VARIOUS - Rock FM 96,8 Rodon Live (MBI, 1993)

   Γεια σας φίλοι και φίλες του Prostitution Times... Και σήμερα παρουσιάζουμε κάτι ξεχωριστό, ίσως όχι ιδιαίτερα σπάνιο, αλλά πια δυσεύρετο. Είναι μια κυκλοφορία με την αφορμή των πρώτων τριών χρόνων της λειτουργίας του ραδιοσταθμου Rock FM 96,8. Στις 23 Δεκεμβρίου του 1992 ο Rock FM για να γιορτάσει τα τρίτα γενέθλιά του οργάνωσε ένα "πάρτυ" στο πάλαι ποτέ club Ρόδον στην οδό Μάρνη (τώρα είναι super market) με την συμμετοχή των Last Drive, That's Why, Trade Mark, Απροσάρμοστων και Magic de Spell. Η ζωντανή αυτή εμφάνιση ηχογραφήθηκε και όλοι οι καλλιτέχνες συμμετέχουν με δύο τραγούδια στην πλέον ιστορικής σημασίας συλλογή αυτή, γιατί σήμερα όπως είπαμε και πιο πάνω, από τη μια το club Ρόδον δεν υπάρχει πλέον, από την άλλη ο Rock FM 96,8 έχει πάψει να είναι ανεξάρτητος ραδιοφωνικός σταθμός και λίγο πολύ έχοντας μπει στη λογική της playlist και γενικότερα της εμπορικής προώθησης της μουσικής, απέχει από το πραγματικά ζωντανό γίγνεσθαι της σημερινής μουσικής σκηνής αναμασώντας τα hits του χτες. Σκοπός της ανάρτησης αυτής δεν είναι να "κράξουμε" τον κάποτε αγαπημένο Rock FM. Η λογική άλλωστε στο σημερινό μουσικό ραδιόφωνο είναι η ίδια, να παίζει μουσική που δεν ενοχλεί και να μην προβάλλει ουσιώδη μουσικά γεγονότα εκτός από τα trendy 'Rockwave', 'Eject', κ.α., αλλά και δεινόσαυρους της rock που εμφανίζονται κάθε τόσο σαν κακός εφιάλτης.

   Στα αυλάκια αυτού του δίσκου-ντοκουμέντο από τις πιο αθώες εποχές της Ελληνικής ροκ σκηνής παίζουν αυτά τα 5 συγκροτήματα, με πιο χαρακτηριστικούς τους Last Drive με την garage/rock 'n' roll διάθεση, τους That's Why και Trade Mark σε πιο hard rock/heavy ύφος, τους Απροσάρμοστους -ως πρώην σχήμα του Π. Σιδηρόπουλου- να έχουν βεβαίως τη θέση τους στην ελληνόφωνη ροκ σκηνή, και τους Magic de Spell - ζωντανή ιστορία της ντόπιας new wave σκηνής από τα γεννοφάσκια της νωρίς το '80- να ακροβατούν ανάμεσα στην πρότερη περίοδο του αγγλικού στίχου και στην ύστερη επιλογή του ελληνικού.

   Ευχόμαστε καλή ακρόαση, γράψτε μας σχόλια για ό,τι θέλετε. Μας ενδιαφέρει η γνώμη σας για να κάνουμε αυτό το blog συνεχώς καλύτερο!
(Ανανέωση link 25/01/2012)

Cocteau Twins - A Collection...

   Τριμελές σχήμα, μέρος του δυναμικού της θρυλικής εταιρείας 4AD και από τα πλέον χαρακτηριστικά της post-punk/new wave σκηνής – αν και με δυσκολία θα μπορούσε κανείς να τους κατατάξει σ’ ένα από τα πιο πάνω είδη. Σήμα κατατεθέν τους οι αιθέριες μελωδίες, οπωσδήποτε η μοναδική φωνή της Liz Fraser, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο κυριολεκτικά έκανε μετάπλαση της αγγλικής γλώσσας σε μια νέα, πρωτόγνωρη μορφή ηχοχρωμάτος και τέχνης.

