Altered Images - Bite (Epic, 1983)

   Μετά από ένα μικρό διάλειμμα επιστρέφουμε σε γνώριμες "Prostitution Times" αναρτήσεις, αρχίζοντας με τους Σκωτσέζους Altered Images. Πρόκειται για ένα βραχύβιο συγκρότημα της new wave μουσικής με σχετικά λίγες κυκλοφορίες στο ενεργητικό του οι οποίες προοδευτικά πήραν 'pop' κατεύθυνση με στόχο φυσικά την εμπορική επιτυχία. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως το εν λόγω σχήμα δεν είχε τη δική του μουσική υπογραφή. Το πρώτο άλμπουμ τους με τίτλο "Happy Birthday" το οποίο έχει ήδη παρουσιαστεί πολλάκις στην διεθνή μπλογκόσφαιρα ήταν ίσως το πιο επιτυχημένο, αφού η δημιουργία του συνοδεύτηκε από την γνωριμία τους με τους θρυλικούς Siouxsie & the Banshees. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο Steve Severin να κάνει την παραγωγή στο πρώτο άλμπουμ και οι Altered Images να κάνουν ζωντανές εμφανίσεις μαζί με τους Banshees.

   Εμείς αποφασίσαμε να μοιραστούμε μαζί σας το τρίτο και τελευταίο τους άλμπουμ με τον 'επιθετικό' υπέρτιτλο "Bite" και με ένα εξώφυλλο που τραβάει την προσοχή αφού απεικονίζει την τραγουδίστρια του συγκροτήματος Clare Grogan ως μια αληθινή ντίβα (η οποία αφού ξεμπέρδεψε με τα της μουσικής ασχολήθηκε με την υποκριτική τέχνη, έπειτα με την τηλεόραση, αλλά και με τη συγγραφή παιδικών βιβλίων). Γνώμη μας είναι πως η αινιγματική φυσιογνωμία της Clare είναι η ταυτότητα του συγκροτήματος. Δηλαδή μια ατίθαση θηλυκιά φύση με τη χάρη της αλλά και με τις αλλαγές στη διάθεσή της - και με ένα μεγάλο ατού: την γλυκιά φωνή της Σειρήνας. Το άλμπουμ "Bite" δεν θεωρείται το καλύτερό τους, όμως είναι αντιπροσωπευτικό του ήχου τους, αλλά και της περιόδου κατά την οποία άκμασαν και στη συνέχεια παράκμασαν οι Altered Images-μαζί με άλλα ηχηρά ονόματα της ίδιας σκηνής. Εύκολα εντοπίζονται εδώ τα στοιχεία του λευκού funk αλλά και της ποιοτικής pop, όπως αυτή επανεμφανίστηκε στα 90s με συγκροτήματα όπως οι St. Etienne (τους οποίους σίγουρα είχαν επηρεάσει οι Altered Images συνθετικά και ιδίως φωνητικά). Δυστυχώς, οι τελευταίοι δεν έδωσαν περαιτέρω περιθώρια για επανένταξη στο ανεξάρτητο new wave στερέωμα απ' όπου ξεκίνησαν και στα πλαίσια του οποίου δημιούργησαν τα πρώτα τους τραγούδια, για τα οποία θα τους θυμόμαστε.

   Όμως, όπως είπαμε πιο πάνω ο δίσκος αυτός είναι χαρακτηριστικός. Κυρίως για την ειλικρίνεια των τραγουδιών αλλά και για την αυθεντικότητα της μουσικής των Altered Images. Πράγματι, πέτυχαν να είναι αυθεντικοί στο βαθμό που μπόρεσαν προτού προλάβουν να γίνουν απόλυτα εμπορικοί. Απολαύστε τον πανέμορφο γλυκόπικρο new wave ύμνο "Don't talk to me about love" αλλά και το "Another lost look" μαζί με αρκετά ακόμη μαγευτικά τραγούδια. Ακούστε και νοσταλγήστε.

VARIOUS - We Do 'Em Our Way (MFP, 1980)

...Την αγάπη μας προς το κλασικό πανκ και όλα τα παρακλάδια του θα έχετε ήδη διαπιστώσει όσοι μας παρακολουθείτε, από παλιότερες αναρτήσεις μας.

