Human Sexual Response - In A Roman Mood (Passport Records, 1981)

Είναι μεγάλη μας χαρά κάθε τόσο να παρουσιάζουμε ένα δίσκο που και εμείς μόλις έχουμε ακούσει - έχοντας πάρει μια γεύση από τον ήχο, ευθύς αμέσως να τον μοιραζόμαστε μέσα στον ενθουσιασμό μας, όπως κάποτε στην εφηβεία μας δεχόμασταν κάθε τι καινούργιο που μας ενθουσίαζε, με τον ίδιο τρόπο.
 Όμως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ένα δίσκο σαν τον "In A Roman Mood" των Human Sexual Response δεν τον προσέχεις με την πρώτη, εκτός εάν κολλήσεις στο εξώφυλλο (αυτή την ωραία φωτογραφία με το άλογο) και αυτό ακριβώς είναι που συνέβη αρχικά. Αυτό το εξώφυλλο μάς ώθησε να το ακούσουμε και στην πρώτη ευκαιρία να το αποκτήσουμε, κάτι που συνέβη εντελώς πρόσφατα. Και ήταν ακριβώς πάνω που λέγαμε ότι από άποψη μουσικής "τέλειωσαν όλα, τα ακούσαμε όλα". Λοιπόν, οι Human Sexual Response μάς έρχονται από την Βοστώνη των Η.Π.Α., από τις αρχές της δεκαετίας του 80 και το ξεκίνημα της αγαπημένης μας εδώ στο Prostitution Times μετά-πάνκ/new wave μουσικής. Η μουσική τους σε αυτό το δεύτερο και τελευταίο άλμπουμ "In A Roman Mood" είναι ένα ωραίο μείγμα πάθους και δημιουργικότητας, οργής και θυμού σε ένα σωρό τραγούδια που, πιστέψτε μας, όλα τους είναι έτοιμα να διεκδικήσουν μια θέση ανάμεσα στα αγαπημένα σας. Από πού να ξεκινήσει κανείς; Τα "A Question of Temperature", "12345678910",  "Blow Up", "Pound" ανήκουν σε αυτά που κυριολεκτικά σε κολλάνε στον τοίχο, ενώ τα "Andy Fell", "The House of Atreus" και "The Land of Glass Pinecones" απευθύνονται στην πιο ήρεμη πλευρά του εαυτού μας. Δηλαδή εν ολίγοις το "In A Roman Mood" είναι ένα υπεράνω-πάσης-υποψίας-καταπληκτικό και άκρως απολαυστικό άκουσμα. Αναμένουμε αντιδράσεις σας μέσω σχολίων.

Altered Images - Bite (Epic, 1983)

Μετά από ένα μικρό διάλειμμα επιστρέφουμε σε γνώριμες "Prostitution Times" αναρτήσεις, αρχίζοντας με τους Σκωτσέζους Altered Images. Πρόκειται για ένα βραχύβιο συγκρότημα της new wave μουσικής με σχετικά λίγες κυκλοφορίες στο ενεργητικό του οι οποίες προοδευτικά πήραν 'pop' κατεύθυνση με στόχο φυσικά την εμπορική επιτυχία. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως το εν λόγω σχήμα δεν είχε τη δική του μουσική υπογραφή. Το πρώτο άλμπουμ τους με τίτλο "Happy Birthday" το οποίο έχει ήδη παρουσιαστεί πολλάκις στην διεθνή μπλογκόσφαιρα ήταν ίσως το πιο επιτυχημένο, αφού η δημιουργία του συνοδεύτηκε από την γνωριμία τους με τους θρυλικούς Siouxsie & the Banshees. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο Steve Severin να κάνει την παραγωγή στο πρώτο άλμπουμ και οι Altered Images να κάνουν ζωντανές εμφανίσεις μαζί με τους Banshees.