   Τόσο οι στίχοι όσο και οι τίτλοι των τραγουδιών των Cocteau Twins παρέπεμπαν σε άλλους τόπους και χρόνους, με στοιχεία που συνέδεαν μύθο και πραγματικότητα με έναν εντελώς ποιητικό τρόπο. Η Fraser που ήταν υπεύθυνη για τους στίχους, τους παρουσίαζε στους υπόλοιπους κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων, κάνοντάς τους σύμφωνα με ομολογία τους συχνά ν’ αμφιβάλλουν για το περιεχόμενο και τη σημασία τους, όπως άλλωστε και πλήθος από τους ίδιους τους φανατικούς οπαδούς τους, που όσο περνούσαν τα χρόνια γίνονταν όλο και περισσότεροι ανά τον κόσμο.

   Εννέα άλμπουμς και περίπου είκοσι singles και EPs ήταν ο απολογισμός της καριέρας των Cocteau Twins στη διάρκεια της σχεδόν εικοσαετούς πορείας τους από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 ως τα τέλη των ’90s, μαζί με αρκετές συνεργασίες όπως με τον συνθέτη Harold Budd, το ευρύ μουσικό σχήμα των This Mortal Coil ή ακόμα και τη συμμετοχή της Fraser στο Mezzanine των Massive Attack.

   Από την παραπάνω επίσημη δισκογραφία έχουμε σταχυολογήσει κάποιες αγαπημένες «στιγμές», που πιστεύουμε πως θα σας δώσουν μια καλή εικόνα για το μοναδικό είδος το οποίο καθόρισαν – και είναι πολύ λίγα τα συγκροτήματα ή οι μεμονωμένοι καλλιτέχνες που έχουν ως σήμερα καταφέρει κάτι τέτοιο…

   Βυθιστείτε λοιπόν στον μυστηριακό, ονειρικό κόσμο των Cocteau Twins και κρατείστε την αισθητική την οποία προτείνουν ως ιδεώδες ζωής (living ideal) και μέτρο αξιολόγησης για τις κατοπινές μουσικές σας αναζητήσεις!

 

Δεν Υπάρχει και τα Σπάει !

   Τι είχαμε υποσχεθεί στο «μανιφέστο» μας; Να φωτίσουμε και να δείξουμε τα ζώα της μορφωτικής/αισθητικής μας νύχτας; Ουδέν ευκολότερον, που έλεγαν παλιά..!

