ΚΑΛΗ ΜΑΣ "bigtop" ΧΡΟΝΙΑ...

  

   Μεγάλα πράγματα έρχονται…

   Μεγάλες αλήθειες τριγυρίζουν ανάμεσά μας…

   Απασχολημένοι με τους εαυτούς μας, ίσως να τις αγνοήσουμε. Όμως εκείνες θα επιμείνουν. Θα κάνουν ό,τι μπορούν για να μας ξυπνήσουν. Θα μας περιλούσουν με τη λάμψη τους, θα μας ερεθίσουν με τα καμώματά τους.

   Κι αν κάποιοι από εμάς –μπορεί κι οι περισσότεροι– συνεχίσουν ν' αδιαφορούν, οι λίγοι κι εκλεκτοί θα το πάρουν χαμπάρι (τι διάολο, μπικίνι και ψηλοτάκουνο είναι αυτό).

   Η προικισμένη δεσποινίς Parducci, δε θα μας τιμήσει για πολύ με την παρουσία της. Το καθήκον της θα το έχει ολοκληρώσει σύντομα. Όσοι την αντιλήφθηκαν, έστω και από το άρωμα γυναίκας που σκορπά, θα παρασυρθούν επιτέλους. Αφήνοντας σοβαρότητες και σκοπούς καταγής, θα βρουν μαζί της το δρόμο για τα παρασκήνια.

   Εκεί όπου η παράσταση είναι έτοιμη πια ν’ αρχίσει!

The Mo - Same Titled LP (Backdoor Records, 1980)

   Οι The Mo μάς έρχονται γεωγραφικά από την Ολλανδία και χρονικά από τις απαρχές της δεκαετίας του ’80. Πρόκειται για pop-new wave σχήμα με πολλαπλές μουσικές επιρροές όπως jazz, funk, progressive rock, κ.ά., καθώς και με μια όρεξη να πειραματιστούν περαιτέρω. Αποτέλεσμα αυτού είναι πως τα τραγούδια τους χαρακτηρίζονται από ιδιαίτερη ζωντάνια, την οποία και μεταδίδουν άμεσα στον ακροατή.

   Τα γυναικεία φωνητικά δίνουν στη μουσική τους έναν ξεχωριστό χαρακτήρα, έναν μοναδικό χρωματισμό. Αυτό είναι το ντεμπούτο άλμπουμ τους, το οποίο έχει την εξής ιδιοτροπία: από την ενορχήστρωσή του λείπει η κιθάρα (!!). Παρ' όλα αυτά οι The Mo τα κατάφεραν μια χαρά, αφού μάλιστα έκαναν εμπορική επιτυχία με τα "Nancy" και "Fred Astaire". Κυρίαρχο χαρακτηριστικό της μουσικής τους είναι το ανάλαφρο ύφος το οποίο υποβοηθάται –όπως προαναφέραμε– και από τα αιθέρια και χαριτωμένα φωνητικά της Heili Helder.

   Για την ιστορία πάντως, οι The Mo δεν κυκλοφόρησαν άλλο άλμπουμ με τα ίδια μέλη - ούτε και με την ίδια δημιουργική δυναμική. Κυκλοφόρησαν όμως άλλα δύο πολύ διαφορετικά και κατώτερα LPs μετά την διάλυση και επανασύνδεση του γκρουπ το 1981. Ελπίζουμε πως θα βρείτε αυτόν το παράξενο δίσκο, το λιγότερο, ενδιαφέροντα.