   Σήμερα λοιπόν παρουσιάζουμε μια ενδιαφέρουσα συλλογή ηλικίας ήδη 32 (!) ετών, με ένα άκρως εμπνευσμένο μάλιστα εξώφυλλο, στην οποία μεγάλα και μικρά συγκροτήματα της πρωτο-πανκ και new wave περιόδου δίνουν τις δικές τους ερμηνείες για μια σειρά κλασικών rock’n’roll, rock αλλά και soul τραγουδιών από τις δεκαετίες του ’50 και του ’60.

   Τα περισσότερα απ’ αυτά τα κομμάτια είναι πασίγνωστα και δε χρειάζονται περισσότερες συστάσεις. Το ενδιαφέρον και αξιοσημείωτο της υπόθεσης είναι ο «φόρος τιμής» που αποτίουν αμέσως μετά το καταλάγιασμα της οργής της έκρηξης του πανκ, ονόματα όπως οι Sex Pistols, οι Stranglers κ.ά. σε τραγούδια και καλλιτέχνες που σίγουρα σημάδεψαν τα παιδικά και εφηβικά τους χρόνια, ανεξαρτήτως μουσικού είδους και εν γένει φιλοσοφίας για τη ζωή.

   Στη διάθεση και την κρίση σας λοιπόν 12 τέτοιες διαφορετικές απόψεις μαζεμένες σ’ έναν δίσκο και δική σας η απόφαση για το αν θ’ αναζητήσετε στη συνέχεια κάποιες από τις πρωτότυπες εκτελέσεις για σύγκριση!

The Icicle Works - Same Title (Beggar's Banquet, 1984)

   Οι Icicle Works είναι ένα από τα συγκροτήματα της δεκαετίας του 80 που θ' αναρωτιόταν κανείς για ποιο λόγο δεν έφθασαν ψηλά. Το πρώτο τους άλμπουμ που φιλοξενούμε σήμερα εδώ είναι ένα λαμπρό δείγμα post punk δυναμισμού με αρκετά ψήγματα νεο-ψυχεδελικής αισθητικής. Επιπλέον, η άψογη ενορχήστρωση και οι άρτιες συνθέσεις συνολικά συναινούν σε ένα πανέμορφο άλμπουμ κυρίως για τους λάτρεις της κιθαριστικής new wave και της post punk, αλλά και για όσους αγαπούν την καλή μουσική χωρίς ταμπέλες.

   Οι Icicle Works, προερχόμενοι από το Liverpool, μια πόλη που ανέθρεψε και ανέδειξε σημαντικές μπάντες του είδους όπως τους Echo and the Bunnymen και τους The Teardrop Explodes, μπορούμε να πούμε πως δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους σε αυτό το ομότιτλο πρώτο άλμπουμ. Το έναυσμα γίνεται με ένα καταιγιστικό κομμάτι με τίτλο "Chop The Tree". Ακούγοντας αυτό φαίνεται πως υπάρχει κάτι καινούργιο σε αυτούς τους Icicle Works... κάτι δυναμικό που διαθέτει παράλληλα την ενεργητικότητα συγκροτημάτων όπως οι Chameleons μαζί με τη μελωδικότητα των U2. Καλή και η συνέχεια με το νεοψυχεδελικό new wave αριστούργημα "Love is a Wonderful Colour" και το "Reaping the Rich Harvest", όπου η φωνή του τραγουδιστή ηλεκτρίζει τον ακροατή σαν συγκρατημένη καταιγίδα και η κιθάρα μαζί με την rhythm section ανεβάζουν προοδευτικά τους τόνους μέχρι το "As the Dragonfly Flies". Ένας αυλός ανοίγει το σχεδόν παγανιστικό "Lovers' Day", του οποίου οι στίχοι αν και προπαγανδίζουν τον άκρατο ρομαντισμό του συγκροτήματος και της εποχής του (1984) και ίσως σήμερα να φαίνονται λίγο αστείοι ή και υπερβολικά επιτηδευμένοι, ανήκουν ωστόσο σε ένα από τα ομορφότερα τραγούδια του δίσκου, ένα ωραιότατο δείγμα progressive rock πρόσμειξης με new wave, ένα σχεδόν επικό αποτέλεσμα που θυμίζει στον ήχο ένα άλλο άγνωστο συγκρότημα, τους The Opposition. Συνέχεια, τα "In the Cauldron of Love", "Out of Season" και "A Factory In the Desert" δεν απογοητεύουν, όπως άλλοτε και το μεγάλο hit "Birds Fly (Whisper to a Scream)". Τέλος, το πανέμορφο αυτό άλμπουμ κλείνει με ένα παλιότερο κομμάτι τους, το "Nirvana" του 1982, άλλο ένα δείγμα ωραίας και δυναμικής μετα-πάνκ τελειότητας.
   Χωρίς να έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τα υπόλοιπα συγκροτήματα της εποχής, οι Icicle Works θα μπορούσαν να είναι πολύ ψηλότερα από την αφάνεια της ίσως πιο παρεξηγημένης αλλά και δημιουργικής δεκαετίας... Απολαύστε τους.