   Η πιο χτυπητή περίπτωση των καιρών μας αφορά την αναπαραγωγή ξένου τηλεοπτικού κόνσεπτ (που λένε τώρα…), προσαρμοσμένου στην εγχώρια πραγματικότητα. Με αφορμή την «ομαδοποίηση» και την «ανάδειξη» δήθεν ομοειδών (παπάρια μάντολες) επιτυχιών της τάδε και της δείνα δεκαετίας, όλα τα κτήνη της δισκογραφικής μας χυδαιότητας είναι παρόντα: οι αγελάδες –κάποτε τετράπαχες και τώρα ελέω mp3 και κεσατιών στις πωλήσεις δίσκων κάπως πιο ισχνές– που τρέφονται με τα κόπρανα των αυτοαποκαλούμενων μουσικών δημιουργών, οι ύαινες που τα ψοφίμια αποτελούσαν και αποτελούν το πανηγύρι τους, οι κρεατόμυγες που βουίζουν μονότονα και με θράσος πάνω από τα πτώματα και τα όρνια των πολυεθνικών που περιμένουν κάνοντας κύκλους πάνω από τα κοπάδια περιμένοντας κάτι για ν’ αρπάξουν. Α ναι, ξεχάσαμε τους βουβαλοκαναλάρχες που ποντάρουν στην περιέργεια και τη δίψα για ευτελή γκλαμουριά (όπως λέμε «κιτς») μπας και πουληθεί καμιά σερβιέτα παραπάνω (δες παλιότερη ανάρτησή μας για τους τηλεμπαμπούλες), αλλά και τους ποντικομικρούληδες ημι-άνδρες που μισοκλείνοντας τα βλέφαρα μερακλώνουν με χουντοζεϊμπεκιές για το… αγόρι απέναντι! Συγγενής κατηγορία με τους παραπάνω το όμοιων σεξουαλικών προσανατολισμών πουτανότσουρμο από ορνιθογκόμενες, εμφάνισης η-μπότα-έξω-από-το-τζην-γίναμε-αμερικάνες-με-μια-εσάνς-από-Μπουρνάζι, από τις οποίες γίνεται δειγματοληπτική επιλογή κάθε φορά ώστε οι γνώσεις τους περί μουσικής να είναι ευθέως ανάλογες με εκείνες περί νανοτεχνολογίας ή μοριακής γενετικής. (Σημείωση: Η ντεκαπάζ στην Ελλάδα είναι από δεκαετίες εθνικό σπορ, ενώ νεότερες έρευνες θέλουν τα χημικά της να εισχωρούν εντός του κρανίου και να κατατρώγουν βαθμηδόν τη φαιά ουσία, ενισχύοντας συλλήβδην τους όποιους παγκόσμιους μύθους για ξανθές). Ανάλογου βέβαια επιπέδου και τα σχόλια που συνοδεύουν κάθε… καταχώριση στο τοπ, όπως: «καλέ τι ανεβαστικό τραγούδι! Μόλις το ακούς σού ’ρχεται αμέσως ν’ ανέβεις στο τραπέζι και να τα δώσεις όλα στο τσιφτετέλι!!», ή «…θυμάμαι με τις κολλητές μαζευόμαστε στο Ξεκωλάδικο και κόβαμε φλέβα κάθε που ο dj το έπαιζε!».

   Αφήσαμε για το τέλος την ορδή ευτυχισμένων χειροκροτητών να επιδοκιμάζουν κάθε κρυάδα που εν είδει σχολίου ξεστομίζεται για να γεμίζει τα κενά (I.Q; παιδείας; συνείδησης;) της παρουσίασης, και ΟΛΑ ΚΑΛΑ!!! Με τις υγείες μας βρε! Και από τον πολιτιστικό βούρκο αναβαθμιστήκαμε και κεφάραμε πάλι απόψε!!

...Όσοι λοιπόν εκφράζονται μέσα από οθωμανικά σήριαλ («Ασημένια Πόμολα», «Το Ξεροβόρι του Μπακλαβά» κ.λπ.), και ραδιοσταθμούς τύπου «Ξέρα» ή «Νυχτωδία», εδώ θα βρουν το στοιχείο τους: σαμπουάν, κοντίσιονερ και μαλακτικό μαζί, όλα σε ένα! Τελική κατάληξη βέβαια η σκοτεινιά του υπονόμου, αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα…

   Μάγκες και κούκλες του blog, αν οι διαπιστώσεις σας σχετικά με τα παραπάνω συμπίπτουν έστω και λίγο με τις δικές μας, μη μας αφήνετε από κοντά για να μη σας αφήσουμε ούτε εμείς! Έστω και με διαλείμματα, ο αγώνας μας για κάποιες διαφορετικές μουσικές προτάσεις συνεχίζεται και θα συνεχίζεται, σε πείσμα της σκουπιδοπαλίρροιας και των τσουνάμι ηλιθιότητας που ξεσπούν στο Ελλαδιστάν το ένα μετά το άλλο. Stand by!

The Flowers, Madness, and The Teardrop Explodes, 7-inch British Attack.

Η σημερινή ανάρτηση που κάπως καθυστερημένα καλωσορίζει ημερολογιακά το καλοκαίρι και τον γεμάτο ελπίδα μήνα Μάΐο είναι ξεχωριστή, και μουσικά θα προσπαθήσουμε να μπούμε στο "ηλιόλουστο" κλίμα.

