Δευτέρα 9 Αυγούστου 2010

The Stooges - My Girl Hates My Heroin [The Detroit Rehearsals] (Revenge Records, 1989)


Σήμερα εν μέσω καύσωνα είπαμε να ανεβάσουμε ξανά τις εντάσεις των ηχείων σας και να σας παρουσιάσουμε άλλο ένα διαμάντι από το παρελθόν. Και όπως όλα τα διαμάντια, δεν ήρθε βέβαια αμέσως στο φως. Μόνο μετά από 15 χρόνια φάνηκε, και ήταν ακατέργαστο, καθώς επρόκειτο για τις πρόβες που έκαναν οι Stooges κατά την περίοδο που προετοιμαζόντουσαν για μεγάλη τουρνέ στις Η.Π.Α. γύρω στο 1973-1974. Κυκλοφόρησε - αφού "ανακαλύφτηκε" - κατά το 1989. Εμείς το ανακαλύψαμε σε κάποιο ράφι στο πατάρι του παλιού Rock City στην οδό Σωκράτους την ίδια χρονιά [το θυμάται κανείς;]
Πρόκειται ουσιαστικά για εκτελέσεις τραγουδιών που υπήρχαν σε προηγούμενα άλμπουμ αλλά και τραγούδια που εδώ τα ακούμε για πρώτη φορά. Αποτυπώνεται η ενέργεια ενός συγκροτήματος το οποίο θα το χαρακτηρίζαμε "πολύ μπροστά από την εποχή του" και που επηρρέασε σχεδόν όσο κανένα άλλο την πάνκ περίοδο, παγκοσμίως.
Απολαύστε την ωμή δύναμη αυτού του σπάνιου δίσκου... Ε Δ Ω ... και καλό Αύγουστο!!

Πέμπτη 29 Ιουλίου 2010

VARIOUS - Burning Ambitions: The History of Punk (Cherry Red Records 1984)


     Αν υπάρχει εισαγωγικό μάθημα στην punk rock μουσική, αυτό σίγουρα λέγεται "Burning Ambitions: The History of Punk"! και είναι ό,τι πιο περιεκτικό (υπήρξε) στην ανθολόγηση ενός από τα πιο σημαντικά και πιο επηρρεαστικά μουσικά κύματα στο κλείσιμο της δεκαετίας του 1970. Η ιστορία της punk μουσικής υπήρξε πάντοτε αυτή της επανάστασης και της αμφισβήτησης εναντίον οποιουδήποτε κατεστημένου και συντηρητικού (όπως άλλωστε και είναι η φύση ολόκληρης της rock σκηνής γενικότερα), όμως οι "πάνκηδες" τα καταφέρνουν καλύτερα όσον αφορά την επανάσταση και τους νεωτερισμούς. Είναι πιο θορυβώδεις και ξέρουν να προκαλούν, όμως οπωσδήποτε έφερναν κάτι νέο που ούτε και οι ίδιοι δεν ήξεραν ως που ή πότε θα έφτανε. Οι πυρωμένες φιλοδοξίες είναι γνώρισμα της νιότης, και η νιότη είναι αυτή που θα κάνει τη ρήξη. Αυτές οι φιλοδοξίες είναι το γνώρισμα εκείνης της γενιάς, αλλά κάποτε όντας πυρωμένες τώρα πλέον είναι σβηστές, και εμείς αναμοχλεύουμε τη στάχτη για να βρούμε τα διαμάντια τους. Και ακριβώς αυτό είναι η θαυμάσια αυτή συλλογή/επιλογή από (σχεδόν) ό,τι punk υπήρξε μέχρι το 1984, ό,τι πιο αντιπροσωπευτικό. Βέβαια, δεν είναι τυχαίο πως λείπουν κάποια από τα μεγαλύτερα ονόματα της σκηνής όπως οι Sex Pistols, The Clash, Siouxsie & the Banshees, δηλαδή αυτά που όλοι μας πρωτακούσαμε σαν πρώτη γνωριμία με το είδος αυτό. "Κάποιοι δεν ήθελαν, και κάποιοι άλλοι δεν μπορούσαν λόγω συμβολαίου" εξηγεί το κείμενο στο οπισθόφυλλο του δίσκου. Γεγονός είναι βέβαια πως η Cherry Red που κυκλοφόρησε αυτό το διπλό (βινύλιο) αριστούργημα ήταν -και πρέπει ακόμα να είναι- μια ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία, έκανε το καθήκον της εν έτει 1984, μια εποχή που η πρωτότυπη σπίθα της punk μουσικής είχε σβήσει και πολλά από τα "μεγάλα" ονόματα είχαν μεταπηδήσει σε μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες με θετικά αλλά και αρνητικά επακόλουθα.
     Εμείς που ακόμα ονειρευόμαστε στον ρομαντικό μας ύπνο, θα συνεχίσουμε να διακόπτουμε τη γαλήνη μας με Buzzcocks, Adverts, Vice Squad, Slaughter and the Dogs, X-Ray Spex, Vibrators, Generation X, Saints, Dead Kennedys, Exploited, και άλλα πολλά ακόμα ακούσματα. Ελπίζουμε και σεις - κυρίως οι νεότεροι - να μπείτε στον κόπο να ονειρευτείτε μαζί μας τον τρόπο που ξεκινούσε μια άλλη εποχή.....απολαύστε, με πλήρεις σαρώσεις εξώφυλλου, οπισθόφυλλου, και ένα πολύ όμορφο κατατοπιστικό κείμενο στη μέσα μεριά του gatefold ανάμεσα σε άπειρες φωτογραφίες...
Ε Δ Ω θα το βρείτε.

