ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ/ΑΠΟΛΥΜΕΝΩΝ ΣΤΑ METROPOLIS ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΣΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ MAD

Φίλες και φίλοι του Prostitution Times οι Εργαζόμενοι/Απολυμένοι των δισκοπωλείων 'Metropolis' συνεχίζοντας τον ΔΙΚΑΙΟ αγώνα τους ΚΑΤΑ του πρώην εργοδότη τους και νυν ιδιοκτήτη του ομίλου 'MAD' (περιλαμβάνει το μουσικό τηλεοπτικό κανάλι MAD) όσον αφορά τους μισθούς και τις αποζημιώσεις που ΔΕΝ έχουν καταβληθεί. Ο "επώνυμος" Ανδρέας Κουρής συνεχίζει να αποφεύγει την εκπλήρωση των υποχρεώσεων του απέναντι στους ανθρώπους τους οποίους οφείλει τα κέρδη του με τη χρήση διάφορων νομικών οδών. Φυσικά το Σύστημα αντί να προστατεύσει τους εργαζόμενους, προστατεύει εργοδοτικά υποκείμενα σαν τον εν λόγω.... γνωστό θα είναι στους περισσότερους πως και στο γκλαμουράτο MAD tv οι εργαζόμενοι -πλην των πρωτοκλασάτων - μένουν κατά καιρούς απλήρωτοι. Βλέπετε αγαπητοί αναγνώστες πως είναι μεγάλο το χάσμα που χωρίζει τα αφεντικά και τα φερέφωνα τους από τον δικό μας κόσμο του μόχθου και της αξιοπρέπειας.

Είμαστε λοιπόν στο πλάϊ των ανθρώπων αυτών που αγωνίζονται συνεχώς. Είμαστε δίπλα σε αυτούς που για εμάς αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση. Ο αγώνας είναι πέρα για πέρα δίκαιος!

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟ http://ergazomenoimetropolis.blogspot.gr/

 

ΟΛΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ

Εδώ κι ενάμιση ολόκληρο χρόνο, βρισκόμαστε σε έναν διαρκή σε ένταση και κλιμάκωση αγώνα στο δρόμο και στα δικαστήρια προκειμένου να υποχρεώσουμε τον επιχειρηματία Ανδρέα Κουρή (ιδιοκτήτη του ομίλου MAD) να μας καταβάλει τα δεδουλευμένα και αποζημιώσεις μας, που συνολικά ξεπερνούν τα 600.000 ευρώ.

Σε αυτό το διάστημα έχουμε πραγματοποιήσει περίπου 70 συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, με τη συμπαράσταση σωματείων και συλλογικοτήτων, έξω από τα καταστήματα των Metropolis που είχαν απομείνει, στα γραφεία της επιχείρησης, στην Επιθεώρηση Εργασίας, έξω από τις δικαστικές αίθουσες, αλλά και έξω από κάθε φιέστα που διοργανώνει ο Ανδρέας Κουρής.

Μέχρι στιγμής, έχουμε πετύχει την καταδίκη του Ανδρέα Κουρή σε 27 μήνες φυλάκιση με 3ετή αναστολή και χρηματικό πρόστιμο 7.800€, ενώ πρόσφατα το Πρωτοδικείο Αθηνών με μια ιστορική απόφαση μας δικαίωσε ανοίγοντας το δρόμο για κατάσχεση της προσωπικής του περιουσίας. Πρόκειται για μια εξαιρετικά σημαντική δικαστική απόφαση που,  αναγνωρίζοντας προσωπική ευθύνη του Ανδρέα Κουρή, μας ανοίγει το δρόμο να προβούμε σε κατάσχεση των προσωπικών περιουσιακών του στοιχείων, όχι μόνο από την  εταιρεία που απασχολούμασταν, αλλά και στις μετοχές του σε άλλες εταιρείες, στους προσωπικούς του τραπεζικούς λογαριασμούς, σε ακίνητα κλπ, ώστε να ικανοποιηθούν οι επιδικασθείσες εργατικές απαιτήσεις μας. Επιπλέον, πρόκειται για μια παρακαταθήκη και για όσους εργαζόμενους βρίσκονται σε ανάλογη θέση με τη δική μας και είναι αποφασισμένοι να διεκδικήσουν τα αυτονόητα.