   Αρχής γενομένης με τους The Flowers που μας έρχονται από τη Σκωτία. Είναι ένα new wave σχήμα της μετά-πάνκ εποχής και των αρχών της δεκαετίας του 80. Το "The Ballad of Miss Demeanour" είναι ένα από τα 2 σίνγκλ που κυκλοφόρησαν. Αν και ιδιαίτερα αξιόλογοι, κράτησαν λίγο. Το ομώνυμο κομμάτι 'The Ballad of Miss Demeanour' έχει μείνει στην ιστορία και για το λογοπαίγνιο που το συνοδεύει. Για τους....γνωρίζοντες την Αγγλική, η λέξη Demeanour σημαίνει "συμπεριφορά", ενώ Misdemeanour, σημαίνει παράπτωμα, κακή διαγωγή. Χαρακτηριστικό τους είναι η δυναμική και φρέσκια μουσική που μοιάζει σαν να φτιάχτηκε μόλις χτες, αν και βέβαια ουδεμία σχέση έχει με καινούργια σχήματα που μιμούνται εκείνο τον ήχο.

   Έπειτα έχουμε τους πασίγνωστους Madness (επίσης Βρετανοί) με τον φωτόδισκο "The Sun and the Rain", ο οποίος μουσικά κινείται στο γνώριμο στυλ του pop-ska-punk ήχου που χαρακτήρισε τους Madness από την αρχή. Εδώ έχουν δύο άρτια, αλλά και ταυτόχρονα διασκεδαστικά τραγούδια (ιδιαίτερα το "Fireball XL 5"), ίσως όχι τόσο γνωστά όσο τα "One Step Beyond", "My Girl", κ.α. Όμως σίγουρα θα σας βάλουν στον αισιόδοξο ρυθμό τους.

   Τέλος, οι Teardrop Explodes με το μετρημένο new wave νεο-ψυχεδελικό τους στυλ κλείνουν την τριάδα με τα 7ιντσα. Πρόκειται για το single "Reward" του 1980, ένα δυναμικό και δεμένο κομμάτι στην πρώτη πλευρά, πολύ κοντά στο ύφος του πρώτου τους δίσκου "Kilimanjaro" το οποίο είναι κοινά αποδεκτό ως ένα από τα πιο ωραία άλμπουμ της δεκαετίας του 1980. Στην δεύτερη πλευρά το 7ιντσο αυτό κρύβει ένα διαφορετικό και πιο σκοτεινό κομμάτι, το "Strange House in the Snow", που δείχνει μια άλλη πλευρά της δημιουργικότητας του Julian Cope και της παρέας του, στην οποία φαίνονται πως είχαν τη δυνατότητα να γράφουν και αρκετά αρτιστική και πολύπλοκη μουσική για "δύσκολα" αυτιά.

   Ελπίζουμε να σας αρέσει η επιλογή των τριών 7ιντσων δίσκων. Κάποιοι επιφανειακοί θόρυβοι που θα πέσουν στην αντίληψη σας είναι λόγω παλαιότητας, κοντεύουν δύο δεκαετίες που αυτά τα δισκάκια βρίσκονται στη δισκοθήκη μας...

Booth and the Bad Angel - Same Title (Fontana, 1996)