London Underground - At Home With the London Underground (Music Box, 1983)

    Ο δίσκος "At Home With..." των Βρεττανών new wave dubsters London Underground είναι ένα από τα βινύλια που βρέθηκαν τυχαία στη συλλογή μας αρκετά χρόνια πριν. Τελικά, αποδεικνύεται πως πρόκειται για ένα δυσεύρευτο LP - έστω και αν προέρχεται από την διανομή της Music-Box η οποία κυκλοφόρησε αρκετά ποιοτικά άλμπουμ κατά τη δεκαετία 1980. Αν και αρχικά προσέξαμε το χαρακτηριστικό μαύρο εξώφυλλο και τη δυσδιάκριτη λευκή μορφή που αναδεικνύεται, αργότερα ξεχάσαμε την ύπαρξή του. Εννοείται πως δεν εκτιμήσαμε την δύναμη της μουσικής του και δεν ενδώσαμε στην υπνωτική dub. Όμως με τον καιρό επέρχεται και η σοφία, έτσι δεν είναι;

   Πραγματικά άγνωστοι στο ελληνικό κοινό, αλλά και διεθνώς, οι London Underground ανήκουν στα συγκροτήματα για τα οποία είναι κάπως δύσκολο να αλιεύσει κανείς πληροφορίες στο διαδίκτυο σχετικά με την δραστηριότητά τους. Φαίνεται δε, πως μαζί με τους New Age Steppers ανήκαν στην ραχοκοκαλιά της περίφημης 'On-U Records' η οποία είχε αποκλειστική ειδικότητα σε dub και reggae μουσική. Το άλμπουμ που σήμερα προσφέρουμε είναι το ντεμπούτο τους. Έχουν επιπρόσθετα άλλη μία κυκλοφορία, πάλι το 1983 με τίτλο "Current Affairs Session", περίπου στο ίδιο ύφος.

   Το μουσικό είδος της dub/reggae με το οποίο μεταφέρουν τις ιδέες και τις εμπνεύσεις οι London Underground είναι κάπως δύσκολο και απευθύνεται σε ιδιαίτερο κοινό. Ο δε κοινωνικο-πολιτικός στίχος είναι απαραίτητος και μπορούμε να πούμε πως το μήνυμα της κοινωνικής διαμαρτυρίας γίνεται ακόμα πιο ξεκάθαρο με την ατμοσφαιρική reggae. Κάποια από τα κομμάτια που πιστεύουμε πως θα προτιμήσετε από την αρχή -έστω και αν δεν γνωρίζετε το στίχο ή τη γλώσσα- είναι τα "Fall In" και "Great Expectations", με ιδιαίτερα νωχελικό χαρακτήρα και μια επαναλαμβανόμενη μελωδία την οποία δυσκολεύεται κανείς να ξεχάσει. Όχι πως το υπόλοιπο άλμπουμ ξεμένει από δυνατές συνθέσεις, υπάρχουν ήδη αρκετές, άλλωστε πεποίθησή μας είναι πως σε κάθε αξιόλογο δίσκο υπάρχει ένα κομμάτι για τον καθένα. Όμως εδώ αυτό που σε κερδίζει είναι το μπάσο που προσδίδει βάθος και κατά κάποιο τρόπο "επεξεργάζεται" υποσυνείδητα αυτή την έννοια του "underground", χωρίς να παύει ταυτόχρονα να πειραματίζεται και με άλλους παρεμφερείς ήχους.

   Ελπίζουμε να παρασυρθείτε κι εσείς υπογείως του μυαλού σας για ν’ αγαπήσετε αυτό το ιδιαίτερο άλμπουμ.

VARIOUS - Starman, A Tribute to David Bowie (Uncut Magazine, 2003)

   Άκρως ενδιαφέρουσα προσέγγιση/συλλογή από το 2003 του αγγλικού περιοδικού Uncut, στο έργο του David Bowie, με έμφαση στις δεκαετίες ’60 και ’70, από ένα πλήθος ετερόκλητων και –κατά κανόνα– ποιοτικών ερμηνευτών.

   Στις 18 διασκευές του παρόντος, θα συναντήσουμε μεταξύ άλλων τους Peter Murphy, Blondie, Edwyn Collins, Christian Death, αλλά και τον Ian McCullough των Echo & The Bunnymen σε ρυθμό… χασάπικο να ερμηνεύει το Prettiest Star που είχε γράψει ο Bowie για την αγγλοκύπρια σύζυγό του, Angela Barnett – η οποία φημολογείται ότι υπήρξε και η πηγή έμπνευσης για το “Angie” των Rolling Stones!

