Δευτέρα 21 Ιουλίου 2014

4 Non Blondes, Ultra Vivid Scene, and Big Black, 7-inch U.S. Attack



    Τον Μάϊο του 2011 είχαμε την ωραία ιδέα να παρουσιάσουμε την "Βρετανική επίθεση" των 7-ιντσων singles και τώρα στο καυτό 2014 επιβεβαιώνοντας την ύπαρξή μας ως πνευματικοί και φυσικοί αυτουργοί αυτού του ιστότοπου, θα σας παρουσιάσουμε την "Αμερικανική επίθεση" με άλλα τρία 7-ιντσα που ξεθάψαμε. Ας πούμε πως αυτός είναι και ένας τρόπος να σας ευχηθούμε «καλό καλοκαίρι» - αφού επίσημα πρόκειται για την τελευταία ανάρτηση πριν την θερινή απόδραση από την καθημερινότητα.

     Κάνουμε την αρχή με το πιο καινούριο single και τους 4 Non Blondes που μας έρχονται από τo Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια. Πρόκειται για συγκρότημα αποτελούμενο αποκλειστικά από κοπέλες (όχι ξανθές) με ροκ ήχο και επιρροές από τα 70s. Ως απόδειξη, φτάνει κανείς να αναζητήσει στο διαδίκτυο τις επίσημες διασκευές τους σε κομμάτια των Van Halen, The Carpenters αλλά και Led Zeppelin. Στα 1992 κυκλοφόρησαν το μοναδικό τους άλμπουμ με τίτλο "Bigger, Better, Faster, More!" το οποίο και σημείωσε τεράστια εμπορική επιτυχία. Από αυτό το άλμπουμ έχει προκύψει και το single "Spaceman" που ήταν ένα από τα καλύτερά τους.
 

    Το δεύτερο 7-ιντσο της ανάρτησής μας είναι από τους Ultra Vivid Scene, ένα συγκρότημα της Νέας Υόρκης, το οποίο είχε την τύχη να υπογράψει συμβόλαιο με την θρυλική 4AD (βλέπε Bauhaus, Cocteau Twins, Dead Can Dance, κ.ά.). Υποθέτουμε πως αυτό έγινε στα πλαίσια μιας «αμερικανοποίησης» της 4AD καθώς εκείνη την εποχή κατέταξε και άλλα αμερικάνικα σχήματα όπως τους Pixies και τους Throwing Muses. Δεν γνωρίζουμε αν ήταν απόρροια της συνεργασίας με την 4AD, αλλά οι Ultra Vivid Scene (εν συντομία U.V.S.) ακούγονται περισσότερο βρετανοί παρά αμερικάνοι. Ακούγοντάς τους βέβαια θα σας θυμίσουν τους Velvet Underground αλλά και τους Jesus And Mary Chain. Το 7-ιντσο "Staring At The Sun" είναι από το δεύτερο δίσκο τους "Joy 1967-1990".

 
    Τέλος, το τρίτο 7-ιντσο της καλοκαιρινής μας ανάρτησης είναι και το πιο παλιό καθώς προέρχεται από ένα σχήμα που δραστηριοποιήθηκε κυρίως τη δεκαετία του 1980. Καταγόταν από το Έβανστον του Ιλινόις και είχαν στις τάξεις τους τον «πολύ» Steve Albini,  ο οποίος είναι μεταξύ άλλων γνωστός για τη συμμετοχή του στο τρίτο άλμπουμ των Nirvana ("In Utero"). Οι Big Black πάντως είχαν ένα κάπως αλλοπρόσαλλο στυλ καθώς η μουσική τους ήταν ένα μείγμα πάνκ ροκ θορύβου και αρτιστικής ιδιοφυίας, λίγο πριν την έκρηξη του grunge. Το single που φιλοξενούμε εδώ είναι της ίδιας εποχής του τρίτου άλμπουμ "Songs About Fucking" αλλά το κομμάτι "He's A Whore" δεν περιέχεται στον εν λόγω δίσκο. Παραδόξως, περιέχεται στο άλμπουμ το κομμάτι της δεύτερης πλευράς που δεν είναι άλλο παρά η διασκευή στο γνωστό "The Model" των Kraftwerk, από τον περίφημο δίσκο τους “The Man Machine” που ενέπνευσε στυλιστικά και το εξώφυλλο του παρόντος single.