   Σήμερα έχουμε ένα ξεχωριστό "ανέβασμα", ένα άλμπουμ που άν και κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 1996, είναι κατά τη γνώμη μας κλασικό. Οι λόγοι πολλοί, και μερικοί από αυτούς είναι πως πρόκειται για μια ετερόκλητη συνεργασία από αυτές που γίνονται κάθε 20 χρόνια (και βάλε), για ένα άλμπουμ το οποίο περιέχει καταπληκτική μουσική και τα τραγούδια που βγήκαν από αυτό έχουν γίνει αγαπημένα πολλών. Ένας ακόμη λόγος είναι πως οι προσωπικότητες που εμπλέκονται στην δημιουργία του είναι γνωστά άτομα, ο μεν Tim Booth από το ανεξάρτητο ροκ σχήμα James συνάντησε τον Angelo Badalamenti συνθέτη μουσικής ταινιών (κυρίως του David Lynch), στην δε κιθάρα βρίσκεται ο Bernard Butler από τους επίσης γνωστούς και διακεκριμένους Suede. Πρόκειται για το ένα και μοναδικό άλμπουμ αριστούργημα "Booth and the Bad Angel" - συνδυασμό ανεξάρτητης ηλεκτρικής (ροκ) αισθητικής από τη μια και βελούδινης, σκοτεινής αλλά "ασφαλούς" ατμόσφαιρας από την άλλη. Έτσι ανακαλύπτουμε μέσα από τα 11 τραγούδια ένα μουσικό υβρίδιο που ακροβατεί μεταξύ αισθησιακών (συμπεριλαμβανόμενης και της φωνής) - αιθέριων ήχων και κοφτερών κιθαριστικών προκλήσεων που τελικά ισορροπούν τέλεια στα αυτιά ακόμη και απαιτητικών και δύσπιστων ακροατών.

   Μετά από διεργασία σχεδόν δύο ετών (από το 1995 έως το 1996) ενώθηκαν η εκφραστικότατη φωνή του Booth και η μεγαλοφυία του Badalamenti, ώστε να δώσουν τέλεια κομμάτια σαν τα "I Believe", "Dance of the Bad Angels", "Hit Parade", "Heart" και πολλά άλλα που θα ακούσετε κάνοντας ένα κλικ Ε Δ Ω.
   Καλή ακρόαση, είναι μια κυκλοφορία που αξίζει την προσοχή σας ό,τι μουσική και αν ακούτε!

VARIOUS - Hit Parade (Phillips, 1967)

   Θέλετε μια καλή εικόνα των δημοφιλών ακουσμάτων στον τόπο μας σαράντα τόσα χρόνια πριν και συγκεκριμένα το μακρινό 1967;

   Η παρούσα, εγχώρια συλλογή δίνει την απάντηση, με επιτυχίες τόσο από Ευρώπη όσο και από Η.Π.Α. Εδώ θα συναντήσετε εμπορικά αλλά και κάπως πιο ψαγμένα ακούσματα (Troggs, Blues Magoos κ.ά.), τα οποία –φανταζόμαστε– θα ήταν τρομερά δυσεύρετα για το μουσικά διψασμένο νεανικό ακροατήριο της εποχής στην Ελλάδα. Αν κρίνουμε μάλιστα από τη συνέχεια έκδοσης της σειράς «Hit Parade» στην υπόλοιπη δεκαετία του ’60 και εκείνη του ’70, η υποδοχή που της επιφυλάχθηκε ήταν ιδιαίτερα θερμή. Άξιο μνείας και ενδεικτικό για το μεράκι της όλης δουλειάς είναι το καλαίσθητο εξώφυλλο – δημιουργία Έλληνα καλλιτέχνη, ενώ όλα δείχνουν ότι πρόκειται ίσως για την πρώτη χρονολογικά συλλογή που φτιάχτηκε στα μέρη μας!

   Αφού δείξετε λοιπόν μια κάποια επιείκεια για την όχι και τέλεια ποιότητα ήχου –φανταστείτε τι τράβηξε τόσα χρόνια το συγκεκριμένο LP – αφήστε το να σας ταξιδέψει σε ηχητικά μονοπάτια πέρα από τόπο και χρόνο!

