Δευτέρα, 15 Φεβρουαρίου 2016

ΔΙΑΦΟΡΟΙ - 40 Χρόνια ΜΙΝΙΟΝ (Minos, 1974)


   Αυτό κι αν είναι ταξίδι μέσα σε χρονο-κάψουλα!
  Από τα βάθη του μουσικού χρόνου ανασύρουμε σήμερα μια ασυνήθιστη επετειακή έκδοση του πάλαι-ποτέ μεγαλύτερου πολυκαταστήματος τα Αθήνας, του ιστορικού έως… μυθικού ΜΙΝΙΟΝ που θα λαμπάδιαζε στις προβοκατόρικες φωτιές της πρωτεύουσας το 1981. Αρχές του 1974 λοιπόν, έγινε υπό μορφή ποτ-πουρί με ενδιάμεσες επεξηγηματικές αφηγήσεις μια προσπάθεια αναδρομής σε χαρακτηριστικές μουσικές στιγμές της ελληνικής πραγματικότητας σε βάθος χρόνου τεσσάρων δεκαετιών, όσες συμπλήρωνε τότε και το προαναφερόμενο πολυκατάστημα. Υποθέτουμε ότι η επιλογή των ηχογραφήσεων (στην οποία δεν παραβλέπουμε τη συμμετοχή του μέγιστου Γιάννη Σπάρτακου), έγινε μέχρι τα μέσα του εν λόγω έτους, γιατί απουσιάζει παντελώς το πολιτικό τραγούδι που καιροφυλακτούσε να ξεσπάσει με τη μεταπολίτευση…
   Στα χαρακτηριστικά της μεταβατικής εκείνης εποχής ας σημειωθεί ο όρος “Marketing” που κάνει δειλά την εμφάνισή του στο οπισθόφυλλο –προάγγελος των γιάπικων προτύπων που θ’ ακολουθούσαν λίγα χρόνια αργότερα, όπως και ο όρος «ηλεκτρονικός διερευνητής» που ήταν δόκιμος κατά την περίοδο αυτή.
   Αυτό που μας οδήγησε στον συγκεκριμένο δίσκο, ήταν όμως μια φωνή: εκείνη της αξέχαστης Βίκυς Καρέλλη, που μόνο ως μακρινή, μαγική ανάμνηση ηχεί πια στ’ αυτιά μας από τηλεοπτικές εκφωνήσεις σε ντοκυμαντέρ του Ζακ Υβ Κουστώ στην τότε κρατική τηλεόραση. Εντοπίστε την ανάμεσα στους σχολιασμούς των κομματιών του δίσκου, για να πάρετε μια μικρή ιδέα του τι σήμαινε σε άλλους καιρούς σωστή άρθρωση, ορθή εκφορά της ελληνικής και βελούδινη χροιά φωνής ταυτόχρονα. Σε εποχές που έπρεπε να προφέρεις το «ντ» με διάκριση των δύο συμφώνων και όχι με το σλάβικο «d» που κυριαρχεί παντού σήμερα, αν ήθελες να έχεις τις παραμικρές ελπίδες πρόσληψης ως εκφωνητής/εκφωνήτρια σε ραδιόφωνο ή τηλεόραση…
   Η μουσική αξία του δίσκου σαφώς θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη αν τα κομμάτια ακούγονταν ολόκληρα (για λόγους κόστους προφανώς, στριμώχτηκαν 40 τραγούδια σε μονό δίσκο!) ή ακόμα αν –κατά τη γνώμη μας– έλειπαν στιγμές όπως εκείνη του «ακατονόμαστου» μουσικού… καπελωτή των πάντων, που από τότε περίπου είχε αρχίσει να δυναστεύει το νεότερο ελληνικό τραγούδι.
  Έστω κι έτσι, κρατάμε τον εγκυκλοπαιδικό χαρακτήρα του εγχειρήματος ως στιγμιότυπο αλλοτινών, αγνότερων εποχών και αντιτάσσουμε με τη βοήθειά του τρέλα στην τρέλα των σημερινών. 