Εντούτοις, όπως γνωρίζουν όσοι εργαζόμενοι έχουν εμπλακεί σε δικαστικούς αγώνες στρεφόμενοι εναντίον της εργοδοσίας, αυτή η δικαστική απόφαση -όσο κι αν μας δικαιώνει- δεν αρκεί από μόνη της για την ικανοποίηση των αιτημάτων μας, αφού απαιτούνται αρκετές ακόμη ενέργειες μέσω της νομικής οδού έτσι ώστε να λάβουμε από τον Ανδρέα Κουρή αυτά που μας οφείλει.

Σε μια εποχή που για τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα δεν επιστρατεύονται πράξεις νομοθετικού περιεχομένου προκειμένου να εμποδιστεί η εργοδοτική ασυδοσία, αφού οι εργοδότες λειτουργούν ανενόχλητοι στήνοντας εργασιακά κάτεργα με απλήρωτους εργαζόμενους και απολυμένους, ο δρόμος του αγώνα παραμένει μονόδρομος, εφόσον είναι  ο μόνος που μπορεί να βγάλει την εργατική τάξη από το περιθώριο. Αλλά και σε μια εποχή που στο δημόσιο τομέα οι κυβερνώντες λειτουργούν όπως οι ιδιώτες επιχειρηματίες, αποφασίζοντας και διατάσσοντας το λουκέτο μέσα σε λίγες ώρες σε δημόσιες επιχειρήσεις (όπως της ΕΡΤ), πετώντας στην ανεργία ακόμη χιλιάδες εργαζόμενους, η συνεύρεση των αγώνων γίνεται επιτακτική, ζωτικής σημασίας ανάγκη.

Σε ό,τι μας αφορά, η προκλητική και απροκάλυπτη  τακτική του Ανδρέα Κουρή να διοργανώνει κάθε δύο μήνες μια πανάκριβη, γκλαμουράτη φιέστα για να τα τσεπώνει, την ώρα που επικαλείται ότι δεν έχει να μας πληρώσει, μας πεισμώνει ακόμη περισσότερο. Έτσι, προχωράμε στη διοργάνωση μιας ακόμη διαδήλωσης, την οποία καλούμε να στηρίξουν όσοι αγκάλιασαν τις προηγούμενες διαδηλώσεις μας κι όσους πιστεύουν ότι ο ανυποχώρητος αγώνας αποτελεί καθήκον.

Συνεχίζουμε τις κινητοποιήσεις μας βρισκόμενοι δίπλα στους αγώνες που βρίσκονται σε εξέλιξη

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ MAD AWARDS

στο γήπεδο του TAE KWON DO την ΤΡΙΤΗ 25 ΙΟΥΝΙΟΥ, στις 7:30 μ.μ.

Απολυμένοι/ες στα καταστήματα Metropolis

Vogue Noir - Vogue Noir (BMG, 1990)

    Δεν γνωρίζουμε κατά πόσο το συγκρότημα Vogue Noir θυμίζει κάτι σε όσους από εσάς «ανακαλύπτατε» την ελληνική synth-pop στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Ακόμη και αν δεν σας θυμίζουν απολύτως τίποτα, ο σύνδεσμος παρακάτω θα σας αποκαλύψει μια ευχάριστη μουσική έκπληξη.

   Οι Vogue Noir είναι ένα από τα συγκροτήματα που θα μπορούσαν να είχαν πετύχει πολλά σε φήμη (ίσως και σε χρήμα) εάν γινόντουσαν πιο γνωστοί, αρχίζοντας από την Ευρώπη, αν είχαν βέβαια επιδείξει την ανάλογη επιμονή και υπομονή και είχαν και τις κατάλληλες διασυνδέσεις και προώθηση. Πραγματικά δεν είναι πρόθεσή μας να γινόμαστε πικρόχολοι και επικριτικοί κυρίως όταν δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος, μόνο που ορισμένες φορές απορούμε για το ποια θα ήταν η μοίρα αυτών των λίγων, συχνά αξιόλογων συγκροτημάτων, εάν τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Καλό θα ήταν όμως να επικεντρωθούμε στη μουσική για να καταλάβουν όσοι δεν γνωρίζουν περί των Vogue Noir για τι ακριβώς μιλάμε.