   Οι πολλές και διαφορετικές προελεύσεις και κατευθύνσεις των καλλιτεχνών που συναντάμε εδώ, δίνουν μια καλή ένδειξη για το μέγεθος της επιρροής του David Bowie στην παγκόσμια μουσική σκηνή διαχρονικά, ενώ αν θα έπρεπε να διαλέξουμε την πιο πρωτότυπη από τις περιεχόμενες διασκευές, αυτή θα ήταν σίγουρα του Space Oddity από την παιδική χορωδία των Longley Schools, με την αναπάντεχα εφιαλτική χροιά της… Καλά ακούσματα!

ΣΥΝΑΥΛΙΑΚΟ ΔΙΗΜΕΡΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΕΝΙΣΧΥΣΗΣ ΤΩΝ ΑΠΟΛΥΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ METROPOLIS (28-29/11/2012, An Club)

Έχοντας περάσει το μεγαλύτερο μέρος του 2012 σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις ζητώντας την καταβολή των δεδουλευμένων αλλά και των νόμιμων αποζημιώσεών μας, προχωράμε στη διοργάνωση συναυλιακού διήμερου αλληλεγγύης και οικονομικής ενίσχυσης των απολυμένων των Metropolis την Τετάρτη 28 και Πέμπτη 29 Νοεμβρίου στο An Club με τη συμμετοχή μερικών εκ των καλυτέρων εκπροσώπων της ελληνικής αγγλόφωνης underground σκηνής. 

Την Τετάρτη 28 Νοεμβρίου θα εμφανιστούν οι 

- Rosewood Brothers with special guests Thanos Amorginos (Last Drive) & Stavros X. (Deus X Machina)

- The Ward with special guest Alex K. (Last Drive)
- Surf BBP Spectacular [Babis Bone, S.Pyros.D. (ex members of Rockin’ Bones), Panos Tomaras    (ex member of Earthbound)] 

- Automaton 

Την Πέμπτη 29 Νοεμβρίου θα παίξουν οι 

- Cyanna
- Dustbowl
- Illegal Operation with special guest Alex K  
- Mamma Kin 

Και τις δύο μέρες DJ Sets από τους George (700 Machines) και Gregg Vaios. 

Κουπόνι οικονομικής ενίσχυσης: 5 Ευρώ.

Οι πόρτες ανοίγουν στις 21:00.

 

 

[ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ http://ergazomenoimetropolis.blogspot.gr/]

David Sylvian & Robert Fripp - The First Day 2xLP (Virgin, 1993)

   Ίσως από τις πιο σημαντικές συνεργασίες στον ευρύτερο χώρο της ροκ μουσικής είναι αυτή μεταξύ του γιγαντιαίου (όχι όμως και "δεινόσαυρου") κιθαρίστα των King Crimson, Robert Fripp και του ηγέτη των Japan με τη βελούδινη φωνή, David Sylvian. H συνεργασία αυτή ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και αρχικός της καρπός ήταν το διπλό LP "The First Day". Όσο παράδοξη και αν μοιάζει η μουσική συνεύρεση αυτών των δύο "τεράτων" της ροκ μουσικής, των προερχόμενων από διαφορετικά μουσικά είδη, άλλο τόσο εντυπωσιακό είναι και το αποτέλεσμα.

   Στην πραγματικότητα, η χαμηλών τόνων προσωπικότητα και το στυλ των φωνητικών του Sylvian ταιριάζει απόλυτα με το ενίοτε σοβαρό και -φαινομενικά- απροσπέλαστα βαρύ ύφος του Fripp. Το αποτέλεσμα είναι οπωσδήποτε τέλειο από αισθητικής άποψης και επιπλέον ονειροπόλο, μυστηριώδες και ταξιδιάρικο. Και οι δύο καλλιτέχνες -πρωτοπόροι και βετεράνοι σε αυτό που κάνουν- είναι φανερό πως απόλαυσαν την δημιουργία του "First Day" και ασφαλώς το ίδιο θα ήθελαν να το απολαύσουν και οι ακροατές τους.

