drunken Mantis” για τις έξυπνες funky πινελιές του που παραπέμπουν σαφώς στα 70s, το κυριολεκτικά και μεταφορικά ταξιδιάρικο “A Bad Trip”, το βγαλμένο θαρρείς κατ’ ευθείαν από δουλειά των War, “Dig The Dog”, αλλά και το προσωπικό μας αγαπημένο “Behind Closed Doors”, με την ατμόσφαιρα ταινίας μυστηρίου και τρόμου που αποπνέει.

   Οι περαιτέρω προτιμήσεις και κριτικές είναι δικό σας θέμα, πάντα όμως με την δική μας εγγύηση, την οποία οι σταθεροί φίλοι μας ξέρουν πια να εκτιμούν.

ΚΑΛΗ ΜΑΣ "bigtop" ΧΡΟΝΙΑ...

  

   Μεγάλα πράγματα έρχονται…

   Μεγάλες αλήθειες τριγυρίζουν ανάμεσά μας…

   Απασχολημένοι με τους εαυτούς μας, ίσως να τις αγνοήσουμε. Όμως εκείνες θα επιμείνουν. Θα κάνουν ό,τι μπορούν για να μας ξυπνήσουν. Θα μας περιλούσουν με τη λάμψη τους, θα μας ερεθίσουν με τα καμώματά τους.

   Κι αν κάποιοι από εμάς –μπορεί κι οι περισσότεροι– συνεχίσουν ν' αδιαφορούν, οι λίγοι κι εκλεκτοί θα το πάρουν χαμπάρι (τι διάολο, μπικίνι και ψηλοτάκουνο είναι αυτό).

   Η προικισμένη δεσποινίς Parducci, δε θα μας τιμήσει για πολύ με την παρουσία της. Το καθήκον της θα το έχει ολοκληρώσει σύντομα. Όσοι την αντιλήφθηκαν, έστω και από το άρωμα γυναίκας που σκορπά, θα παρασυρθούν επιτέλους. Αφήνοντας σοβαρότητες και σκοπούς καταγής, θα βρουν μαζί της το δρόμο για τα παρασκήνια.

   Εκεί όπου η παράσταση είναι έτοιμη πια ν’ αρχίσει!

The Mo - Same Titled LP (Backdoor Records, 1980)

   Οι The Mo μάς έρχονται γεωγραφικά από την Ολλανδία και χρονικά από τις απαρχές της δεκαετίας του ’80. Πρόκειται για pop-new wave σχήμα με πολλαπλές μουσικές επιρροές όπως jazz, funk, progressive rock, κ.ά., καθώς και με μια όρεξη να πειραματιστούν περαιτέρω. Αποτέλεσμα αυτού είναι πως τα τραγούδια τους χαρακτηρίζονται από ιδιαίτερη ζωντάνια, την οποία και μεταδίδουν άμεσα στον ακροατή.

   Τα γυναικεία φωνητικά δίνουν στη μουσική τους έναν ξεχωριστό χαρακτήρα, έναν μοναδικό χρωματισμό. Αυτό είναι το ντεμπούτο άλμπουμ τους, το οποίο έχει την εξής ιδιοτροπία: από την ενορχήστρωσή του λείπει η κιθάρα (!!). Παρ' όλα αυτά οι The Mo τα κατάφεραν μια χαρά, αφού μάλιστα έκαναν εμπορική επιτυχία με τα "Nancy" και "Fred Astaire". Κυρίαρχο χαρακτηριστικό της μουσικής τους είναι το ανάλαφρο ύφος το οποίο υποβοηθάται –όπως προαναφέραμε– και από τα αιθέρια και χαριτωμένα φωνητικά της Heili Helder.

   Για την ιστορία πάντως, οι The Mo δεν κυκλοφόρησαν άλλο άλμπουμ με τα ίδια μέλη - ούτε και με την ίδια δημιουργική δυναμική. Κυκλοφόρησαν όμως άλλα δύο πολύ διαφορετικά και κατώτερα LPs μετά την διάλυση και επανασύνδεση του γκρουπ το 1981. Ελπίζουμε πως θα βρείτε αυτόν το παράξενο δίσκο, το λιγότερο, ενδιαφέροντα.