   Οι Vogue Noir παίζουν αυτό που θα λέγαμε Βρεττανική synth-pop στο ύφος των Duran Duran της εποχής του άλμπουμ «Notorious», αλλά και των Arcadia (παράλληλο project τριών εκ των πέντε Duran), Talk Talk, κ.ά. Έμμεσα αναφερόμαστε σε ποιοτική νεοκυματική διάθεση και στυλ που θυμίζει και άλλο ένα από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα της δεκαετίας του ’80, οι οποίοι δεν είναι άλλοι από τους Japan. Στην πορεία βέβαια οι Vogue Noir διανθίζουν τα πανέμορφα τραγούδια –και περισσότερο τις μπαλάντες τους– με «A.O.R.-ικές» κιθάρες, πράγμα που ενισχύει την αίσθηση της νοσταλγίας. Ειδικότερα, πρόκειται για έναν δίσκο με καλή μουσική, καλούς μουσικούς, ωραία και καλαίσθητα φωνητικά και μέτρια προς καλή παραγωγή.

   Ας πάμε όμως και σε κάποια γεγονότα... Οι Vogue Noir υπήρξαν το βασικό σχήμα της ποιοτικής τραγουδίστριας Λίας Βίσση κατά την περίοδο που το συγκρότημα ήταν ενεργό. Την ίδια περίοδο με το άλμπουμ κυκλοφόρησαν ένα «split» (σ.σ. μοιρασμένο) single μαζί με την Λία Βίσση και την συνόδευσαν σε αρκετές ζωντανές εμφανίσεις της.

   Όσον αφορά το άλμπουμ που πρόκειται να ακούσετε, την παραγωγή και τα δεύτερα φωνητικά σε ένα κομμάτι («Jungle’s Heart») κάνει η Δάφνη Γερογιάννη, πρώην μέλος των cult συγκροτημάτων Alive She Died και Trespass. Τα «φώτα» του δίνει επίσης και άλλο ένα μέλος των παραπάνω συγκροτημάτων, ο Γιώργος Μπουσούνης. Λέγεται πως το συγκρότημα συνόδευσε το πρώτο single «5 R Good Enough» με video-clip που προβλήθηκε από το τότε παντοδύναμο MTV, όμως δεν σταθήκαμε τυχεροί στον εντοπισμό του εν λόγω βίντεο. Πάντως κομμάτια σαν την επιτυχία «5 R Good Enough» υπάρχουν και άλλα, όπως το «Change» ή το «Five Minutes». Ένα από τα πιο ολοκληρωμένα κομμάτια του δίσκου είναι και το «Jungle’s Heart» με τα εξαίσια φωνητικά της Δάφνης Γερογιάννη. Τέλος, με νοσταλγική στενοκεφαλιά θα πούμε πως το δυνατότερο σημείο των Vogue Noir βρίσκεται στις μπαλάντες, στις κομματάρες «Compassion Love» και «Save A Dream».

   Φανταζόμαστε πως σας γυρίσαμε αρκετά χρόνια πίσω με όλες τις πιο πάνω μουσικές αναφορές. Παραπάνω από καλοί, οι Vogue Noir θα θυμίσουν πολλά στους παλιότερους. Ελπίζουμε και οι νεότεροι να μην μείνετε ασυγκίνητοι!

The Sisters of Mercy - Enter the Sisters (Black Swan Records, 1987)

   Από τους πιο γνωστούς και αναγνωρίσιμους εκπροσώπους του dark ήχου της δεκαετίας ’80, ο οποίος εξελίχθηκε/μετονομάστηκε μέσα στο χρόνο από death σε goth, οι Sisters of Mercy μπήκαν στα μουσικά πράγματα ως το όχημα των αναζητήσεων του τραγουδιστή και συνθέτη Andrew Eldritch.

   Έχοντας πάρει το όνομά τους από το ομότιτλο τραγούδι του Leonard Cohen και ξεκινώντας την πορεία τους ήδη από το 1979, γνώρισαν στα χρόνια που ακολούθησαν πολλές και διαφορετικές συνθέσεις μελών γύρω από τον «πυρήνα» Eldritch, με παρουσίες όπως εκείνες των Wayne Hussey (αργότερα δημιουργού των Mission), του μπασίστα Tony James (ex-Generation X και δημιουργού των βραχύβιων Sigue Sigue Sputnik) και της Patricia Morrison (ex-Gun Club).