    Ελπίζουμε να απολαύσετε την τριπλή αυτή επιλογή και να την προσθέσετε μαζί με άλλα άλμπουμ που έχετε βρεί εδώ στο soundtrack των θερινών αποδράσεων σας. Καλό καλοκαίρι!

Τετάρτη 2 Ιουλίου 2014

Screamin' Jay Hawkins & John Lurie ‎– Split 12'' From the "Stranger Than Paradise" (OST) (Crammed Discs, 1987) with Michelle Shocked - Anchorage 12'' (Cooking Vinyl, 1988)


   Εν όψει θερινών διακοπών (και θερινής… νάρκης βέβαια), παρουσιάζουμε σήμερα μία διπλή ανάρτηση, σε μορφή δυο αρκετά ετερόκλητων maxi-singles από την απέναντι όχθη του Ατλαντικού.
   Το πρώτο, “split” 12-ιντσο, προέρχεται από την ταινία Stranger Than Paradise του πολύ αγαπητού και δημοφιλέστατου στους σινεφίλ –ιδίως στα 80s και 90s– σκηνοθέτη Jim Jarmusch. Στην πρώτη του πλευρά συναντάμε το πασίγνωστο και χιλιοδιασκευασμένο “I Put A Spell On You” του μοναδικού και πολυτάλαντου Screamin’ Jay Hawkins, ενώ την δεύτερη επενδύουν δυο συνθέσεις του μουσικού και ηθοποιού (μεταξύ πολλών άλλων) John Lurie, επίσης ιδιαίτερα αγαπητού σε Η.Π.Α. και Ευρώπη, είτε στην παλιότερη καριέρα του με τους Lounge Lizards, είτε ως σόλο καλλιτέχνης.





   Η δεύτερη κυκλοφορία με τίτλο “Anchorage”, προέρχεται από την κοινωνική ακτιβίστρια-συνθέτιδα-τραγουδίστρια Michelle Shocked και συγκεκριμένα από το αρκετά δυσεύρετο πρώτο της άλμπουμ “The Texas Campfire Tapes”, του 1986. Το “Shocked” είναι προσωνύμιο της κατά κόσμον Karen Michelle Johnston, το οποίο αναφέρεται ότι απέκτησε όταν συλληφθείσα σε μία διαδήλωση υπεβλήθη σε σειρά ηλεκτροσόκ. Αυτά τα ωραία…
   Τόσο τα παραπάνω, όσο και οι περιεχόμενες συνθέσεις και οι κοινωνικού περιεχομένου στίχοι αποτελούν μάλλον λόγο συμπάθειας προς το βίο και την πολιτεία της Michelle, αν δεν προέκυπταν κάποιες προσωπικές… μικροαμφιβολίες. Εξηγούμαστε: είχαμε πρόσφατα ανεβάσει για ένα διάστημα κλιπάκι με ηχητική επένδυση την όντως ιδιαίτερη και περιεχόμενη εδώ μπαλάντα “Fogtown”, παρακινούμενοι φυσικά από την αγάπη μας προς το τραγούδι. Εντός μιας-δυο εβδομάδων, το είδαμε να «κατεβαίνει» και ταυτόχρονα λάβαμε προσωπικό μήνυμα της Michelle (με κάθε επιφύλαξη) στο οποίο μας έκανε λόγο για παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων και άλλα συναφή… Αν όντως προερχόταν από την ίδια και όχι από κάποια δισκογραφική ή διαδικτυακή εταιρεία/διαδικασία, αποτελεί βέβαια θλιβερό δείγμα του κατά πόσο η εμμονή (αλλά και η πλύση εγκεφάλου που υφίστανται κάποιοι λαοί) στα εμπορικά δεδομένα παραμορφώνει και νοθεύει ακόμα και την απλούστερη και αθωότερη διά-δραση κοινού και καλλιτεχνών στον καιρό μας. Πόσο μάλλον εάν προέρχεται από –υποτίθεται– αντικονφορμιστές εκπροσώπους του δεύτερου είδους. «Στολίσαμε» κατάλληλα τον/τους αποστολείς του μηνύματος, καταλήγοντας με το συμπέρασμα «κρίμα» και προσπεράσαμε…
   Κρατείστε κι εσείς τις μουσικές και πορευτείτε αναλόγως λοιπόν!