Fad Gadget - The Best Of (Mute, 2001)

   Fad Gadget («μοδάτο αξεσουάρ» σε… ελεύθερη απόδοση) ήταν το ψευδώνυμο με το οποίο ο καλλιτέχνης Frank Tovey (1956-2002), πρωτοπόρος στο χώρο της ηλεκτρονικής μουσικής, επέλεξε να γίνει γνωστός στο ευρύ κοινό κατά το ξεκίνημα της καριέρας του.

   Στη δουλειά του μπορούσε κανείς ν’ αναγνωρίσει εκτός από τα προφανή electropop/new wave στοιχεία –ήταν άλλωστε ο πρώτος καλλιτέχνης που υπέγραψε στην ιστορική Mute Records, εταιρεία που έκαναν γνωστή οι Yazoo και βέβαια οι Depeche Mode–, ψήγματα επίσης ενός πρώιμου industrial ήχου, ως αποτέλεσμα της συνεργασίας του με τους Einsturzende Neubauten κατά τα χρόνια της παραμονής του στη Γερμανία.

   Δώδεκα άλμπουμ (4 ως Fad Gadget και 8 με το πραγματικό του όνομα) είναι ο δισκογραφικός απολογισμός του, μέσα απ’ τον οποίο παρουσιάζουμε σήμερα τη διπλή αυτή συλλογή, κυκλοφορίας 2001. Πέρα από τα προφανή «χιτ» όπως το διαχρονικό Ricky’s Hand το οποίο άνετα θα μπορούσε να είναι σημερινή κυκλοφορία, διαπιστώνει κανείς μια μεγάλη διάθεση για πειραματισμό και εξερεύνηση πλήθους ακουστικών πεδίων, από τα πιο minimal έως τα πιο κλασικά που παραπέμπουν ακόμα και σε jazz φόρμες – όπως για παράδειγμα το έξοχο «I Discover Love».

   Ας αποτελέσει λοιπόν αυτό το ανέβασμα ένα έναυσμα για την ανακάλυψη ενός ιδιαίτερου αλλά οπωσδήποτε ποιοτικού μουσικού και περφόρμερ από ένα παρελθόν όχι και τόσο μακρινό όσο δείχνουν οι χρονολογίες!

Και εγένετο...divshare!!!

   Φίλες και φίλοι, μετά τον ομοσπονδιακό θάνατο του megaupload, έπρεπε να βρούμε ένα άλλο uploader που να μας εξυπηρετεί. Αυτός που θεωρούμε από τους καλύτερους free είναι ο divshare. Ξεκινήσαμε από σήμερα να ανεβάζουμε ξανά το υλικό που με κόπο ψηφιοποιήσαμε. Ανεβάζουμε από τα νεότερα και προς τα πίσω ως το καλοκαίρι του 2010...

   Υπομονή λοιπόν φίλες και φίλοι και ελπίζουμε πως ίσως δεν χρειαστεί (τόσο σύντομα) να ξανα-ανεβάσουμε όλο το υλικό - που παρεμπιπτόντως θα είναι ακόμη περισσότερο!

VARIOUS - Η Ανεξάρτητη Rock Σκηνή Live Tape (Δικαίωμα Διάβασης, 1985)

   Φίλες και φίλοι αυτή είναι η πρώτη μας ανάρτηση για το 2012 και ευχόμαστε σε όλους η νέα χρονιά να φέρει υγεία, υπομονή, αλλά και ωριμότητα στις δυσκολίες που ήδη ζούμε αλλά και τις νέες που θα έρθουν. Η αλήθεια είναι πως ζούμε πολύ παράξενους καιρούς. Φίλοι και εχθροί θα κριθούν, αλλά και εμείς οι ίδιοι κρινόμαστε από τις πράξεις μας. Δύσκολη η εμπιστοσύνη, δύσκολη η φιλία, δύσκολες οι σχέσεις... δύσκολη η επιβίωση!