   Για να γίνουμε περισσότερο συγκεκριμένοι όσον αφορά το στυλ του άλμπουμ, ακούγοντάς το παρατηρούμε το μοναδικό funk ύφος των Japan να συγχωνεύεται με την progressive σοβαρότητα των King Crimson, με τα θεωρητικώς διαφορετικά αυτά στυλ να πορεύονται παράλληλα αλλά και να υπερκαλύπτονται στα περισσότερα από τα τραγούδια του δίσκου. Για παράδειγμα, στο "20th Century Dreaming - A Shaman's Song" ακούμε ένα τραγούδι το οποίο θα μπορούσε κάλλιστα να βρίσκεται σε κάποιο από τα θρυλικά άλμπουμ των King Crimson, με τη μόνη διαφορά πως τα παραμορφωμένα φωνητικά είναι του Sylvian, όμως αρκετά διαφορετικά από τον Sylvian που ήδη γνωρίζουμε... Ομοίως και στο 17-λεπτο "Darshan - The Road To Graceland" το οποίο δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια εκτενής πανδαισία funk και progressive με ελεγχόμενους αυτοσχεδιασμούς, θα τολμούσαμε να πούμε πως φτάνουν σχεδόν σε επίπεδα έκστασης, όπου το παίξιμο του Fripp μοιάζει πολύ διαφορετικό απ’ ό,τι έχουμε συνηθίσει ως τώρα. Φαίνεται πως και οι δύο μουσικοί προσπάθησαν αλλά και ωρίμασαν αρκετά ώστε να βρεθούν σε απάτητα μουσικά μονοπάτια.

   Ελπίζουμε πως οι οπαδοί των δύο ξεχωριστών καλλιτεχνών που συναντιούνται εδώ δεν θα ξενιστούν από τους νέους δρόμους που η ένωση αυτή δημιούργησε ως άξια συνέχεια στις μεμονωμένες τους πορείες και θ’ απολαύσουν ανεπηρέαστοι το αποτέλεσμα.

Στήριξη στην συγκέντρωση διαμαρτυρίας των πρώην εργαζομένων στα "Metropolis"

   