Πέμπτη 22 Μαΐου 2014

VARIOUS - The Best of the Radio 1 Sessions Vol One (Nighttracks, 1989)




    Φίλες και φίλοι, σήμερα σας φέρνουμε μια ωραία και κάπως διαφορετική new wave συλλογή από τα αρχεία του βρεττανικού Radio 1 που ήταν παρακλάδι του BΒC. Το Radio 1 ενίοτε εξέπεμπε τις ζωντανές ραδιοφωνικές εμφανίσεις διαφόρων -τότε- νεόκοπων και ευέλπιδων συγκροτημάτων του ευρέος ανεξάρτητου φάσματος της rock. Οπότε αυτό το cd περιέχει ένα ελάχιστο μέρος από την μεγάλη ιστορία του βρεττανικού new wave ήχου. Είναι εμβληματική η ζωντάνια των ηχογραφήσεων αφού έχουν αποτυπώσει τα νεαρά συγκροτήματα στην ακμή τους. Κάτι ανάλογο ήταν οι συλλογές του John Peel (John Peel Sessions) από την ομώνυμη ραδιοφωνική εκπομπή. Εάν τις γνωρίζετε, τότε ξέρετε ακριβώς για τι πράγμα μιλάμε.
     Αναφερόμαστε σε άτυπα "best of" της αφρόκρεμας του νεότερου rock ήχου, όπως συμβαίνει σε αυτόν τον πρώτο "τόμο" του Radio 1 όπου συμμετέχουν γνωστά και πλέον αναγνωρισμένα συγκροτήματα όπως οι Stranglers, οι Icicle Works, η Danielle Dax, οι Leather Nun, οι The Men They Couldn't Hang και άλλοι. Υπάρχουν και άλλα συγκροτήματα μικρότερου βεληνεκούς όπως είναι οι Flowerpot Men, Cardiacs, Close Lobsters, τα οποία δεν γνωρίζαμε από πριν. Πράγμα που μας φέρνει σε κάτι που ισχύει για όλες τις συλλογές, πως μέσα από αυτές γνωρίζει κανείς καινούργιες απόψεις στη μουσική. Είναι ένα blind date που θα φέρει οπωσδήποτε αποτέλεσμα. Λάβετε και εσείς μέρος και δεν θα βγείτε χαμένοι.


Σάββατο 22 Φεβρουαρίου 2014

Συμμορία - Νύχτες (Ano Kato Records, 1989)




    Οι Συμμορία ήταν το μουσικό τέκνο που προήλθε από τη σύμπραξη των Βασίλη και Νίκου Σπυρόπουλου (βλέπε Σπυριδούλα, Απροσάρμοστοι, Σαύρα των Βασιλικών Δρόμων, κ.α.) με τον Δημήτρη Δημητράκα (βλέπε Panx Romana, Ριφιφί, Schmetterling, TVC) κάπου στα 1989, αρκετά πριν οι δύο Σπυρόπουλοι δώσουν το φιλί της ζωής στους Σπυριδούλα για δεύτερη φορά στα 1994. Οι Συμμορία ήταν ένα βραχύβιο πείραμα/project, μπορούμε να το πούμε και supergroup της εποχής, το οποίο δυστυχώς απέδωσε μόνο το πανέμορφο άλμπουμ "Νύχτες", με απόλυτα εκμοντερνισμένο ήχο, από τη μια προσαρμοσμένο στο ύφος της εποχής του, αλλά και διαποτισμένο με το γνωστό ύφος των συνθέσεων των αδελφών Σπυρόπουλου όπως αυτό μας είναι γνωστό κυρίως από τα άλμπουμ των Σπυριδούλα. Εδώ πρέπει να σημειώσουμε πως οι Συμμορία υπήρξαν αρκετά δραστήριοι συναυλιακά καθώς συμμετείχαν σε πολλά από τα live διαμαρτυρίας της εποχής.
   Όσον αφορά τη μουσική, οι χαρακτηριστικές κιθάρες ανήκουν φυσικά στους Β. και Ν. Σπυρόπουλο, τα φωνητικά κατά το μεγαλύτερο μέρος τους τα έχει αναλάβει ο Ν. Σπυρόπουλος, ενώ σε κάποια κομμάτια βοηθά και η Χρύσα Πανταζή προερχόμενη από τους Yeah! (σχήμα στο οποίο συμμετείχε και ο Β. Σπυρόπουλος). Το επιστέγασμα είναι η συμμετοχή της Εύης Watson-Χασαπίδου στο πανέμορφο και ατμοσφαιρικό κομμάτι "Στιλπνή είναι η Νύχτα" σε στίχους του σκηνοθέτη Κλεάνθη Δανόπουλου, το οποίο είναι σίγουρο πως θα σας καταπλήξει. Συνολικά, το άλμπουμ "Νύχτες" είναι μια καλή συντροφιά για μια βόλτα στην πόλη, οπότε προσπαθήστε να μην το προσπεράσετε καθώς αποτελεί ένα σχετικά άγνωστο διαμάντι που δεν έχει πολυακουστεί.


Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου 2014

Θοδωρής Μανίκας - Απόψε Φύγαμε (Minos, 1984)




   Πολυσχιδής και συμπαθέστατη φυσιογνωμία στην εγχώρια σκηνή, ο Θοδωρής Μανίκας καταφέρνει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ν' απασχολεί  τα μουσικά δρώμενα κατά τις τρεις τελευταίες –τουλάχιστον– δεκαετίες. Με πολλές και ποικίλες ιδιότητες, είτε ως δημοσιογράφος και μουσικός παραγωγός, είτε ως στιχουργός και συνθέτης, εμφανίζεται κατά περιόδους στη δημοσιότητα με έναν τρόπο σεμνό και διόλου αυτάρεσκο, για να περάσει και πάλι στο παρασκήνιο όταν αυτός επιλέγει, ακριβώς όπως ένα υποβρύχιο βγαίνει στην επιφάνεια κατά άγνωστα διαστήματα και σε απρόβλεπτες τοποθεσίες…
   Σημειώνουμε ότι είναι γνωστός για τα –θεωρητικά– αντικρουόμενα και ασυμβίβαστα ακούσματά του από τους χώρους του λαϊκού τραγουδιού (φανατικός του Μανώλη Αγγελόπουλου και συνεργάτης του Γιώργου Μαργαρίτη), του rock, αλλά και της reggae (επίσης φανατικός του Bob Marley, ήταν ίσως ο μοναδικός Έλληνας που βρέθηκε στην κηδεία του στην Τζαμάικα το Μάιο του 1981, κατορθώνοντας με τα πολιτικά και συγκοινωνιακά δεδομένα της εποχής να παρακάμψει γραφειοκρατίες για να φτάσει εκεί μετά από έναν μαραθώνιο ενδιάμεσων προορισμών και αλλαγής 6-7 τουλάχιστον πτήσεων!).
   Ο δίσκος που έχετε σήμερα στη διάθεσή σας είναι αποτέλεσμα  της συνεργασίας του Θοδωρή με το σχήμα των «Απόψε Φύγαμε» σε μία εποχή που κάτι νέο έδειχνε να «κινείται» στην ελληνικά μουσική σκηνή, μετά από χρόνια μούχλας κι επανάληψης. Τα αποτελέσματα αυτής της κίνησης όπως αυτή εξελίχθηκε στα αμέσως επόμενα χρόνια (περίοδος 1985-1989 κυρίως), υπήρξαν κάποιες φορές καλαίσθητα και τις περισσότερες όχι, με τη συγκεκριμένη κυκλοφορία όμως ν’ ανήκει σίγουρα στην πρώτη κατηγορία.
   Με τον Θοδωρή λοιπόν στα φωνητικά και συμμετοχές όπως του Βαγγέλη Γερμανού, του Νίκου Πορτοκάλογλου, του Νίκου Ζιώγαλα και του David Lynch, ο δίσκος κινείται σε pop-rock μονοπάτια κυρίως, ενίοτε και με υποβόσκουσα blues και jazz ατμόσφαιρα. Αν μάλιστα επιθυμήσετε κάποια στιγμή ζεϊμπέκικο ή βαλς, κι αυτά εδώ θα τα βρείτε! Ομολογούμε δε ότι σε στιγμές μας έφερε στη μνήμη ακόμα και το ορόσημο Nightfly του Donald Fagen, από μια μουσικά και χρονικά κοντινή του εποχή.
   Για τους παραπάνω λόγους κι ακόμα άλλους που εσείς θ’ ανακαλύψετε, πιστεύουμε ότι είναι καιρός ο δίσκος αυτός ν’ ανασυρθεί σήμερα από τη λήθη, ως μια κατάθεση καλού μουσικού γούστου που τόσο σπανίζει στις μέρες μας.