   Αλλά ας μην μακρηγορούμε με αυτά, θα τα βρούμε μπροστά μας και θα τα αξιολογήσουμε. Ως πρώτη ανάρτηση λοιπόν επιλέξαμε μια κασετοσυλλογή της πάλαι ποτέ 'Δικαίωμα Διάβασης' -σημερινής DiDi Music- με τίτλο "Η Ανεξάρτητη Rock Σκηνή". Η εν λόγω συλλογή απαρτίζεται από ανεξάρτητα Ελληνικά συγκροτήματα της δεκαετίας του 1980 από ζωντανή εμφάνιση στο κλαμπ "Κύτταρο". Δυστυχώς η συγκεκριμένη αποτελεί και την μοναδική κυκλοφορία πολλών από τα συγκροτήματα που συμμετέχουν και δυστυχώς κυκλοφόρησε μόνο σε κασέτα και όχι σε βινύλιο, πράγμα που την έχει κάνει ακόμη πιο σπάνια και δυσεύρετη. Εμείς δεν έχουμε την συλλογή, αλλά την δανειστήκαμε από το blog "cassettes.wordpress.com" γνωστό ίσως και ως "The MacManus Sessions", ένα πολύ ωραίο blog με έμφαση στις κασετοσυλλογές μαζί με τις οποίες μεγαλώσαμε εμείς οι παλιότεροι. Θέλουμε να ανεβάζουμε πράγματα που τα έχουμε στην κατοχή μας όμως κάνουμε αυτή την "αναπαραγωγή-αναμετάδοση" της συγκεκριμένης κασέτας για δύο λόγους κυρίως: Πρώτον, γιατί πρόκειται για σπάνια κυκλοφορία και το blog του MacManus έχει πάρα πολύ καιρό να ενημερωθεί και ο σύνδεσμος για το κατέβασμα του αρχείου πλέον δεν λειτουργεί. Δεύτερον, η ποιότητα του ήχου της κασέτας ήταν κακή, επιπλέον ολόκληρη η κασέτα ήταν σε ένα αρχείο με αποτέλεσμα να μην ξέρεις τι ακούς από ένα σημείο και μετά. Οπότε εμείς δουλέψαμε ξανά τον ήχο και πιστεύουμε πως βελτιώσαμε κατά πολύ το αποτέλεσμα. Επίσης, υπενθυμίζουμε πως κάποια από τα συγκροτήματα είναι εντελώς άγνωστα, π.χ. οι Femmes Fatales, Migraine και Victims of Psycho Violence και αυτή η συλλογή ήταν η μοναδική τους κυκλοφορία. Περαιτέρω, τα υπόλοιπα συγκροτήματα που εμφανίζονται είναι οι Anti-Troppau Council (συγκρότημα του Γιάννη Ντρενογιάννη), οι Last Drive και Magic de Spell οι οποίοι δεν χρειάζονται συστάσεις, οι X-Mandarina Duck και οι Not 2 Without 3, συγκροτήματα που συμμετείχαν και στην άλλη συλλογή της 'Δικαίωμα Διάβασης' με τίτλο "Outsiders" (την οποία μπορείτε να βρείτε εδώ στο blog των Urban Aspirines).

   Τέλος, να ευχαριστήσουμε τον MacManus ο οποίος παρείχε το αρχικό υλικό της κασέτας. Πιστεύουμε πως είναι πολύτιμο κειμήλιο της αληθινής ανεξάρτητης ελληνικής ροκ σκηνής. Όσοι πιστοί λοιπόν, προσέλθετε στο download!

Eurythmics - In The Garden (RCA, 1981)

   Εν αρχή ην οι Eurythmics… ή μάλλον οι Tourists… ή μάλλον οι The Catch… μπερδευτήκατε λίγο, ε;

Αν πάρουμε όμως με αντίστροφη χρονολογική σειρά τα παραπάνω ονόματα, θα έχουμε μια πρώτη ιδέα της μορφοποίησης και μετεξέλιξης του σχήματος των Dave Stewart/Annie Lennox από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 έως τις αρχές των ’80s. Σε ποπ-φανκ μονοπάτια αρχικά –όταν ήταν ακόμα ζευγάρι στη ζωή– και αργότερα σε πιο new wave μοτίβο, δημιουργούσαν σε όλη τη διάρκεια αυτής της περιόδου μια σταθερή βάση οπαδών αλλά και μια όλο και μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στις συνθετικές τους δυνατότητες.