Penetration - Coming up for Air (Virgin, 1979)

   Γνωρίζει κανείς τους Penetration; Έρχονται από την Αγγλία και παίζουν punk rock, ή μάλλον έπαιζαν... το 1978-79. Φιλοξενούμε για σας το δεύτερο και τελευταίο τους άλμπουμ με τίτλο "Coming up for Air" που κυκλοφόρησε το 1979. Δυνατά τραγούδια, καλοί στίχοι, καλή παραγωγή, αλλά πάνω από όλα, τα εκφραστικά και παθιασμένα φωνητικά της τραγουδίστριας Pauline Murray. Η δεσποινίς Murray είναι μέρος μιας παράδοσης που θέλει τα συγκροτήματα με γυναικεία φωνητικά να κατέχουν κάτι το ιδιαίτερο και το μοναδικό (βλ. παλιότερη ανάρτηση με θέμα τους X-Ray Spex και την τραγουδίστρια Poly Styrene), όμως δεν πρόκειται απλά για παράδοση γιατί όντως τα φωνητικά και η τεχνοτροπία της P. Murray είναι τέτοια που κάνει ελκυστικό ακόμα και ένα μέτριο τραγούδι (αυτό το LP περιέχει 1-2).

   Yπάρχουν και μεγάλες στιγμές όμως που αντισταθμίζουν τη μετριότητα, όπως τα Shout Above the Noise, Killed in the Rush, Come Into the Open (κομματάρα!!), What's Going On, Lifeline, New Recruit, δηλαδή καλοδουλεμένες αν και λιτές συνθέσεις που αναμφίβολα ανεβάζουν στα ύψη το επίπεδο του δίσκου. Επιπλέον τα εκφραστικά και πολλές φορές εύθραυστα φωνητικά της Pauline Murray προσδίδουν μια ανανέωση και ποικιλία στη μουσική των Penetration.

   Αν και το "Coming up for Air" δεν είναι ο κλασικός punk δίσκος που μπορεί κανείς να περιμένει, εντούτοις περιέχει ψήγματα από μουσικές και είδη που δεν είχαν φανεί καλά-καλά ακόμα το 1979. Ενδεικτικό είναι το γεγονός πως ένας από τους δύο κιθαρίστες, ο Fred Purser, αμέσως μετά τους Penetration σχημάτισε τους Tygers of Pang Tang, ένα συγκρότημα από τα πρώτα του New Wave of British Heavy Metal, δηλαδή τους παππούδες της σημερινής σκληρής μουσικής. Γεγονός είναι πως συγκροτήματα σαν τους Penetration άνοιξαν το δρόμο στην μουσική post punk/gothic, αλλά και ολόκληρο το κύμα των γυναικείων συγκροτημάτων της δεκαετίας του 1990.

   Ε Δ Ω θα τους απαντήσετε, και αφού τους ακούσετε περιμένουμε τα σχόλιά σας!!!

The Call - Modern Romans (Mercury, 1983)

   Από τις αρχές της δεκαετίας του 80 και συγκεκριμένα από το 1983 έρχεται ο δίσκος που φέρνουμε σήμερα και πρόκειται για το δεύτερο κατά σειρά άλμπουμ "Modern Romans" των αμερικανών Call, σε βρετανικού στυλ new wave, πιο κοντά στις φόρμες των Alarm, U2, Waterboys κ.ά. Η εκτεταμένη δισκογραφία τους, αρχής γενομένης από το 1981 και τουλάχιστον για μια δεκαπενταετία μετά, δεν τους χάρισε την εμπορική επιτυχία που προφανώς επιθυμούσαν. Ο λόγος γι’ αυτό ίσως είναι πως δεν κατάφεραν να ξεφύγουν από τον κύκλο της "cult" αναγνωρισιμότητας στον οποίο βρισκόντουσαν.