   Ανεξαρτήτως μεγέθους επιτυχίας, οι S.O.M. μένουν μέχρι σήμερα πιστοί στον βαρύ, υποβλητικό, συχνά πομπώδη ήχο τους που υπογραμμίζουν τα ερεβώδη φωνητικά και το συμπαγές background του θρυλικού Doctor Avalanche – ηλεκτρονικού υπερ-συνθετητή με συνεχώς εξελισσόμενες μορφές και δυνατότητες, σε σημείο ώστε να θεωρείται πια μόνιμο μέλος του γκρουπ!

   Λόγοι διαφωνιών με την εταιρεία WEA οδήγησαν στη μη κυκλοφορία ηχογραφήσεών τους κατά τα τελευταία χρόνια, κάτι που όμως δεν τους έχει κάνει με κανένα τρόπο συναυλιακά ανενεργούς, μόνους ή συμμετέχοντας σε φεστιβάλς ανά τον κόσμο.

   Χαρείτε λοιπόν την ημι-bootleg αυτή ελληνική συλλογή με τις χαρακτηριστικότερες στιγμές της δισκογραφίας του γκρουπ στα 80s (όπως του Alice ή της παγκόσμιας επιτυχίας Temple of Love που ηχογραφήθηκε και μεταγενέστερα με τη συμμετοχή της Ofra Haza), εισερχόμενοι τον σκοτεινό, μαγικό κόσμο των Αδελφών Του Ελέους!

  

 

VARIOUS - Return of the 80's Vol.I (L.D.F., 2004)

   Θυμάστε τις περίφημες κασετοσυλλογές; Όσοι είμαστε άνω των 30-35 μεγαλώσαμε με αυτές, ανακαλύψαμε τις πρώτες μας μουσικές με αυτές, συλλέξαμε κάποιες επιτυχίες του 60, 70, 80 ακόμα και του 90 για κάποιο φίλο/φίλη ή ακόμα και για κάποιο πιθανό αίσθημα (κλασική η σκηνή από το High Fidelity του Stephen Frears όπου ο πρωταγωνιστής John Cusack ετοιμάζει κασετοσυλλογές για πρώην και επόμενους έρωτες)! Το καλό ήταν πως οι κασέτες σβηνόντουσαν, ξαναγραφόντουσαν  και πάντα ανανεωνόντουσαν κατά βούληση. Κάθε φορά κουβαλούσαν τα συναισθήματά μας και τις πιο όμορφες αναμνήσεις μας.

   Καμιά φορά, όταν βρίσκουμε κάποια από αυτές τις κασέτες σε παλιές κούτες, μας επισκέπτεται το παρελθόν. Πλέον μετά την σχετικά σύντομη μετάβαση από το cd στο mp3/flac ή οποιοδήποτε ψηφιακό μέσο, οι κασέτες έχουν παρέλθει γιατί δυστυχώς ανήκουν στα πιο φθαρτά μαγνητικά μέσα αποθήκευσης μουσικής. Οι παλιές αγαπημένες κασέτες περιείχαν αρκετά αθάνατα άσματα της δεκαετίας του '80 αλλά δεν "έπαιζαν" πια. Τότε αρχίσαμε να μεταφέρουμε πολλές από αυτές τις κασετοσυλλογές σε cd, για να περισώσουμε ό,τι μπορούσε να σωθεί. Μία από αυτές τις προσπάθειες είναι και η συλλογή που είστε έτοιμοι να κατεβάσετε αφού διαβάσετε αυτό το σχεδόν αυτο-βιογραφικό κείμενο. Τιτλοφορήθηκε "Return of the 80's Vol.I", σηματοδοτώντας τη νοερή "επιστροφή" στην δεκαετία που μας μεγάλωσε. Μέσω αυτού του blog μάς δόθηκε η ευκαιρία (και φυσικά εμείς την αρπάξαμε) να επιστρέψουμε στις παλιές μουσικές αγάπες και να τις μεταδώσουμε σε σας. Έτσι λοιπόν μέσα σε αυτό το ΔΙΠΛΟ cd θα βρείτε αρκετά ονόματα καλλιτεχνών, γνωστά και μη. Μεταξύ άλλων παρελαύνουν οι νεοκυματικοί Art of Noise, Alphaville, Depeche Mode, Echo & the Bunnymen, OMD, Ultravox, The Stranglers, Go-Betweens, Visage και Soft Cell. Υπήρξαν και οι πιο σκοτεινές αποχρώσεις αυτής της μουσικής οι οποίες και αυτές αποτυπώνονται εδώ μέσω των Fad Gadget, Durutti Column, Sunglasses After Dark, Spherical Objects, Danse Society, Public Image Ltd, Sad Lovers and Giants, Kommunity FK, αλλά και άλλων καλλιτεχνών.