   Ο δίσκος αυτός «φωτογραφίζει» τη στιγμή ακριβώς πριν την παγκόσμια καταξίωση των Eurythmics (ΞΕΡΕΤΕ ΒΕΒΑΙΑ ΜΕ ΠΟΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ), όταν ακόμα πειραματιζόταν για τις σωστές αναλογίες νεοψυχεδέλειας-art rock και ηλεκτροπόπ. Το αποτέλεσμα είναι μια ευπρεπέστατη ακόμα και για τα σημερινά δεδομένα δουλειά, που προξενεί απορία πάνω από τρεις δεκαετίες από την κυκλοφορία της για την περιορισμένη αναγνώρισή της. Συνθέσεις άλλοτε δυναμικές και άλλοτε αέρινες, που ξεπερνούν κατά πολύ το μέσο όρο της εποχής και σίγουρα αξίζουν πολλά ακούσματα για να κατανοηθεί η πρόθεση και η ποικιλομορφία τους. Δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι μια πλειάδα μουσικών από ετερόκλητες αλλά πάντα ποιοτικά υψηλές προελεύσεις συναντήθηκαν στο στούντιο για να συντελέσουν στο αποτέλεσμα που θ’ ακούσετε: Holger Czukay και Jackie Liebzeit των Can (αν δεν τους ξέρετε, κακώς διαβάζετε αυτές τις γραμμές…), Marcus Stockhausen (ευρωπαίος τζαζίστας, γιος του μεγάλου κλασικού συνθέτη Karlheinz Stockhausen) στα πνευστά, Clem Burke των Blondie και Robert Gorl (των γερμανών πρωτοπόρων του ηλεκτρονικού new wave, D.A.F.). Ο λόγος για την συνύπαρξη αρκετών γερμανών μουσικών, είναι ότι το άλμπουμ ηχογραφήθηκε μέσα στο πρώτο μισό του 1981 στην Κολωνία της (τότε) Δυτικής Γερμανίας!

   Προσθέστε λοιπόν με την εγγύησή μας μία ακόμα αξιόλογη μονάδα στη δισκοθήκη σας, με σιγουριά για τη δυναμική της συνεισφοράς της στη διαμόρφωση ενός ακόμα καλύτερου μουσικού κριτηρίου.

(Ανανέωση link 24/01/2012)

Rikki Sylvan - The Silent Hours (Kaleidoscope Records Limited, 1981)

   Μερικές φορές όταν ψάχνει κανείς στο "χρονοντούλαπο" της μουσικής ιστορίας βρίσκει ωραία πράγματα τα οποία αφού έρθουν στο φως αφ' ενός μεν μοιάζουν ανώτερα από τον καιρό τους, ταυτόχονα δε, αντέχουν στη σύγκριση απέναντι σε αρκετά από τα σημερινά εμετικά μουσικά αναμασήματα της χρυσής δεκαετίας του 1980. Έχοντας δώσει κάποια στοιχεία ήδη στην μικρή εισαγωγή, σας έχουμε μια 'ανακάλυψη', 31 χρόνια μετά από την κυκλοφορία της. Όταν μια ημέρα ένας φίλος μας έφερε αυτόν τον δίσκο με τον αινιγματικό τίτλο "The Silent Hours" από κάποιον επίσης άγνωστο σε μας καλλιτέχνη-συγκρότημα ονόματι Rikki Sylvan, συμπεράναμε πως θα είναι κάποιο άλμπουμ 'του σωρού' κρίνοντας μόνο και μόνο από το εξώφυλλο.

   Όμως το πρώτο άκουσμα μας διέψευσε ευχάριστα και μας θύμισε την παροιμία "don't judge a book by looking at the cover". Το "The Silent Hours" όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια, μετά από κάποιες ακροάσεις και με την απαιτούμενη αναζήτηση στο διαδίκτυο, είναι το προσωπικό άλμπουμ του Rikki Sylvan που χρημάτισε αρχηγός των Rikki Sylvan and the Last Days of Earth οι οποίοι αν και δεν ήταν πρωτοπόροι της punk rock, η μουσική τους ήταν ωστόσο μια πολύ πρωτότυπη ανάμιξη punk και art rock με κάποια progressive ψήγματα (μεγάλες εισαγωγές, πομπώδη φωνητικά κ.α.). Θα λέγαμε πως οι The Last Days of Earth έχουν αρκετό ενδιαφέρον αν θέλει κανείς να τους ψάξει. Εμείς σκεφτήκαμε να επισυνάψουμε το άλμπουμ τους με τίτλο "4 Minute Warning" μέσα στο αρχείο του "The Silent Hours" που προσφέρουμε σήμερα, για να πάρετε μια γεύση. Ας μην ξεχνάμε πως η punk rock μουσική αναδύθηκε μέσα από τις στάχτες του παλιού κλασικού ροκ, οπότε τίποτε τελικά μπορεί να μην είναι τυχαίο.