Από το πρώτο άκουσμα του δίσκου διαφαίνεται το βαρύ και σοβαρό στυλ τους, χωρίς όμως να μπορούν να κατηγοριοποιηθούν ως "gothic" ή κάτι βαρύγδουπο παρεμφερές. Οι πολλές ταμπέλες δεν τους ταιριάζουν. Σε μερικά κομμάτια άλλωστε μπορούμε να δούμε μια ελαφριά επιρροή του David Byrne (The Talking Heads) στον τρόπο ερμηνείας. Στα υπόλοιπα κομμάτια τους σίγουρα αναδεικνύεται το προσωπικό τους στυλ, το οποίο είναι άμεσα αναγνωρίσιμο ειδικά στα πρώτα 2-3 άλμπουμς. Ίσως η περιορισμένη εμπορική επιτυχία τους να οφείλεται στο γεγονός πως ενώ είχαν δυναμικές συνθέσεις, τραγούδια που "τα σπάνε", δεν κατάφεραν τελικά να αναδείξουν την καθαρή ταυτότητα τους προς τον κόσμο. Όμως τίποτα από αυτά δεν κάνει τον δεύτερο δίσκο τους "Modern Romans" κατώτερο. Αντίθετα, πρόκειται για ένα δυνατό σύνολο τραγουδιών, τόσο από άποψη γούστου, αλλά και ποιότητας. Είναι κοντολογής, ένας δίσκος γεμάτος με κλασικά ακούσματα και εν δυνάμει επιτυχίες. Αναμφισβήτητα διαμάντια είναι τα "Turn a Blind Eye", "Time of your Life", "Modern Romans", "Violent Times" και "Face to Face".

   Είμαστε σίγουροι πως θα σας αρέσουν οι Call αλλά και ο συγκεκριμένος δίσκος, με τον-πάντα-φρέσκο ήχο και με δυναμικές συνθέσεις που δεν "γλύφουν" για να αρέσουν. Οπωσδήποτε οι Call έβαλαν ένα επιπλέον λιθαράκι σε αυτή τη μουσική.

   Απολαύστε τους !!!

VARIOUS - Rave (Telstar, 1990)

   Ο όρος “Rave music” θυμίζει 24ωρα πάρτυ με μπόλικη και πολύχρωμη νεολαία, πολλές και αμφιβόλου προέλευσης και επιδραστικότητας ουσίες και άλλα τέτοια... ξεπερασμένα για τα χρόνια της κρίσης που διαβαίνουμε. Κι όμως αρχικά η μουσική Rave δεν ήταν κάτι τέτοιο. Αν και σαν μοντέρνος μουσικός όρος υπονοεί τη γεμάτη ενέργεια μουσική, οι απαρχές της αποτυπώνονται στη συλλογή που ανεβάζουμε σήμερα. Χαρακτηριστικά της μουσικής αυτής είναι η ενέργεια που προαναφέραμε, η απόλυτη χρήση των συνθεσάϊζερ, τα samples και ενίοτε έως πολύ συχνά τα επαναλαμβανόμενα "loops", δηλαδή ηχητικές φράσεις που επαναλαμβάνονται και γεμίζουν τα τραγούδια.

   Για να περιγράψουμε τον τρόπο που γεννήθηκε αυτή η μουσική, θα λέγαμε πως ξεπήδησε μέσα από την σκηνή του Μάντσεστερ, τη Hacienda και άλλα clubs. Δεν θύμιζε σε τίποτα τη σκοτεινή μουσική των Joy Division, ή των Section 25, ή το μινιμαλισμό των Durutti Column, αλλά γεννήθηκε μέσα από την σταδιακή μετάλλαξη της new wave μουσικής της δεκαετίας του 80 στην ανατολή της δεκαετίας του 90. (Κομβικό σημείο-γέφυρα για το πέρασμα από το ένα ρεύμα στο άλλο, θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε την κυκλοφορία του “Blue Monday” των New Order, ήδη από το 1983, ένα από τα εμπορικότερα maxi-singles στην ιστορία της μουσικής). Ήταν σαν έμβρυο που η καρδιά του ακουγόταν αμυδρά ενώ ήταν στην κοιλιά της μητέρας του, αλλά σιγά-σιγά, όσο έφθανε η ώρα της γέννησής του, αυτή η καρδιά άρχιζε ν’ ακούγεται όλο και πιο δυνατά και με ρυθμό, περίπου όπως η house ντράμς στα τραγούδια των Soup Dragons, KLF, Jesus Jones, Primal Scream, Shamen, Stone Roses αλλά και άλλων συγκροτημάτων που περιλαμβάνονται στη συλλογή. Είναι ένα αμάλγαμα από ηλεκτρονική ψυχεδέλεια, ambient, funk και κάποια χαρακτηριστικά της μαύρης μουσικής. Ο σκοπός αυτής της μουσικής; φυσικά η διασκέδαση και ο χορός. Βέβαια στη συνέχεια αναμείχθηκε με Acid House, Breakbeat, Techno φόρμες και "έσπασε" σε χιλιάδες άλλα κομμάτια. Ίσως κάπου εκεί να γεννήθηκε το trip-hop το οποίο είναι και αυτό ένας συνδυασμός από πολλές φόρμες. Τελικά, η μουσική Rave έχασε την αρχική σημασία της πρωτοπορίας και του νεωτερισμού...και κατέληξε να λέγεται Rave ό,τιδήποτε ακουγόταν σε Rave πάρτυ και κάπως έτσι έμεινε να το γνωρίζουμε και σήμερα.