Τετάρτη 28 Ιουλίου 2010

Rebels of the Ass !!!


…ή επί το ελληνικότερον, ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΤΟΥ ΛΩΚΟΥ. Νεόκοποι νεοπλουτίδηδες, θαμπωμένοι από τη δόξα της 17Ν, πιάσανε φραγκάκια, αγόρασαν μπιστολάκια από τα εν αφθονία υπάρχοντα στην αγορά, δοκίμασαν και τις λογοτεχνικές τους ικανότητες με το γνωστό και μη εξαιρετέο στυλ του μεταπράτη συγγραφέα και… τσουπ: επαναστάτες (που λέει ο λόγος).
Επειδή όμως τα μεταξωτά βρακιά θέλουν επιδέξιους λώκους όπως γνωρίζετε, η φρασεολογία σας και μόνο προδίνει την ποιότητα και τον εν γένει πιθηκισμό των επιχειρημάτων σας. Για να εξηγούμαστε: «σέχτα» -όπως «ινστρούχτορας», «κολχόζνικος», «αχτίδα», «πλέρια» κ.ο.κ.- είναι εκφράσεις ρωσόδουλων μιας άλλης εποχής, σκοτεινής και μουχλιασμένης όσο και οι πρακτικές των οπαδών της. Πόσες φορές έχετε διαβάσει το «Έτσι δενότανε το ατσάλι» ρε φασουλήδες της Πράβντα; Από ποια κομματικά θρανία φαντασιώνεστε ότι αποφοιτήσατε; «Έδρανα» όπως «έδρα»; (για να γυρίσουμε και πάλι στον τίτλο του παρόνοτος).
Οι παπαριές και μόνο που αραδιάζετε σας ξεβρακώνουν και αναιρούν εν τη γενέσει της την όποια άποψη περί επανάστασης (ναι, καλά…). ΑΚΟΥ «ΣΕΧΤΑ»!!!!!!!! Πίσω στην τρύπα σας αρουραίοι με τις τρακατρούκες! Μόνοι φυτρώσατε και μόνοι θά ’σαστε όταν ξεριζωθείτε, όσο κι αν πάρει.
Εξηγούμαστε: το σύστημα και οι πρακτικές του είναι βάρβαρα όσο δεν πάει. Το αίμα όμως κανενός πολίτη –όσο αντιπαθής ή συμπαθής είναι σε κάποιους– δεν καθαγιάζει τον φόνο, ούτε στην παρούσα ούτε σε καμιά άλλη κοινωνία. Στο μυαλό σας και μόνο ηρωοποιείστε, έχουμε λοιπόν κι εμείς το δικαίωμα να γελάμε με τα χάλια σας και την κουρελού, ξενόφερτη και αραχνιασμένη φρασεολογία σας!