 

2 σχόλια:

  1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εκαμες θαυμάσια που ανέβασες τον δισκο αυτόν !
    Ουσιαστικά κλείνει μέσα του μιά ολόκληρη Ζωή.
    Την Δική μας Ζωή ..!

    Για μιά Εποχή που σκόπιμα θέλουν να περάσει
    στο χρονοντούλαπο - συρτάρι της Ιστορίας..

    Αυτό των Ελλήνων του Ηθους,της Προκοπής,του Ρομαντισμού,του Αγώνα.
    για να αντικατασταθει στις μέρες μας σκόπιμα με τον κυνισμό,την εγκληματικότητα,
    την γενική απάθεια,την ασυνειδησία και την ηττοπάθεια του ραγιαδισμού..
    Μηδενική εποχή που έτσι κι αλλιώς θα περάσει στα αζήτητα του σκότους
    Σαν Φωτίσει και πάλι η Αυγή....

    Αντιγράφω τα λόγια του Γιώργου Παπαστεφάνου :

    Η δημιουργία του «Ράδιο Νοσταλγία» στη ζώνη 6 με 10 τα δειλινά της Κυριακής, ήταν ιδέα του Λευτέρη Κογκαλίδη. Ήδη εκείνος συνεργαζόταν ραδιοφωνικά με τον Γιάννη Πετρίδη από καιρό, συνδέοντας το Β’ Πρόγραμμα με τον 9.58 του Ραδιοφωνικού Σταθμού Μακεδονίας και τη Θεσσαλονίκη με την Αθήνα. Σκέφτηκε λοιπόν τότε ο Λευτέρης «γιατί να μην γίνουν τέσσερις οι δυο;» Και πρότεινε στον Αλέξη Κωστάλα και σε μένα να μπούμε στην παρέα. Ο Αλέξης δεν είχε ξανακάνει ραδιόφωνο και ήθελε να δοκιμάσει, ζήτησε όμως να αποφασίσω πρώτα εγώ «Αν ο Γιώργος συμφωνήσει, ξεκινάμε». Εγώ πάλι, δεν είχα λόγο να αρνηθώ. Είχε ήδη τελειώσει η σύντομη συνεργασία μου με την Λίλη Καρατζαφέρη στον «Αιγαίο FM» και μ’ άρεσε η σκέψη να είμαι σε μια τετράδα παλιών και αγαπημένων φίλων που ο καθένας θα είχε και κάτι άλλο να προτείνει. Πρεμιέρα κάναμε τον Σεπτέμβρη του 2000 και μια φίλη μας κακόγλωσση που είχε πολύ χιούμορ, βάφτισε την εκπομπή «Jurassic Park»! Τελικά, το τετράωρο αυτό των «δεινοσαύρων» είχε μεγάλη απήχηση κι ένα φανατικό κοινό. Βέβαια, εμένα από την αρχή η λέξη «Νοσταλγία» δε μού άρεσε γιατί ποτέ δεν γυρνούσα εγώ στο παρελθόν από νοσταλγία αλλά μόνο επειδή με ενδιέφερε και με ενδιαφέρει η ιστορία. Κάποια στιγμή και για δικούς του λόγους, ο Γιάννης Πετρίδης αποχώρησε και μείναμε οι τρείς, να συνεχίζουμε ως τον Ιούνιο του 2013, που έκλεισε η ΕΡΤ. Στη δική μου ώρα εγώ, ήθελα να καλύπτω ολόκληρα αυτοτελή κεφάλαια, τόσο από το χώρο του ελληνικού όσο και του ξένου τραγουδιού, μιας και τα δύο τα ήξερα εξ ίσου. Το πολύ όμορφο σήμα μου, παρμένο μέσα από ένα τούρκικο CD με τίτλο «Köprüler», το είχα φέρει από ένα ταξίδι μου στην Κωνσταντινούπολη.

    https://youtu.be/G0OXwcwNO64

    ΑπάντησηΔιαγραφή