   Είναι λοιπόν αρκετά κατατοπιστική η συλλογή αυτή, η οποία αν και όχι απολύτως ολοκληρωμένη οριοθετεί ωστόσο σημαντικές στιγμές της δημιουργίας του όλου ρεύματος. Απαραίτητη για τους νοσταλγούς της δεκαετίας του ’90 και για όσους λικνιζόντουσαν σ’ εκείνους τους ρυθμούς..!

   Αναζητήστε την Ε Δ Ω.

The MGC - Foxy Lady / I Don't Want to Discuss it 7'' (Panvox, 1968-69)

   “Modern Greek Combo” (πλήρης ονομασία του συγκροτήματος) ήταν το όνομα το οποίο πρότεινε ο ίδιος ο… Ντίνος Ηλιόπουλος(!) όταν τους άκουσε να παίζουν σε κλαμπ στην Πλάκα προς τα μέσα της δεκαετίας του ’60. Ανάμεσα στα μέλη του σχήματος συγκαταλέγονταν ο κημπορντίστας-πασπαρτού της ελληνικής ροκ σκηνής Δημήτρης Πολύτιμος και βέβαια ο πατριάρχης του ελληνικού ροκ Δημήτρης Πουλικάκος, ο οποίος υπήρξε μπασίστας τους για το διάστημα 1967-1969.

Διασκευές και τα δύο τραγούδια του single, με το shake “I Don’t Want To Discuss It” στο flip-side και το ορόσημο στην ιστορία του ροκ “Foxy Lady” (του Jimi Hendrix, από το άλμπουμ “Are you Experienced?”) στην πρώτη πλευρά. Ο εγχώριος τύπος κατά την εποχή κυκλοφορίας του εν λόγω τραγουδιού το χαιρέτιζε ως το πρώτο στην ελληνική δισκογραφία που συνοδευόταν από ειδικά ηχητικά εφέ, ενώ τα… απόκοσμα γυναικεία φωνητικά που ακούγονται προς το τέλος του ανήκουν στην –πιθανότατα Αμερικανίδα– γυναίκα του Τάσου Φαληρέα (συνεργάτη του Πουλίκα στο αξεπέραστο «Μεταφοραί-Εκδρομαί ο Μήτσος»), πληροφορία που είχαμε από τον ίδιο τον Πουλικάκο σε συζήτηση μαζί του το 1993.

   Πιθανή χρονολογία κυκλοφορίας του παρόντος είναι τα τέλη 1968-αρχές 1969 και δεν χρειάζεται βέβαια να τονίσουμε ιδιαίτερα την σπανιότητα και την εν γένει αξία του ως άκουσμα, σαράντα και πλέον χρόνια μετά από τη στιγμή της ηχογράφησής του. Ακούστε το ανεπιφύλακτα!

   Κάπου Ε Δ Ω τριγυρνά.