   Πιστεύουμε ακράδαντα στο δικαίωμα στην εργασία και στο ότι αυτό διατηρεί τον κοινωνικό ιστό σε συνοχή και τη δημοκρατία σε ζωτική ομαλότητα. Επίσης γνωρίζουμε πως με το να έχει κάποιος δουλειά, εκτός του ότι εξασφαλίζει τα προς το ζειν, βοηθά και στην τόνωση της αυτοεκτίμησης του εργαζόμενου και κατ' επέκταση της οικογένειάς του και φυσικά ολόκληρης της κοινωνίας.
   Πιστεύουμε ακόμα πως αυτό το δικαίωμα δεν πρέπει να καταστρατηγείται, ούτε να μπαίνει το κέρδος και η απληστία μπροστά από τον εργαζόμενο. Για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι, το κέρδος επί πτωμάτων και η καταπάτηση δεκαετιών δικαιωμάτων των εργαζομένων είναι ανήθικα, ακόμα και αν διαπράττονται από «ήπιους» καπιταλιστές, φιλελεύθερους, κτλ.
   Δυστυχώς η συγκυρία της «κρίσης» όπως μας την έχουν προσφέρει δεν δίνει ευκαιρίες και κάνει αυτά τα πιράνχας του οικονομικού φιλελευθερισμού να μοιάζουν και να δρουν ως καρχαρίες σε αφρίζοντα νερά αφού έχουν μυριστεί αίμα. Πόσο μάλλον αν τα πιράνχας ήταν ήδη καρχαρίες από την αρχή, όπως ο γνωστός νεανικο-καναλάρχης Ανδρέας Κουρής (γόνος της γνωστής οικογένειας) ο οποίος αγόρασε τη σειρά των δισκοπωλείων "Metropolis" για να κάνει ένα φοβερό επιχειρηματικό "breakthrough", μια επένδυση ζωής η οποία δεν είναι άλλη από το να κλείσει ένα προς ένα τα καταστήματα σε ολόκληρη την Αττική και μετά από αλλεπάλληλους εκβιασμούς και επιχειρηματικά «τρυκ» να απολύσει όλους τους εργαζόμενους σε αυτά. Τα τελευταία 2 χρόνια οι εργαζόμενοι αγωνίζονται δικαστικά να πάρουν τις αποζημιώσεις τους γιατί ο κ. Κουρής δηλώνει πως δεν έχει τα χρήματα!! Όμως οι (πλέον) πρώην εργαζόμενοι αγωνίζονται και για την αξιοπρέπειά τους.
   Καλό θα ήταν η δικαιοσύνη αλλά και όλοι εμείς βαθιά στη συνείδησή μας να υποστηρίξουμε την κίνηση των εργαζόμενων αυτών - αλλά και κάθε εργαζόμενου/άνεργου στο δικαίωμα της αξιοπρεπούς διαβίωσης, ενάντια στο μένος και στην απληστία οποιουδήποτε αδίστακτου «επιχειρηματία». Το πιστεύουμε και το δηλώνουμε καθαρά: η κρίση δημιουργήθηκε για το συμφέρον των ανθρωποφάγων καρχαριών.
   Δηλώνουμε και εμείς εδώ στο Prostitution Times την αμέριστη συμπαράστασή μας στον αγώνα των νέων ανθρώπων, των απολυμένων της αλυσίδας "Metropolis".

- Σας καλούμε να στηρίξετε την συγκέντρωση διαμαρτυρίας των πρώην εργαζομένων στα "Metropolis", έξω από το κατάστημα στην οδό Πανεπιστημίου 44 το Σάββατο 6 Οκτωβρίου στις 12 το μεσημέρι.

Μπορείτε να επισκεφθείτε και το blog των εργαζομένων Ε Δ Ω

Thymios Papadopoulos - Link in the Chain (Ria Records, 1986)