Κυριακή 29 Δεκεμβρίου 2013

VARIOUS - A Means To An End, The Music of Joy Division (Hut Recordings, 1995)




    Η ύπαρξη των Joy Division στο νεοκυματικό-μεταπάνκ γίγνεσθαι αποτέλεσε την αρχή μιας νέας μουσικής - με κύριους εκφραστές εκτός από τους Joy Division, τους Bauhaus, The Cure, The Sound και άλλους - το κύμα αυτό άλλαξε καθοριστικά τη μουσική ροκ.
   Το νέο κύμα που πρέσβευαν και οι Joy Division ήταν ακριβώς η μουσική που ταίριαζε στην εποχή της, δηλαδή σκοτεινή, αγχώδης και έντονα υπαρξιακή - που συμπτωματικά ταιριάζει "γάντι" και στη δική μας ταραγμένη εποχή.
   Για την ιστορία, η έλευση και παρέλευση των Joy Division κράτησε από το 1977 έως και το 1980, δηλαδή μόλις 3 χρόνια στα οποία κυκλοφόρησαν δύο ολοκληρωμένους δίσκους ("Unknown Pleasures", 1978 και "Closer", 1980) καθώς και πλήθος 7'' και 12'' singles με πιο γνωστά τα "She's Lost Control", "Atmospere" και "Love Will Tear Us Apart". Η ανοδική πορεία των Joy Division διακόπηκε απότομα με την μοιραία αυτοκτονία του  Ian Curtis, τραγουδιστή-στιχουργού και εκφραστή του συγκροτήματος στις 18 Μαϊου 1980, παραμονές της πρώτης τουρνέ τους στις Η.Π.Α. Είναι γνώριμη στους περισσότερους η μουσική τους και θα λέγαμε ότι δεν αφορά μόνο τους σημερινούς 40-45άρηδες οι οποίοι κάποτε ψιθύρισαν τους μελαγχολικούς στίχους, αλλά και σημερινούς 20άρηδες που ανακαλύπτουν τους ακόμα φρεσκότατους Joy Division και ακόμη εμπνέονται από τους υπαρξιακούς στίχους και τα φωνητικά του Curtis, to στιβαρό μπάσσο του Hook, την δειλά ψυχρή κιθάρα του Albrecht, αλλά και τα σχεδόν επιθανάτια τύμπανα του Morris.
    Πάνω σε αυτή τη βάση της επιρροής αλλά και της διαχρονικότητας της μουσικής των προαναφερομένων, αναρτούμε μια συλλογή σημαίνοντας το τέλος του 2013, με διασκευές πάνω σε γνωστά και άγνωστα τραγούδια των Joy Division. Γνωρίζουμε πως η σταχυολόγηση μιας συλλογής με διασκευές ενός συγκροτήματος τεράστιας σημασίας - αλλά και γενικά η έννοια της διασκευής - κρύβει και άλλες σκοπιμότητες εκτός από την προφανή λατρεία στο εν λόγω συγκρότημα, την οποία φυσικά και επικροτούμε. Για να αναφέρουμε τα πιο εξώφθαλμα, η έλλειψη έμπνευσης και ανανέωσης της ροκ μουσικής αλλά και η "αρπαχτή" εκ μέρους της δισκογραφικής εταιρείας που ουσιαστικά επανακυκλοφορεί υλικό μέσω των άλλων, για να ανανεώσει το εμπορικό ενδιαφέρον των παλαιών, αλλά και να στρατολόγησει νέους θαυμαστές ενός τόσο σημαντικού συγκροτήματος. Αρκετά όμως με τα πικρόχολα σχόλια... ας πούμε λίγα λόγια για τη μουσική.
    Η εν λόγω συλλογή που τιτλοφορείται "A Means to an End - The Music of Joy Division" ("Τα μέσα για ένα σκοπό - η μουσική των Joy Division") κυκλοφόρησε το 1995 σε διπλό βινύλιο και cd στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού και αποτελείται από αρκετές ενδιαφέρουσες διασκευές, επιτυχιών και μη, τραγουδιών τους από την αφρόκρεμα της ανεξάρτητης αμερικανικής ροκ σκηνής. Μας έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση τα "She's Lost Control" από τους Girls Against Boys, "New Dawn Fades" από Moby, "Heart and Soul" από την "ιέρεια" Kendra Smith, "Love Will Tear Us Apart" από Stanton Miranda και "Atmosphere" από τους Codeine, μεταξύ άλλων. Είναι σημαντικό να πούμε πως δόθηκε σημασία και σε λιγότερο γνωστά τραγούδια των Joy Division όπως τα "Interzone" από τους άγνωστους Face to Face, "They Walked In Line" από godheadSilo και "As You Said" από τους Tortoise.
    Eπιλέξαμε ως τελευταία ανάρτηση του 2013 τους Joy Division, όχι ως μια κίνηση απαισιοδοξίας, αλλά το αντίθετο, ως μια ευχή για το (κοντινό) μέλλον. Να είστε καλά και καλώς να υποδεχθούμε το 2014, με ό,τι και αν φέρει.