   Ας επιστρέψουμε στο προκείμενο όμως. Σε αυτό το προσωπικό άλμπουμ ο Rikki Sylvan εξερευνά τις κυρίαρχες νεοκυματικές τάσεις των αρχών της δεκαετίας του 80, όντας όμως ένα βήμα μετά τους The Last Days of Earth. Αν θα μπορούσαμε να περιγράψουμε τον ήχο θα λέγαμε ότι ήταν κάτι πολύ κοντά στους Ultravox ίσως και τους Fischer-Z, με έντονη την χρήση των συνθεσάϊζερ. Όμως το άλμπουμ αυτό δεν είναι μονοδιάστατο ηχητικά. Ο Sylvan εμφανίζεται εδώ με πολλά πρόσωπα, κάποιες φορές με εύθυμη διάθεση, άλλες με πιο ενδοσκοπική ή σκοτεινή. Σίγουρα το Billy θα είχε κάνει πάταγο στα clubs της εποχής. Όμως υπάρχουν κομμάτια σχεδόν για όλα τα νεοκυματικά γούστα: προσέξτε τα "Cigarette", "I am A Video" και "Nighthawk" αλλά και τα πιο ώριμα και ατμοσφαιρικά "Underground" και "Into the Void" όπου έχει γίνει ωραία δουλειά από άποψη ενορχήστρωσης και σύνθεσης.

   Χωρίς να γνωρίζουμε ποιο ήταν το επόμενο συνθετικό-δισκογραφικό βήμα του αξιόλογου Rikki Sylvan, πιστεύουμε πως αν είστε στην κατηγορία των ανθρώπων που κοιτούν την δεκαετία του '80 με νοσταλγία, τότε αυτό το ξεχασμένο διαμάντι σίγουρα σας αντιπροσωπεύει. Σας ευχόμαστε καλή ακρόαση. (Ανανέωση link 24/01/2012)

VARIOUS - Punk Funk 2cd Compilation by The Prostitution Times

   Εδώ ξεχνάμε το συναίσθημα!

   Πρώτο λόγο έχει βέβαια ο ρυθμός, σε μια εποχή που οι punk καταβολές οδηγούσαν σε συνθετική ωριμότητα μέσα από τη συνάντηση με funk στοιχεία. Αν λοιπόν φανταστούμε μια νοητή ευθεία της οποίας το ένα άκρο βρίσκεται στην εξέγερση και το άλλο στο χορό, τα περισσότερα από τα συγκροτήματα της παρούσας διπλής συλλογής είναι συγκεντρωμένα κάπου στη μέση^. Punk-Funk ήταν ο όρος που χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει αυτό το βραχύβιο αλλά αισθητικά εντυπωσιακό μουσικό ρεύμα της περιόδου 1978-1982.

   Στην δικής μας «εκτέλεσης» αλλά όχι κι έμπνευσης συλλογή αυτή επικεντρωθήκαμε σε συγκροτήματα της Ευρωπαϊκής σκηνής (Αγγλία, Βέλγιο), παρ’ ότι το κίνημα είχε και κάποια επίδραση πέραν της γηραιάς ηπείρου. Σε σπερματική κατάσταση θα βρείτε εδώ τόσο new wave όσο και pop στοιχεία, αφού οι δρόμοι πολλών καλλιτεχνών άρχισαν λίγο αργότερα να διαχωρίζονται – για παράδειγμα, η πρώτη εποχή των Thompson Twins (με την πολυμελή τους σύνθεση), απ’ όπου κι αντλήσαμε κάποια κομμάτια, ελάχιστη συγγένεια έχει με την κατοπινή, πλέον εμπορική τους.