   Η jazz fusion, ή fusion είναι ένα μουσικό είδος που εξελίχθηκε από την ανάμειξη (fusion=σύντηξη) της jazz-funk, R&B με την rock έτσι ώστε τα μουσικά κομμάτια που δημιουργούνται να έχουν μια jazz απόχρωση με αυτοσχεδιασμούς κατά κανόνα μεγάλης χρονικής διάρκειας. Χαρακτηριστικοί εκφραστές αυτού του είδους μουσικής -η οποία χρονολογείται ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του '60 και απευθύνεται κυρίως σε κοινό με υψηλές απαιτήσεις- ήταν μεταξύ άλλων ο πασίγνωστος τρομπετίστας Miles Davis, οι Weather Report, ο Chick Corea με τους Return to Forever, οι Mahavishnu Orchestra, οι Spyrogyra (σε πιο εμπορική κατεύθυνση) κ.ά.
   Η παραπάνω εισαγωγή βοηθάει στο να κατανοήσουμε ένα δίσκο που έπεσε πρόσφατα στα χέρια μας και αφορά έναν Έλληνα εκπρόσωπο της jazz fusion, τον Θύμιο Παπαδόπουλο, συνθέτη και δημιουργό του δίσκου "Link In The Chain", ο οποίος προσπαθεί και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία να αποδώσει jazz μουσικές φόρμες και κατά κάποιον τρόπο να προσθέσει ένα ακόμα «κρίκο στην αλυσίδα» του εν λόγω μουσικού ιδιώματος. Πρόκειται για έναν τυπικό δίσκο της jazz fusion για όσους ήδη γνωρίζουν, ενώ είναι οπωσδήποτε μια αποκάλυψη γι' αυτούς που έρχονται σε πρώτη επαφή με το είδος. Συνολικά πρόκειται για ένα έργο με άψογες συνθέσεις, ενορχήστρωση και εκτέλεση σε κλίμα progressive ροκ. Μερικά από τα τραγούδια του δίσκου αυτού μάλιστα έχουν και την ενίσχυση των αιθέριων φωνητικών της Δήμητρας Σκουλά, όπως το καταπληκτικό 7-λεπτο "Something Haunts Me", το "The Weakest One" και το "Shorter Cuts". Επίσης, προσέξτε τον αυτοσχεδιασμό στα παιχνιδιάρικα "Belair" και "A Minor Exit" με τα γεμίσματα από το καλοπαιγμένο μπάσο, καθώς και την ολοζώντανη αγωνία του ατμοσφαιρικού "Tightrope" το οποίο μοιάζει να ακροβατεί μεταξύ ατμόσφαιρας και κλασικισμού.
   Επιπλέον, ο Θύμιος Παπαδόπουλος ως πολυσχιδής καλλιτέχνης έχει συμμετάσχει σε αρκετές κυκλοφορίες ως session μουσικός και ως παραγωγός, μεταξύ των άλλων στο δίσκο "Skyscrape" του jazz πιανίστα Βασίλη Τσαμπρόπουλου, στο δίσκο "Santa Fila" της Σάννυ Μπαλτζή, στους ambient Ωmega Vibes στην κυκλοφορία τους "Renaissance" και σε άλλες γνωστές και άγνωστες κυκλοφορίες.
   Τέλος, θα προσέξετε στις σαρώσεις του οπισθοφύλλου ότι η συγκεκριμένη κόπια έχει αφιέρωση του Θύμιου Παπαδόπουλου σε κάποιο φίλο (ή οπαδό). Ήταν μια ωραία έκπληξη για μας...
   Απολαύστε λοιπόν αυτό το ιδιαίτερο αριστούργημα! Play Loud !!

VARIOUS - Party Party Original Soundtrack (A&M, 1982)

  

   Soundtrack μιας όχι και τόσο γνωστής νεανικής κωμωδίας των αρχών των 80s, με ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες συνθέσεις και κυρίως διασκευές από επιτυχημένους καλλιτέχνες της τότε εποχής.

   Ενδεικτικά θα αναφέρουμε τις πολύ καλές και αρκετά σπάνιες εκτελέσεις των “The man who sold the world” από τον Midge Ure των Ultravox, το “No feelings” των Sex Pistols από τις Bananarama, το “Tutti frutti" από τον Sting και το “No woman no cry” από την Pauline Black των Selecter, το οποίο με ιδιαίτερη ευγένεια φιλοξένησαν από τον παρόντα δίσκο στην εκπομπή τους “Miss Jamaica” οι μερακλήδες συνεργάτες του ΗΧΩ-STAR RADIO πίσω στο 1988. Λίγο μετά θα ερχόταν η ιδιωτική ραδιοφωνία με τα αποτελέσματα που όλοι βιώνουμε…

   Ακούστε πάντως τον δίσκο, παρά τα γραφόμενα στο «ΠΟΠ & ΡΟΚ» τότε, όντως είναι χαρακτηριστικός του καιρού του!

    Και ένα σχόλιο για το ξανα-αντάμωμά μας.

   Δεν θα δώσουμε τις συνηθισμένες ευχές για καλή επάνοδο, καλό χειμώνα κ.λπ. Πού το είδατε το καλό; Στα νιάτα που πακετάρουν για το εξωτερικό; Στα νοικοκυριά που μετράνε τις μπουκιές, τη βενζίνη και τις δόσεις τους; Στα γεροντάκια που θα κρυώσουν ίσως για τελευταία φορά φέτος και που αγωνιούν για το φάρμακό τους;

   Ευχές υπάρχουν άφθονες μέσα στο θράσος και την αμάθεια των ραδιο-τηλεοπτικών εκφωνητών, των αμερικανοσπούδαχτων υπουργών και παρατρεχάμενων, ίσως και των καρεκλοκένταυρων συνδικαλιστών. Ως εκεί όμως.