Να ρίξουμε επανάληψη; Να ρίξουμε χάριν της ξεφτίλας σας: ΑΚΟΥ «ΣΕΧΤΑ»!!!!!!!!!!!!!!

Δευτέρα 26 Ιουλίου 2010

Omfo: Trans Balkan Express, 2004


Πρόκειται για ένα δισκάκι που ήρθε πρόσφατα στην προσοχή μας και αποδεικνύει πως υπάρχουν καλές, κακές, ή και διασκεδαστικές μιμήσεις. Στην τελευταία κατηγορία κατατάσσουμε τον άνθρωπο από την Οντέσσα (OMFO=Our Man From Odessa), αφού έχει προσαρμόσει και αναμείξει με μπόλικο κέφι βαλκανικούς και παγκόσμιους ήχους στη μουσική του. Χρησιμοποιώντας το πασίγνωστο Trans-Europe Express των Kraftwerk ως ξεκίνημα για το άλμπουμ, ελαφρώς αλλαγμένο με τη χρήση του ακορντεόν - αλλά με το βασικό ρυθμό να παραμένει, παρασύρει τον ακροατή στο άκουσμα ενός αρκετά χιουμοριστικού πονήματος. Γενικότερα πρόκειται για ένα διασκεδαστικό δημιούργημα που θα μας αγγίξει ως Έλληνες αφού πολλά από τα ακούσματα αυτά είναι πολύ κοντά στα δικά μας. Σίγουρα θα μας αγγίξει και η εύθυμη ατμόσφαιρα που χτίζεται από τόσα πολλά και διαφορετικά μουσικά όργανα κορυφώνοντας σε μια πολύχρωμη μουσική πανδαισία.
Αρκετά καλοκαιρινό και εύθυμο το άκουσμα, οπότε μην το προσπεράσετε.

Κυριακή 25 Ιουλίου 2010

ΤΗΛΕΜΠΑΜΠΟΥΛΕΣ…


-«Φάε Κωστάκη το φαγάκι σου, μην έρθει ο μπαμπούλας!»
-«Μαμά, πες του να μην έρθει, θα το φάω όλο!!»

Τυπικός διάλογος, που έχει ακουστεί αμέτρητες φορές σε ελληνικά σπίτια ανά τους αιώνες…
Στις μέρες μας, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, η μαμά-τηλεόραση κάνει ό,τι μπορεί για να συνεχίσει την πιο πάνω παράδοση, στελεχώνοντας το ανθρώπινο δυναμικό της με γραβατάκηδες, κατά κανόνα διοπτροφόρους, τηλεμπαμπούλες που κάθε βράδυ γουρλώνουν τα μάτια και αναμασούν τα ίδια και τα ίδια κλισέ με έντρομο ύφος, προσπαθώντας να μας κρατήσουν καθηλωμένους εντός της οικίας για να χωνέψουμε καλύτερα τα προγράμματά τους.
Έτσι, μια απλή βροχή μετατρέπεται σε «μετεωρολογική βόμβα», κλέφτης περίπτερου γίνεται «στυγνός εγκληματίας, μέλος πολυεθνικής σπείρας» και αύξηση της τιμής εισιτηρίου λεωφορείων «ξεσηκώνει τσουνάμι ανατιμήσεων που πνίγει τους καταναλωτές»!
Μα καλά, ακούν αυτά που λένε;;
Η εξίσωση είναι απλή: Καναλάρχης δίνει εντολή για αύξηση τηλεθέασης, αρχισυντάκτης κουρδίζει παρουσιαστές, παρουσιαστές πανικοβάλλουν κοινό, κοινό δεν αλλάζει κανάλι, σερβιέτα πουλάει περισσότερο, καναλάρχης ευτυχισμένος βρίσκει νεότερη, ακόμα πιο ξανθιά, γκόμενα!
Και μην ακούτε: Για την κρίση στην αγορά δεν φταίει ούτε η Wall Street, ούτε οι επιθέσεις βομβιστών στην Ασία, ούτε ο πληθωρισμός –αυτός πια εκεί ήταν πάντα–, ούτε η κακοδαιμονία της φυλής μας. Οι τηλεμπαμπούλες φταίνε που εκφοβίζοντας κρατούν τον κόσμο στο καβούκι του, κάνοντάς τον μια μάζα από συντηρητικά, λιγομίλητα ανθρωπάκια που βλέπουν αμερικάνικες σειρές σε γιαπωνέζικες συσκευές.
Μία η λύση που προτείνουμε: αν συναντήσετε κανέναν από δαύτους στο δρόμο σας και σας βρίσκεται κανένα γιαουρτάκι ή εμφιαλωμένο νερό πρόχειρο, δείξτε τους έμπρακτα την εκτίμηση προς τη φάτσα και τις τακτικές τους! Αν τίποτα απ’ αυτά δεν είναι διαθέσιμο, επαναλαμβανόμενες φάπες με πέδιλο θα είναι ακόμα ηχηρότερες και αν μη τι άλλο θα παίξουν στα κανάλια περισσότερο, με το χαρακτηρισμό «σοκ που αναστάτωσε την κοινή γνώμη της πόλης μας και πάγωσε το αίμα τους ανύποπτους αυτόπτες μάρτυρες»!!