   Η ιδιαίτερη, προσωπική αυτή συλλογή ξεπερνά δισκογραφικές εταιρείες, μουσικά στυλ, μόδες και οτιδήποτε θα μπορούσε –κανονικά– να σταθεί εμπόδιο, έχοντας μόνο τον περιορισμό πως ανήκει αποκλειστικά στην νεοκυματική και ολοζώντανη μουσική της δεκαετίας του 80. Τώρα πια, είναι έτοιμη μαζί με τα φανταστικά εξώφυλλα/εσώφυλλα να την αντιγράψετε και να την χαρίσετε σε κάποιο φίλο/φίλη, ακόμη και έναν παλιό έρωτα... Η μουσική είναι από τους ελάχιστους φίλους που δεν μας προδίδουν άλλωστε.

The Trashmen - 20 Biggest Hits (Garret Records)

 "- Δεν ξέρετε για το πουλί; Μα όλοι ξέρουν πως το πουλί είναι ο Λόγος!"

   Επαναλάβατε τις δυο παραπάνω φράσεις στα αγγλικά, μέχρις αηδίας και εξαντλήσεως. Σιγά-σιγά και χωρίς να το αντιληφθείτε, θ’ αρχίσετε να μπαίνετε στο σώμα και το πνεύμα του σερφαριστού πουλιού που άνευ αιτίας και αφορμής ξεσηκώνει πλήθη νέων ανά την υφήλιο εδώ και πέντε συναπτές δεκαετίες!

   Ας μην κάνουμε τον κόπο να εξηγήσουμε τα τι και τα πότε και τα πώς. Αυτά είναι δουλειά των μουσικών γραφιάδων και δεν μπαίνουμε στα μίζερα χωράφια τους όταν πρόκειται για κέφι, ρυθμό και… πλάκα!

   Υπεύθυνοι για τη συγκόλληση αλλά και τη μετεξέλιξη λοιπόν ενός από τους γνωστότερους νεανικούς ύμνους, του Surfin’ Bird, τα μέλη του παρόντος συγκροτήματος, που κατάφεραν να δαμάσουν κύματα και ωκεανούς από την όχι και τόσο παραθαλάσσια… Μινεσότα, στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Το συγκεκριμένο άσμα έχει διασκευαστεί έκτοτε από μύριους όσους ερασιτέχνες και επαγγελματίες μουσικούς και συγκροτήματα –ενδεικτικά αναφέρουμε Ramones, Cramps, τους εγχώριους Ex Humans–, με εντυπωσιακά συχνά αποτελέσματα, πάντα στα πλαίσια του χωρίς ελέγχου και κανόνα ξεσηκώματος των ακροατηρίων τους.

   Στη συλλογή των Σκουπιδιαρέων που παρουσιάζουμε σήμερα, θα βρείτε πολλά ακόμα ομοειδή άσματα της ξένοιαστης εποχής των surf συγκροτημάτων, όπως το εξίσου –αν όχι πιο πολύ– διασκευασμένο Misirlou του δικού μας Ρουμπάνη, το Money, το Malaguena και άλλα, πάντα προσανατολισμένα στο πνεύμα των σχολικών και μη χορών του καιρού. (Ε ρε και να φαντάζονταν τους ασκούς του Αιόλου που θ’ άνοιγαν σε λίγο…)

   Ακούστε, θυμηθείτε, ξεσπάστε και πάνω απ’ όλα διασκεδάστε. Το πουλί πεισματικά παραμένει ο Λόγος..!

Dali's Car - The Judgement is the Mirror 12'' (Paradox Records, 1984) / Balaam and the Angel - Love Me 12'' (Chapter 22, 1985): Two Un-Valentine's Day Treats!!