   Είπαμε πιο πάνω ότι η έμπνευση της συλλογής δεν είναι δική μας. Πράγματι, αφορμή γι’ αυτήν στάθηκε άρθρο του περιοδικού «ΗΧΟΣ» στα μέσα της δεκαετίας του ’80, όπου επίσης αναγνωρίζεται ότι το διαμάντι στο στέμμα του Punk-Funk είναι το μνημειώδες Papa’s Got A Brand New Pigbag των Pigbag, το οποίο διασώζεται ακόμα και σήμερα ως… ποδοσφαιρικό ή μπασκετικό εμβατήριο! Το βάλαμε λοιπόν κι εμείς στην εισαγωγή, για να σας προϊδεάσει κατάλληλα για το τι θα επακολουθήσει. Κι όχι μόνο αυτό: η σύνθεση του εξωφύλλου περιλαμβάνει στοπ-καρέ από διασωζόμενη εμφάνιση των Pigbag στο Top of the Pops, τον καιρό της επιτυχίας του τραγουδιού.

Ρυθμός μέχρι εξαντλήσεως λοιπόν από ένα ξεχασμένο μουσικό είδος, σε μια ηχητική παρέλαση που ευχόμαστε να προκαλέσει ένα και μόνο συναίσθημα: αυτό της νοσταλγίας!

The Afghan Whigs - Gentlemen (Sub Pop, 1993)

   Φίλες και φίλοι, σήμερα παρουσιάζουμε τους Αμερικανούς Afghan Whigs και πιο συγκεκριμένα το δίσκο τους από το 1993 με τίτλο "Gentlemen". Ουσιαστικά πρόκειται για την τέταρτη κατά σειρά ολοκληρωμένη κυκλοφορία τους, αφού το συγκρότημα είναι ενεργό από το 1986-7. Όμως το "Gentlemen" είναι ο δίσκος που τους χάρισε διεθνή αναγνώριση και μάλιστα στην καλύτερη -κατά τη γνώμη μας- εποχή του εναλλακτικού ροκ δηλαδή την περίοδο από το 1993 έως τα τέλη της δεκαετίας του 1990. Ήταν η εποχή που ανακαλύψαμε τους Nirvana, Soundgarden, Alice in Chains και άλλα ταλέντα της ονομαζόμενης grunge σκηνής, αλλά και τους Βρετανούς Manic Street Preachers, Puressence, κ.α. Ενίοτε και οι Afghan Whigs λογίζονται ως συγκρότημα της grunge μουσικής, μάλλον λανθασμένα γιατί στην πραγματικότητα η μουσική τους διαφέρει κατά πολύ, αφού έχει πολλά Rhythm 'n' Blues στοιχεία. Αρχηγός του συγκροτήματος είναι ο Greg Dulli, ο οποίος είναι υπεύθυνος για τη μουσική αλλά και για τους στίχους. Πρόκειται για πολυδιάστατη και ανήσυχη προσωπικότητα με εκρηκτικό ταμπεραμέντο. Κάτι που πολύς κόσμος δεν γνωρίζει για τον κο Dulli είναι πως έχει ελληνικές ρίζες (πατέρα Έλληνα και μητέρα Ιρλανδή), αλλιώς πώς εξηγείται στην ετικέτα του δίσκου η επιγραφή "Kali Nichta Music";;;

   Ας πάμε όμως πάλι στη μουσική... Εάν δεν έχετε ακούσει τον συγκεκριμένο δίσκο, θα αναρωτηθείτε πώς είναι δυνατόν να σας ξέφυγε αυτό το διαμάντι, γιατί είναι σίγουρα ένας από τους καλύτερους δίσκους που κυκλοφόρησαν στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Αποτελείται από 11 άρτιες συνθέσεις, 11 πανέμορφα κομμάτια που αλληλοσυμπληρώνονται με συχνές εναλλαγές, τα περισσότερα είναι μπαλάντες στις οποίες παρεμβάλλουν τα ξεσπάσματα του ιδιόρρυθμου συμπατριώτη μας. Για του λόγου το αληθές προσέξτε τα "Gentlemen" και "What Jail is Like" που ξεχωρίζουν με την πρώτη. Απλά, καταπληκτικά τραγούδια. Εάν υπήρχε τέτοια κατηγορία, θα τον κατατάσσαμε ως έναν από τους δίσκους που σου λείπει εάν έχει περάσει καιρός που δεν τον έχεις ακούσει.

   Καλή ακρόαση!!!