Κυριακή 11 Ιουλίου 2010

Celloman - Aquador (SPI Records 2000)



-->Μουσικό όχημα του Ivan Hussey, εντελώς πρωτάκουστο στα μέρη μας. Υπνωτικά beat στρώνουν το δρόμο για βιολοντσέλο και απόκοσμα φωνητικά, γι’ αυτό που μοιάζει να είναι οι ύμνοι που αντηχούν στα υπόγεια ιερά μιας άγνωστης, ξεχασμένης Ασιατικής θρησκείας. Θα σας κερδίσει αμέσως, όπως κέρδισε κι εμάς ένα βροχερό απόγευμα του 2002 σε παμπ του Camden Town! Απολαύστε… Ε Δ Ω

Σάββατο 3 Ιουλίου 2010

VARIOUS - Rock 80's Vol.1,2,3 & 4 (Virgin Records, Compiled by Yiannis Petridis)

   Ακόμη και αν μοιάζει καθυστερημένη αυτή η ανάρτηση, πρόκειται ουσιαστικά για μια μουσική "βόμβα", μια μαζική παρουσίαση τεσσάρων (ναι "4") συλλογών των αρχών της δεκαετίας του 1980, της δεκαετίας του νεορομαντισμού και του new wave, της δεκαετίας του punk (καθυστέρησε στην Ελλάδα να έρθει 2-3 χρόνια). Πρόκειται για μια σειρά συλλογών-επιλογών του ιστορικού (για τα μουσικά δεδομένα) ραδιοφωνικού παραγωγού Γιάννη Πετρίδη σε συνεργασία με την (πολυεθνική πλέον) Virgin Records, της οποίας το πρώτο μέρος κυκλοφόρησε το 1980, το δεύτερο και το τρίτο μέσα στο 1981, και το τέταρτο και τελευταίο βγήκε το 1983. Η ύπαρξη και η αναγκαιότητα αυτής της συλλογής εκείνη την εποχή ήταν μεγάλη, γιατί η μουσική πληροφόρηση, πέρα από το ραδιόφωνο δεν ήταν αρκετή. Τα κρατικά κανάλια (2 με το ζόρι) δεν ασχολούντο με τα της ροκ μουσικής. Από μεριάς εντύπων κυρίως τα περιοδικά Ήχος και το Πόπ & Ρόκ κάλυπταν την πληροφόρηση του διψασμένου -για μουσική- κοινού. Οι τέσσερις αυτές συλλογές λοιπόν ήταν αρκετά αντιπροσωπευτικές για την εποχή, σίγουρα γνώρισαν στο ελληνικό κοινό πολλά συγκροτήματα που αργότερα έμελλαν να κάνουν διεθνή καριέρα. Από την άλλη, μην ξεχνάμε πως μεγάλο μέρος αυτού του μουσικού είδους έμεινε στο περιθώριο σχεδόν ως σήμερα....
   Ένα προς ένα λοιπόν, απολαύστε τα 4 μέρη της συλλογής αυτής, αναπολήστε μαζί μας το όμορφο και πάντα νεανικό νεοκυματικό παρελθόν, και όσοι από εσάς δεν έχετε ακούσει ποτέ κάτι τέτοιο, είναι ευκαιρία να το ανακαλύψετε μόνο με μερικά κλικ:


Πρώτος δίσκος, εν έτει 1980


Δεύτερος δίσκος την επόμενη χρονιά, 1981


Τρίτος δίσκος, και πάλι το 1981


Τέταρτος δίσκος, δύο χρόνια αργότερα, το 1983



 ΟΛΑ ΜΑΖΙ ΕΔΩ

Παρασκευή 25 Ιουνίου 2010

Φάντης Μπαστούνι και οι Άσσοι, Ζωντανά στο Θέατρο "Αμόρε" 11/02/1985 (bootleg)



   Ένα τέταρτο του αιώνα παρέμενε η συγκεκριμένη live ηχογράφηση κλεισμένη μέσα στο… χρονοσύρταρο (κυριολεκτικά) της ιστορίας! Ζωντανή ηχογράφηση από το θέατρο ΑΜΟΡΕ, στα πλαίσια του ανοίγματος της τότε κυβέρνησης στο ελληνόφωνο ροκ, γνωστότερο ως «ΗΧΟΙ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ». Βέβαια, υπάρχει κυκλοφορία σε βινύλιο με τον τίτλο αυτό, οι άθλιοι των εταιρειών όμως έβαλαν σε αυτήν studio ηχογραφήσεις…
   Έχουμε και λέμε λοιπόν: μετά από μια εκπληκτική πρώτη βραδιά των Φάντης Μπαστούνι, ο γράφων ενθουσιασμένος ενημέρωσε όσους φίλους και γνωστούς είχε για την εμπειρία του. Έτσι, κι επειδή και άλλοι είχαν κάνει το ίδιο, το μικρό θέατρο ήταν ασφυκτικά γεμάτο την δεύτερη βραδιά. Ως γνώστες της περιοχής –όντας κάτοικοί της–, τα μέλη της προαναφερθείσας συμμορίας παρέκαμψαν την κοσμοσυρροή μέσω μιας πονηρής πίσω πόρτας, για να βρεθούν ακριβώς επί σκηνής, εφοδιασμένοι μάλιστα με ένα δημοσιογραφικό κασετόφωνο που ευθύνεται για την παρούσα ηχογράφηση! Η ενέργεια του κοινού ήταν τεράστια από τα πρώτα κιόλας λεπτά της συναυλίας, ενώ σιγά-σιγά όλο και περισσότεροι θεατές ανέβαιναν για χορό επί σκηνής, ανάμεσα στα μέλη του συγκροτήματος. Ο αυθόρμητος συνωστισμός οδήγησε σύντομα σε βλάβες στα καλώδια και τα ηχεία, με αποτέλεσμα να υπάρξουν δύο τουλάχιστον ημίωρες διακοπές. Όμως, η αγάπη του κόσμου ήταν τόση, που κανείς δεν εγκατέλειψε τη σκηνή μέχρι να διορθωθούν τα προβλήματα, για να συνεχιστεί ένα όργιο κεφιού, χορού και αγνής rock’n’roll διασκέδασης!
   Αδιάψευστος μάρτυρας των παραπάνω τα τραγούδια που θα συναντήσετε εδώ, κάποια απ’ τα οποία λόγω του γενικού ορυμαγδού στάθηκε δύσκολο να ταυτοποιηθούν – οποιαδήποτε βοήθεια πάνω στο θέμα καλοδεχούμενη… ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ λοιπόν το ανεπανάληπτο αυτό άκουσμα από τον μακρινό Φεβρουάριο του 1985, καθώς ακόμα πιο αναπάντεχα posts βρίσκονται καθ’ οδόν για το blog!