Σήμερα έχουμε μια "διπλή" ανάρτηση, όπως έχουμε κάνει και στο παρελθόν και θα κάνουμε ξανά στο μέλλον. Σας κερνάμε δύο εξαίσια 12ιντσα από τις δισκοθήκες μας. Χωρίς να έχουν πολύ μεγάλη σχέση μεταξύ τους από άποψη μουσικής, είναι και τα δύο διαλεχτά όπως θα διαπιστώσετε.

   Το πρώτο "κέρασμα" είναι από τους Dali's Car,  την πετυχημένη συνεργασία του αρχηγού των Bauhaus, Peter Murphy με τον αγγλοκύπριο Mick Karn (πραγματικό όνομα… Αντώνης Μιχαηλίδης), μπασίστα των θρυλικών Japan. Αν και οι δύο προέρχονται από διαφορετικούς μουσικούς κόσμους, η μουσική τους ένωση είναι εντούτοις επιτυχημένη. Από τους Dali's Car έχουμε για σας τη 12ιντση έκδοση του πιο γνωστού τους κομματιού "The Judgement is the Mirror" (στην πρώτη πλευρά) με την ωραία ανατολίτικη ατμόσφαιρα - χάρις στο μοναδικό μπάσο και την ενορχήστρωση του Karn, αλλά και τη μαγική φωνή του Murphy. Αυτό που είναι ξεχωριστό σε αυτό το 12ιντσο E.P. είναι τα δύο επιπλέον κομμάτια που δεν περιέχονται στο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους. Αυτά τα δύο κομμάτια -"High Places" και "Lifelong Moment"- είναι ορχηστρικά και γι' ακόμη μια φορά αποκαλύπτουν το ταλέντο του Karn ως συνθέτη-δημιουργού. Κυρίως το πρώτο, "High Places", είναι απαράμιλλο δείγμα μουσικής όσμωσης όπου η Δύση συναντά την Ανατολή παρασύροντάς μας ως τα έγκατα της φαντασίας για να μας εγκαταλείψει εκεί…

 

 

Το δεύτερο "δωράκι" είναι κάπως λιγότερο δημοφιλές και απηχεί σε μικρότερο κοινό απ' ό,τι οι Dali's Car. Μιλάμε για ένα συγκρότημα της ευρύτερης ανεξάρτητης ροκ με ελαφρώς σκοτεινή απόχρωση, που είναι πιο αγαπητό στους οπαδούς της gothic rock. Σκωτσέζοι στην καταγωγή τους οι Balaam and the Angel (γι' αυτούς ο λόγος) ξεκίνησαν από το 1983 και κυκλοφόρησαν αρχικά δύο 12ιντσα e.p. προτού κυκλοφορήσουν τον ολοκληρωμένο δίσκο. Από τα δύο αυτά 12ιντσα, έχουμε για σάς το δεύτερο με τίτλο "Love Me". Το ομώνυμο κομμάτι ίσως και να φανεί γνωστό, εάν όμως όχι, θα γίνει ένα από τα αγαπημένα σας. Δεδομένου ότι το περιβάλλει μια gothic αύρα, θα αποτυπωθεί στο μυαλό σας πολύ γρήγορα. Στο ίδιο μοτίβο κινείται και το "The Thought Behind it All". Τα άλλα δύο τραγούδια "Family and Friends" και "15th Floor" είναι δομημένα με κάπως παλιομοδίτικο στυλ -θα λέγαμε εποχής flower power-, με το εξώφυλλο του e.p.να παραπέμπει σε artwork εκείνης της εποχής.

   Νομίζουμε πως το σημερινό "πακετάκι" θα σας φανεί αρκετά ικανοποιητικό. Από τη μια οι Dali's Car που μας προτρέπουν να κοιτάξουμε στον καθρέφτη (τους) και να αντικρύσουμε τον αληθινό εαυτό μας. Ο καθρέφτης είναι ο άμεσος Κριτής, είναι αυτός που κατέχει την αλήθεια και η αλήθεια είναι ο πραγματικός κίνδυνος που δεν θέλουμε ν’ αντικρύσουμε. Από την άλλη οι άκρως δελεαστικοί Balaam and the Angel που συνδυάζουν την 60's αισθητική με το gothic rock των 80s, μας προσκαλούν να τους αγαπήσουμε...

Αρπάξτε το link και καλή διασκέδαση.