London Underground - At Home With the London Underground (Music Box, 1983)

    Ο δίσκος "At Home With..." των Βρεττανών new wave dubsters London Underground είναι ένα από τα βινύλια που βρέθηκαν τυχαία στη συλλογή μας αρκετά χρόνια πριν. Τελικά, αποδεικνύεται πως πρόκειται για ένα δυσεύρευτο LP - έστω και αν προέρχεται από την διανομή της Music-Box η οποία κυκλοφόρησε αρκετά ποιοτικά άλμπουμ κατά τη δεκαετία 1980. Αν και αρχικά προσέξαμε το χαρακτηριστικό μαύρο εξώφυλλο και τη δυσδιάκριτη λευκή μορφή που αναδεικνύεται, αργότερα ξεχάσαμε την ύπαρξή του. Εννοείται πως δεν εκτιμήσαμε την δύναμη της μουσικής του και δεν ενδώσαμε στην υπνωτική dub. Όμως με τον καιρό επέρχεται και η σοφία, έτσι δεν είναι;

   Πραγματικά άγνωστοι στο ελληνικό κοινό, αλλά και διεθνώς, οι London Underground ανήκουν στα συγκροτήματα για τα οποία είναι κάπως δύσκολο να αλιεύσει κανείς πληροφορίες στο διαδίκτυο σχετικά με την δραστηριότητά τους. Φαίνεται δε, πως μαζί με τους New Age Steppers ανήκαν στην ραχοκοκαλιά της περίφημης 'On-U Records' η οποία είχε αποκλειστική ειδικότητα σε dub και reggae μουσική. Το άλμπουμ που σήμερα προσφέρουμε είναι το ντεμπούτο τους. Έχουν επιπρόσθετα άλλη μία κυκλοφορία, πάλι το 1983 με τίτλο "Current Affairs Session", περίπου στο ίδιο ύφος.

   Το μουσικό είδος της dub/reggae με το οποίο μεταφέρουν τις ιδέες και τις εμπνεύσεις οι London Underground είναι κάπως δύσκολο και απευθύνεται σε ιδιαίτερο κοινό. Ο δε κοινωνικο-πολιτικός στίχος είναι απαραίτητος και μπορούμε να πούμε πως το μήνυμα της κοινωνικής διαμαρτυρίας γίνεται ακόμα πιο ξεκάθαρο με την ατμοσφαιρική reggae. Κάποια από τα κομμάτια που πιστεύουμε πως θα προτιμήσετε από την αρχή -έστω και αν δεν γνωρίζετε το στίχο ή τη γλώσσα- είναι τα "Fall In" και "Great Expectations", με ιδιαίτερα νωχελικό χαρακτήρα και μια επαναλαμβανόμενη μελωδία την οποία δυσκολεύεται κανείς να ξεχάσει. Όχι πως το υπόλοιπο άλμπουμ ξεμένει από δυνατές συνθέσεις, υπάρχουν ήδη αρκετές, άλλωστε πεποίθησή μας είναι πως σε κάθε αξιόλογο δίσκο υπάρχει ένα κομμάτι για τον καθένα. Όμως εδώ αυτό που σε κερδίζει είναι το μπάσο που προσδίδει βάθος και κατά κάποιο τρόπο "επεξεργάζεται" υποσυνείδητα αυτή την έννοια του "underground", χωρίς να παύει ταυτόχρονα να πειραματίζεται και με άλλους παρεμφερείς ήχους.

   Ελπίζουμε να παρασυρθείτε κι εσείς υπογείως του μυαλού σας για ν’ αγαπήσετε αυτό το ιδιαίτερο άλμπουμ.

VARIOUS - Starman, A Tribute to David Bowie (Uncut Magazine, 2003)

   Άκρως ενδιαφέρουσα προσέγγιση/συλλογή από το 2003 του αγγλικού περιοδικού Uncut, στο έργο του David Bowie, με έμφαση στις δεκαετίες ’60 και ’70, από ένα πλήθος ετερόκλητων και –κατά κανόνα– ποιοτικών ερμηνευτών.

   Στις 18 διασκευές του παρόντος, θα συναντήσουμε μεταξύ άλλων τους Peter Murphy, Blondie, Edwyn Collins, Christian Death, αλλά και τον Ian McCullough των Echo & The Bunnymen σε ρυθμό… χασάπικο να ερμηνεύει το Prettiest Star που είχε γράψει ο Bowie για την αγγλοκύπρια σύζυγό του, Angela Barnett – η οποία φημολογείται ότι υπήρξε και η πηγή έμπνευσης για το “Angie” των Rolling Stones!

   Οι πολλές και διαφορετικές προελεύσεις και κατευθύνσεις των καλλιτεχνών που συναντάμε εδώ, δίνουν μια καλή ένδειξη για το μέγεθος της επιρροής του David Bowie στην παγκόσμια μουσική σκηνή διαχρονικά, ενώ αν θα έπρεπε να διαλέξουμε την πιο πρωτότυπη από τις περιεχόμενες διασκευές, αυτή θα ήταν σίγουρα του Space Oddity από την παιδική χορωδία των Longley Schools, με την αναπάντεχα εφιαλτική χροιά της… Καλά ακούσματα!