Πέμπτη 19 Δεκεμβρίου 2013

Woody Woodmansey's U-Boat - Woody Woodmansey's U-Boat (Bronze Records, 1977)




   Δίσκος εκτός τόπου και χρόνου; Πιθανόν, αλλά πάλι πόσες ευκαιρίες υπάρχουν γύρω μας σήμερα για «στρωτό», σφιχτοδεμένο ροκ ήχο σε κλίμα ’70s με υπομνήσεις γκλαμ και προαγγελίες έως και… Dire Straits;
   Ο Mike “Woody” Woodmansey έγινε γνωστός ως ντράμερ των θρυλικών Spiders From Mars αλλά και συνεργάτης του David Bowie σε αρκετές κυκλοφορίες κατά το πρώτο μισό της δεκαετίας του ’70. Εδώ έχετε την μοναδική δισκογραφική παρουσία του προσωπικού σχήματός του, U-Boat, για το οποίο ελάχιστα πληροφοριακά στοιχεία υπάρχουν σήμερα. Το εξώφυλλο του δίσκου τους παραπέμπει σαφώς σε τεχνοτροπία κόμικς/Άντυ Γουώρχολ και, όπως πληροφορεί η πίσω πλευρά, είναι έργο του γραφίστα/μέλους των 10cc και Art of Noise/μουσικού και βιντεο-παραγωγού Lawrence “Lol” Creme (ή Cream).
   Μετά το «κατέβασμα» αυτής της ξεχασμένης λοιπόν από το χρόνο όσο και σπάνιας κυκλοφορίας, συμβουλεύουμε ν’ αρχίσετε την ακρόαση από το κλασικότροπο “Star Machine”, το οποίο βρίσκεται μουσικά όσο γίνεται κοντύτερα σε Bowie-κά πρότυπα, παραμένοντας πιστό στις αξίες του παρελθόντος και γι' αυτό αγνοώντας επιδεικτικά –όπως εξάλλου και ο υπόλοιπος δίσκος– την κοσμογονία του πανκ που λάμβανε χώρα εκείνη ακριβώς την περίοδο…    


Τετάρτη 20 Νοεμβρίου 2013

Kat Onoma - Stock Phrases (MBI, 1991)




   Παρά την πρόσκαιρη σπανιότητα των αναρτήσεών μας θέλουμε, με τα πρώτα φετινά κρύα, να σας προσφέρουμε ζεστή - αν και κάπως ιδιότροπη και μελαγχολική - μουσική παρέα με ένα rock/jazz/blues συγκρότημα από το Στρασβούργο με την ελληνική (!) ονομασία Kat Onoma. Τα μέλη του συγκροτήματος προερχόμενα από  μεταξύ τους συγγενές παρελθόν πειραματικής jazz, πεισματικά κυκλοφορούν και γράφουν τραγούδια στα αγγλικά (τονίζουμε το «πεισματικά» γνωρίζοντας το στερεότυπο των Γάλλων και τη σχέση που έχουν με τις άλλες γλώσσες).
   Το άλμπουμ που ανεβάζουμε είναι η δεύτερη κατά σειρά μεγάλη κυκλοφορία τους με τίτλο "Stock Phrases" εν έτει 1991, η οποία αποδεικνύεται πως είναι ένα πανέμορφο, ζεστό, ατμοσφαιρικό απαύγασμα μετα-πάνκ ήχων με τη συνοδεία jazz και blues τεχνασμάτων. Κάποιοι μάλιστα παραλληλίζουν τον ήχο των Kat Onoma με αυτόν των Japan, αλλά εμάς μας θύμισαν και μεταγενέστερα συγκροτήματα όπως αυτά των Tindersticks και των Madrugada. Το άλμπουμ απαρτίζεται από ικανό αριθμό άξιων αργόσυρτων rock τραγουδιών, χωρίς να μπορούμε να προτείνουμε τα καλύτερα, απλούστατα γιατί είναι όλα τους εξαιρετικά καλογραμμένα. Περιέχονται δε και δύο διασκευές-έκπληξη στα "Be Bop a Lula" και "C'mon Everybody", κλασσικά rock 'n' roll κομμάτια δοσμένα έξυπνα και κάπως «αιρετικά».
  Έτσι λοιπόν, ο συνδυασμός της ιδιαίτερης μουσικής μαζί με την ποιητική διάθεση καθιστούν τους Kat Onoma μοναδικούς με τον πλέον ώριμο ήχο στο "Stock Phrases". Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως η εμπορική επιτυχία του συγκεκριμένου δίσκου δεν ήρθε από τη Γαλλία, αλλά από χώρες όπως η Ελλάδα και η Σουηδία. Σας καλούμε να ακολουθήσετε τους Kat Onoma στον ποιητικό τους οίστρο και στην μελαγχολική τους διάθεση, πιστεύουμε πως ταιριάζουν απόλυτα με την εποχή και τον χειμώνα που έρχεται.