VARIOUS - Maiden Australia (A & M 1983)

…Φυσικά και είμαστε ακόμα εδώ... και εξακολουθούμε να επιμένουμε στο να σας εκπλήσσουμε με ευχάριστο τρόπο.

   Μπήκε και το μοιραίο 2013 λοιπόν και είπαμε να σας πάμε μια βόλτα στην Αυστραλία, να ταξιδέψουμε λιγάκι βρε αδερφέ... να γυρίσουμε τον κόσμο, εννοείται με εύθυμη διάθεση και αισιόδοξη μουσική. Όλη αυτή η κουβέντα γίνεται για την εξ Αυστραλίας συλλογή που σας έχουμε ετοιμάσει η οποία λέγεται "Maiden Australia" (λογοπαίγνιο με τους όρους "Made In..." αλλά και "Maiden", δηλαδή "Δεσποσύνη" Αυστραλία) και απευθύνεται στην ήπειρο σαν να ήταν γυναίκα, κάτι που πολύ παραστατικά μάς το δείχνει το εξώφυλλο, με δύο… γοβάκια καρφωμένα στο νότιο ημισφαίριο της υδρογείου!

   Επειδή πρόκειται για συλλογή, το περιεχόμενο είναι για όλα σχεδόν τα γούστα και, φυσικά, μιλάμε για τον "αφρό" των νεοκυματικών συγκροτημάτων της Αυστραλέζικης σκηνής της χρονιάς του 1983 μέσα από τις κυκλοφορίες της A&M Records. Έχουμε την πεποίθηση πως δεν αφήνουμε κανένα παραπονεμένο γιατί η συλλογή προσφέρει από ελαφρύ κιθαριστικό new wave με τους Split Enz, τους Expression και τους Runners, έως dub/reggae με τους Mental As Anything αλλά και  rock 'n' roll ανταύγειες με τους Skyhooks και τους Wendy and the Rockets.

   Θεωρούμε δε ως σημαντικά "ατού" τους Sunnyboys, αλλά και το συγκρότημα-έκπληξη της συλλογής, τους Hunters and Collectors που συμμετέχουν με ένα κομμάτι που είναι ικανό να αποζημιώσει τους πιο απαιτητικούς μουσικόφιλους.

   Πάρτε μια γεύση λοιπόν από την Αυστραλέζικη πραγματικότητα του χθες, προσφέρεται για κάθε διάθεση και κάθε ταμπεραμέντο.

The Night Trains - Loaded (Acid Jazz, 1992)

   Όσοι έχουν παρακολουθήσει την εξέλιξη του μουσικού ιδιώματος της Acid Jazz διαχρονικά και κυρίως κατά την δεκαετία του ’90 οπότε και εξαπλώθηκε ιδιαίτερα, θα έχουν παρατηρήσει ότι η πλειοψηφία των καλλιτεχνών της γινόταν γνωστή από 1-2 επιτυχίες το πολύ. Καθώς στα μέρη μας έφταναν κυρίως συλλογές του είδους, σπάνια μπορούσε κανείς να συναντήσει το ίδιο όνομα για δεύτερη φορά σε κάποια απ’ αυτές.

   Στην περίπτωση των Night Trains όπου και στεκόμαστε σήμερα, αν κάτι τέτοιο συνέβη τότε ασφαλώς τους αδίκησε. Κι αυτό γιατί δύσκολα θα μπορούσε κανείς να τους εντάξει στην κατηγορία “Acid Jazz” αποκλειστικά, μιας και έχουν καταπιαστεί επιτυχημένα με πολλά και διαφορετικά είδη όπως της soul, της pop (στην οποία και οφείλουν τη μεγαλύτερή τους εμπορική επιτυχία, το πασίγνωστο ακόμα και σήμερα “Lovesick”), της funk αλλά ακόμα και της latin μουσικής!