Κυριακή 20 Ιουνίου 2010

The Deviants, "Ptoof!" 1968


   Είναι... "άγριοι" και έρχονται για να "διαφθείρουν τα παιδιά σας".............χεχεχε, από τα τέλη της δεκαετίας του '60, ιδού οι Deviants, ένα συγκρότημα άγριας και αρχέγονης ψυχεδέλειας από την Μεγάλη Βρετανία που εκείνο τον καιρό θεωρήθηκε ως κάτι το τελείως διαφορετικό σε σχέση με τα φοβερά και τρομερά ονόματα (Pink Floyd, Beatles, κ.α) κι αυτό γιατί τα θέματά τους δεν ήταν τα συνηθισμένα. Ήταν αντιδραστικοί και παρέκλιναν αρκετά από τις νόρμες της τότε κοινωνίας (το λέει και το όνομά τους, "οι παρεκλίνοντες").
   Φυσικά οι καιροί πέρασαν και έχουμε δεί κάμποσες "αγριάδες" από πάμπολλα άλλα συγκροτήματα και πάμπολλα άλλα είδη της ροκ να ξεφυτρώνουν. Όμως αυτοί οι φίλοι εδώ εν μέσω της επανάστασης των λουλουδιών και... των ηθών έδωσαν το "παρών" σε μια εποχή που υποσχόταν πολλά περισσότερα από τη σημερινή, πολλά από αυτά τα ξοδέψαμε στο δρόμο. Οι .... "Παραστρατημένοι" βρίσκονται Ε Δ Ω.

Κυριακή 13 Ιουνίου 2010

Cabaret Voltaire, Red Mecca 1981 (cd Reissue 1990)


Για τους Cabaret Voltaire από το Sheffield θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι από τα πρώτα industrial σχήματα μετά τους Throbbing Gristle, και οι οποίοι επηρέασαν γενιές επί γενεών. Πήραν το όνομά τους από ομώνυμο κλάμπ της εποχής του ντανταϊστικού κινήματος. Το Red Mecca του 1981 είναι το τρίτο τους κατά σειρά, ίσως το πιο ώριμο και για πολλούς το καλύτερό τους. Κάπου εκεί μετά τη γέννηση του punk και το ανάθρεμμα του new wave υπάρχουν και τα πρώτα post punk-industrial σχήματα. Όχι πως το εν λόγω άλμπουμ, τρίτο κατά σειρά, και οι Cabaret Voltaire έχουν ξεφύγει κατά πολύ από το new wave. Είναι πολύ και new και wave, για να παίξουμε με τον όρο, απλά λείπει ο ρομαντισμός και η παθητικότητα (τα οποία δεν τα θεωρούμε αρνητικά) των άλλων συνηθισμένων συγκροτημάτων του είδους. Εδώ ο ήχος – όπως και είναι χαρακτηριστικό στους CV διατηρεί το βάθος, αλλά κρατάει τα minimal στοιχεία – σε σημείο μάλλον που γίνεται δημιούργημα κυνικό απέναντι στην εποχή του, την καθημερινότητα, την ζωή στην πόλη. Οι κιθάρες είναι μεταλλαγμένες, ακόμα και τα συνθεσάϊζερ μιμούνται ήχους, φωνές, της καθημερινότητας, και όπου λέμε «καθημερινό» εννοούμε «urban». Είναι σαν κάποιος να ονειρεύεται και να εκπέμπει τα όνειρά του σε ραδιο-τηλεοπτικά κύματα. Η μουσική είναι «δύσκολη» και στρεβλωμένη για το κοινό αυτί, αλλά το Red Mecca δεν είναι ένας κοινός δίσκος, είναι ένα άλμπουμ που θα το άκουγες άνετα πριν ή μετά το Desire των Tuxedomoon, γιατί απλά θα το έβρισκες το ίδιο ατμοσφαιρικό και σκοτεινό….Με αυτά τα χαρακτηριστικά, ο ακροατής συνειδητοποιεί πως δεν φτιάχτηκε για να ακούγεται σε πάρτυ και ξεφαντώματα, αλλά σε στιγμές όπου ο καθένας από μας μένει μόνος με τον εκσυγχρονισμένο και τεχνολογικά καταρτισμένο πλέον εαυτό του…. Αν ποτέ μένει….
Πόσο ελάχιστα ξένο ακούγεται στην εποχή μας των κινητών τηλεφώνων και των Η/Υ ένα τέτοιο διαμάντι? Ποιος αλήθεια θα μπορούσε να φανταστεί τα κρυμμένα ηχοτοπία ανάμεσα στα καλώδια και τις κενές νότες ενός συνθεσάϊζερ και των προηχογραφημένων
samples? Τίποτα δεν είναι τυχαίο και τίποτα δεν είναι ακριβώς ονειρικό, είναι ένας νέος γενναίος κόσμος και είναι ένας ατέλειωτος εφιάλτης.
Γιαυτό ακούστε το και ….. “
Spread the virus”. Ένα άκουσμα από Ε Δ Ω δεν είναι αρκετό.