Κυριακή 10 Νοεμβρίου 2013

VARIOUS - Operation Twilight (Music Box, 1988)




   Με τον χειμώνα να βρίσκεται προ των πυλών, προσφέρουμε σε κοινή ακρόαση μια αρκετά παραγνωρισμένη αλλά ιδιαίτερα ποιοτική και αναντίρρητα ατμοσφαιρική συλλογή από το τέλος των 80s. Η… «Επιχείρηση Λυκόφως» (Operation Twilight ο αγγλικός της τίτλος), με το δεύτερο συνθετικό της ονομασίας της να παραπέμπει στη βελγική ανεξάρτητη εταιρεία Les Disques du Crépuscule – όπου Crépucscule=λυκόφως=twilight – φιλοδοξεί μεταξύ άλλων ν’ αποτελέσει ιδανική υπόκρουση χειμερινών, βραδινών, εσωτερικών και μη αναζητήσεων…
   Στο δυναμικό της ανωτέρω εταιρείας, είτε άμεσα είτε ως αντιπροσωπευόμενοι καλλιτέχνες, εντασσόταν την εποχή εκείνη τρανταχτά ονόματα της ηλεκτρονικής/ambient διεθνούς σκηνής, όπως οι Soft Verdict (σχήμα του πασίγνωστου βέλγου συνθέτη Wim Mertens) ή οι ιδιαίτερα δημοφιλείς και στη χώρα μας Tuxedo Moon, ως προσωπικές ή συλλογικές μουσικές εκφράσεις και συνεργασίες.
   Με την επωνυμία Operation Twilight λειτουργούσε μάλιστα για ένα διάστημα αγγλική θυγατρική της Les Disques du Crépuscule, ενώ ιστορικά έχουν κυκλοφορήσει από την μητρική εταιρεία και τα εκάστοτε παρακλάδια της αρκετές παρόμοιου ύφους συλλογές.
   Εάν τυχόν αναρωτιέται κανείς γα το ποια θα μπορούσε να είναι η σύνδεση του σήμερα με τους ήχους που η παρούσα επιλογή προτείνει, η απάντηση έρχεται μόνο μετά από την προσεκτική και χωρίς επιφυλάξεις ακρόασή της. Το μουσικό είδος της ambient που ξεκίνησε ως μετεξέλιξη της ψυχεδέλειας, γνώρισε προσμίξεις με την ευρωπαϊκή κλασική αλλά και πειραματική ηλεκτρονική σκηνή, χαρακτηρίστηκε κάποτε ως μουσική των αεροδρομίων και με διάφορες μορφές επιβίωσε ως τον καιρό μας, είναι εδώ το κυρίαρχο, διανθισμένο ενίοτε ακόμα και με ποπ στοιχεία.
   Προσεγγίστε το λοιπόν, ανεξαρτήτως των προσωπικών σας προτιμήσεων, ως μια διαφορετική και ιδιαίτερα διαχρονική πρόταση, υπόκρουση –αν προτιμάτε– ενός ντοκυμαντέρ εξερεύνησης και δήλωσης κρυμμένων ως τώρα πλευρών της ψυχής σας.