   Στο “Loaded” που θα έχετε την ευκαιρία ν’ ακούσετε/θυμηθείτε εντός ολίγου, υπάρχουν συμπυκνωμένες όλες οι παραπάνω τάσεις, με φαντασία, καλό γούστο και σεβασμό στο κάθε είδος. Είναι αυτή ακριβώς η πολυμορφικότητα που κάνει αυτό τον δίσκο ν’ ακούγεται στο σύνολό του φρέσκος ακόμα και σήμερα, παρ’ ότι μετρά πάνω από δύο δεκαετίες από την πρώτη του κυκλοφορία. Χαρακτηριστικά προτείνουμε το “Dance Of The Drunken Mantis” για τις έξυπνες funky πινελιές του που παραπέμπουν σαφώς στα 70s, το κυριολεκτικά και μεταφορικά ταξιδιάρικο “A Bad Trip”, το βγαλμένο θαρρείς κατ’ ευθείαν από δουλειά των War, “Dig The Dog”, αλλά και το προσωπικό μας αγαπημένο “Behind Closed Doors”, με την ατμόσφαιρα ταινίας μυστηρίου και τρόμου που αποπνέει.

   Οι περαιτέρω προτιμήσεις και κριτικές είναι δικό σας θέμα, πάντα όμως με την δική μας εγγύηση, την οποία οι σταθεροί φίλοι μας ξέρουν πια να εκτιμούν.

ΚΑΛΗ ΜΑΣ "bigtop" ΧΡΟΝΙΑ...

  

   Μεγάλα πράγματα έρχονται…

   Μεγάλες αλήθειες τριγυρίζουν ανάμεσά μας…

   Απασχολημένοι με τους εαυτούς μας, ίσως να τις αγνοήσουμε. Όμως εκείνες θα επιμείνουν. Θα κάνουν ό,τι μπορούν για να μας ξυπνήσουν. Θα μας περιλούσουν με τη λάμψη τους, θα μας ερεθίσουν με τα καμώματά τους.

   Κι αν κάποιοι από εμάς –μπορεί κι οι περισσότεροι– συνεχίσουν ν' αδιαφορούν, οι λίγοι κι εκλεκτοί θα το πάρουν χαμπάρι (τι διάολο, μπικίνι και ψηλοτάκουνο είναι αυτό).

   Η προικισμένη δεσποινίς Parducci, δε θα μας τιμήσει για πολύ με την παρουσία της. Το καθήκον της θα το έχει ολοκληρώσει σύντομα. Όσοι την αντιλήφθηκαν, έστω και από το άρωμα γυναίκας που σκορπά, θα παρασυρθούν επιτέλους. Αφήνοντας σοβαρότητες και σκοπούς καταγής, θα βρουν μαζί της το δρόμο για τα παρασκήνια.

   Εκεί όπου η παράσταση είναι έτοιμη πια ν’ αρχίσει!

The Mo - Same Titled LP (Backdoor Records, 1980)

   Οι The Mo μάς έρχονται γεωγραφικά από την Ολλανδία και χρονικά από τις απαρχές της δεκαετίας του ’80. Πρόκειται για pop-new wave σχήμα με πολλαπλές μουσικές επιρροές όπως jazz, funk, progressive rock, κ.ά., καθώς και με μια όρεξη να πειραματιστούν περαιτέρω. Αποτέλεσμα αυτού είναι πως τα τραγούδια τους χαρακτηρίζονται από ιδιαίτερη ζωντάνια, την οποία και μεταδίδουν άμεσα στον ακροατή.

   Τα γυναικεία φωνητικά δίνουν στη μουσική τους έναν ξεχωριστό χαρακτήρα, έναν μοναδικό χρωματισμό. Αυτό είναι το ντεμπούτο άλμπουμ τους, το οποίο έχει την εξής ιδιοτροπία: από την ενορχήστρωσή του λείπει η κιθάρα (!!). Παρ' όλα αυτά οι The Mo τα κατάφεραν μια χαρά, αφού μάλιστα έκαναν εμπορική επιτυχία με τα "Nancy" και "Fred Astaire". Κυρίαρχο χαρακτηριστικό της μουσικής τους είναι το ανάλαφρο ύφος το οποίο υποβοηθάται –όπως προαναφέραμε– και από τα αιθέρια και χαριτωμένα φωνητικά της Heili Helder.

   Για την ιστορία πάντως, οι The Mo δεν κυκλοφόρησαν άλλο άλμπουμ με τα ίδια μέλη - ούτε και με την ίδια δημιουργική δυναμική. Κυκλοφόρησαν όμως άλλα δύο πολύ διαφορετικά και κατώτερα LPs μετά την διάλυση και επανασύνδεση του γκρουπ το 1981. Ελπίζουμε πως θα βρείτε αυτόν το παράξενο δίσκο, το λιγότερο, ενδιαφέροντα.