   Βρείτε λοιπόν δύναμη μέσα σας. Συμβουλή, ευχή και κατάρα. Ζούμε τα ίδια, γι’ αυτό «δικαιούμαστε δια να ομιλούμε»… Κι αν όλα αποτύχουν, «Καλή αντάμωση στα γουναράδικα» που αλληλεύχονταν με περίσσεια τόλμη και χιούμορ κάποιοι αγωνιστές, σε καιρούς ανάλογα και περισσότερο σκληρούς.

Αγάπανθος - Επιστροφή...στις Ρίζες (Δ.Σ.Κ., 1984)

   Ένα κάπως αναπάντεχο ακόμα και για τα δικά μας δεδομένα (...) ανέβασμα σήμερα, από ένα συγκρότημα που λίγοι θυμούνται και ακόμα λιγότεροι γνωρίζουν πια. Οι ΑΓΑΠΑΝΘΟΣ μετρούν μόλις δύο κυκλοφορίες σε LP, με το πρώτο να χρονολογείται στο 1976 και το δεύτερο στα μέσα της επόμενης δεκαετίας, το 1984. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, ενώ το τελευταίο στέκεται σε πολύ καλά στιχουργικά, συνθετικά και ερμηνευτικά επίπεδα και παρ’ όλο που στον καιρό του έκανε κάποια επιτυχία, σήμερα είναι ιντερνετικώς δυσεύρετο και έχουμε τη χαρά να σας το παρουσιάζουμε πρώτοι σε ολοκληρωμένη μορφή.

   Έχοντας ξεφύγει από τα καθαρά φολκ μονοπάτια (με σαφέστατους επηρεασμούς από Bob Dylan) του ντεμπούτου τους, το «Επιστροφή… Στις Ρίζες» –με το ιδιαίτερα εμπνευσμένο εξώφυλλο– ακολουθεί pop, reggae και συχνά ηλεκτρικά μοτίβα, υπογραμμισμένα από την μοναδική φωνή και προσωπικότητα που η Χαρά Αργυροπούλου πρόσθετε σε όλες της τις ερμηνείες, είτε σε δουλειές άλλων καλλιτεχνών όπως το «Άκυρο» του Λάκη Παπαδόπουλου, είτε σε προσωπικούς της δίσκους. Δώστε βάση στους ιδιαίτερα έξυπνους και καυστικούς στίχους όλων των τραγουδιών και στο πολύ καλό εκτελεστικό μέρος – ενδεικτικά αναφέρουμε τη συμμετοχή του Γιάννη Γιοκαρίνη και του Γιάννη Δρόλαπα, αμφότερων με περάσματα από τις Μουσικές Ταξιαρχίες!

   Τα έχουμε ξαναπεί: η ελληνόφωνη ποπ και ροκ σκηνή εκείνης της περιόδου ήταν κλάσεις ανώτερη από τη συντριπτική πλειοψηφία των σημερινών κυκλοφοριών, γιατί χαρακτηρίζονταν από το μεράκι, το παρεΐστικο και συχνά συνενοχικό κλίμα, κι όχι από την τωρινή ευπείθεια στα playlists των μουσικών… προαγωγών που οδηγεί σε καταστάσεις χυλού και παντελούς ακρισίας. Κρίμα που η μουσική πορεία των ΑΓΑΠΑΝΘΟΣ σταμάτησε μ’ αυτόν εδώ το δίσκο, ωστόσο παραδίνοντάς σας τον σήμερα για ακρόαση ευχόμαστε να δώσουμε αφορμή για σκέψη και γιατί όχι έμπνευση σε κάποιους από σας..!

   Καλό μας καλοκαίρι, επανερχόμαστε από Σεπτέμβρη με πολλά καλούδια!!