 Υ.Γ.  Προσπαθήστε σε κάθε περίπτωση να μην αγνοήσετε το κείμενο του οπισθόφυλλου. Δείγμα γραφής ενός ανήσυχου πνεύματος, του Τριστάν Τζαρά (1896-1963), θεωρητικού του φιλοσοφικού/αισθητικού ρεύματος του Ντανταϊσμού κατά των 20ό αιώνα, παρέχει οπωσδήποτε μια οδό προσπέλασης για τα περιεχόμενα ακούσματα.         

Τρίτη 3 Σεπτεμβρίου 2013

Red Guitars - Slow to Fade (Self Drive Records, 1984)


    Ήρθε λοιπόν ο Σεπτέμβρης... Προμηνύεται καυτός όσον αφορά την κοινωνικο-πολιτικό-οικονομική πραγματικότητα και την πραγματικότητα γενικότερα όπως αυτή διαμορφώνεται καθημερινά για τις τύχες του καθενός από εμάς σε κάθε επίπεδο, αλλά και την τύχη μας ως σύνολο, ως κοινωνία.
    Κόκκινος λοιπόν ο Σεπτέμβρης και έτοιμος να εκραγεί. Γι αυτό το λόγο είπαμε να αποσοβήσουμε την ένταση που λίγο πολύ ακολουθεί τη διακοπή της καλοκαιρινής χαλάρωσης, βγάζοντας τις δικές μας κόκκινες κιθάρες έτσι ώστε να συμβολίσουμε αγωνιστικά την επερχόμενη κλιμάκωση, αλλά και να αναλογιστούμε με ηρεμία τις εξελίξεις προ των πυλών.
    Αν όμως στ’ αλήθεια παίρναμε τις κιθάρες μας, πιθανότατα να σηκωνόντουσαν και οι πέτρες να μας χτυπήσουν. Για να αποφύγουμε τον κίνδυνο του αυτοτραυματισμού και αυτοξευτελισμού, αποφασίσαμε να βάλουμε τις αληθινές «Κόκκινες Κιθάρες» να παίξουν αντί για εμάς.
    Οι Red Guitars για τους οποίους μιλάμε είναι σχετικά άγνωστοι στο ελληνικό κοινό και κατάγονται από την Μεγάλη Βρετανία. Για να σας δώσουμε μια ιδέα από πριν σχετικά με τον ήχο τους θα τους περιγράφαμε ως κοντινό σε αυτόν των Smiths και των Housemartins. Μεταξύ πολλών εμφανίσεων –κυρίως για προφανείς πολιτικούς και φιλανθρωπικούς σκοπούς– οι Red Guitars συχνά άνοιγαν και τις συναυλίες των Smiths.
    Το “Slow to Fade” είναι ο πρώτος τους δίσκος και είναι αυτός που περιέχει αυτή την αρχική ορμή, τις πρώτες εμπνεύσεις του συγκροτήματος. Με αρκετή μαεστρία συνδυάζουν την μελωδία με την οργή, το new wave με την reggae και την funk. Μπορεί να ξενίσει το γεγονός πως από τα πρώτα μελωδικά «αρπίσματα» του “Remote Control” περνάμε στο εκρηκτικό διαμάντι “Drive” το οποίο μαζί με τα “Cloak and Dagger” και “Crocodile Tears” είναι από τα καλύτερα του δίσκου. Ακόμα και οι low tempo στιγμές τους στα “Sting in the Tale” και “Slow to Fade” αξίζουν ιδιαίτερης προσοχής και σε κερδίζουν χωρίς να το καταλάβεις. Συνολικά, πρόκειται για ένα «καλογυαλισμένο» άλμπουμ, φαινομενικά διχασμένο ως προς τη μουσική κατεύθυνση που ακολουθεί, αλλά και ως προς το σκοπό του, αφού ταυτόχρονα δίνει την εντύπωση ενός τολμηρού εγχειρήματος αλλά και μιας διστακτικής μισοτελειωμένης προσπάθειας. Όμως, με την κατάλληλη προσοχή και ένα-δυό ακούσματα παραπάνω ευελπιστούμε να γίνει ένα από τα αγαπημένα σας.
    Τέλος –και ξέρετε πόσο πολύ μας αρέσει να αφήνουμε αυτές τις μικρές αλλά σημαντικές πληροφορίες για το τέλος– το εξώφυλλο που μοιάζει τόσο πολύ «Αγγλικό», ουσιαστικά απεικονίζει την αποχώρηση των Βρετανικών στρατευμάτων από το… Ηράκλειο της Κρήτης τον Ιούλιο του 1909.
    Να είστε καλά και καλό φθινόπωρο!