Εμείς αποφασίσαμε να μοιραστούμε μαζί σας το τρίτο και τελευταίο τους άλμπουμ με τον 'επιθετικό' υπέρτιτλο "Bite" και με ένα εξώφυλλο που τραβάει την προσοχή αφού απεικονίζει την τραγουδίστρια του συγκροτήματος Clare Grogan ως μια αληθινή ντίβα (η οποία αφού ξεμπέρδεψε με τα της μουσικής ασχολήθηκε με την υποκριτική τέχνη, έπειτα με την τηλεόραση, αλλά και με τη συγγραφή παιδικών βιβλίων). Γνώμη μας είναι πως η αινιγματική φυσιογνωμία της Clare είναι η ταυτότητα του συγκροτήματος. Δηλαδή μια ατίθαση θηλυκιά φύση με τη χάρη της αλλά και με τις αλλαγές στη διάθεσή της - και με ένα μεγάλο ατού: την γλυκιά φωνή της Σειρήνας. Το άλμπουμ "Bite" δεν θεωρείται το καλύτερό τους, όμως είναι αντιπροσωπευτικό του ήχου τους, αλλά και της περιόδου κατά την οποία άκμασαν και στη συνέχεια παράκμασαν οι Altered Images-μαζί με άλλα ηχηρά ονόματα της ίδιας σκηνής. Εύκολα εντοπίζονται εδώ τα στοιχεία του λευκού funk αλλά και της ποιοτικής pop, όπως αυτή επανεμφανίστηκε στα 90s με συγκροτήματα όπως οι St. Etienne (τους οποίους σίγουρα είχαν επηρεάσει οι Altered Images συνθετικά και ιδίως φωνητικά). Δυστυχώς, οι τελευταίοι δεν έδωσαν περαιτέρω περιθώρια για επανένταξη στο ανεξάρτητο new wave στερέωμα απ' όπου ξεκίνησαν και στα πλαίσια του οποίου δημιούργησαν τα πρώτα τους τραγούδια, για τα οποία θα τους θυμόμαστε.

Όμως, όπως είπαμε πιο πάνω ο δίσκος αυτός είναι χαρακτηριστικός. Κυρίως για την ειλικρίνεια των τραγουδιών αλλά και για την αυθεντικότητα της μουσικής των Altered Images. Πράγματι, πέτυχαν να είναι αυθεντικοί στο βαθμό που μπόρεσαν προτού προλάβουν να γίνουν απόλυτα εμπορικοί. Απολαύστε τον πανέμορφο γλυκόπικρο new wave ύμνο "Don't talk to me about love" αλλά και το "Another lost look" μαζί με αρκετά ακόμη μαγευτικά τραγούδια. Ακούστε και νοσταλγήστε.

VA - We Do 'Em Our Way (MFP, 1980)

…Την αγάπη μας προς το κλασικό πανκ και όλα τα παρακλάδια του θα έχετε ήδη διαπιστώσει όσοι μας παρακολουθείτε, από παλιότερες αναρτήσεις μας.

Σήμερα λοιπόν παρουσιάζουμε μια ενδιαφέρουσα συλλογή ηλικίας ήδη 32 (!) ετών, με ένα άκρως εμπνευσμένο μάλιστα εξώφυλλο, στην οποία μεγάλα και μικρά συγκροτήματα της πρωτο-πανκ και new wave περιόδου δίνουν τις δικές τους ερμηνείες για μια σειρά κλασικών rock’n’roll, rock αλλά και soul τραγουδιών από τις δεκαετίες του ’50 και του ’60.

Τα περισσότερα απ’ αυτά τα κομμάτια είναι πασίγνωστα και δε χρειάζονται περισσότερες συστάσεις. Το ενδιαφέρον και αξιοσημείωτο της υπόθεσης είναι ο «φόρος τιμής» που αποτίουν αμέσως μετά το καταλάγιασμα της οργής της έκρηξης του πανκ, ονόματα όπως οι Sex Pistols, οι Stranglers κ.ά. σε τραγούδια και καλλιτέχνες που σίγουρα σημάδεψαν τα παιδικά και εφηβικά τους χρόνια, ανεξαρτήτως μουσικού είδους και εν γένει φιλοσοφίας για τη ζωή.

Στη διάθεση και την κρίση σας λοιπόν 12 τέτοιες διαφορετικές απόψεις μαζεμένες σ’ έναν δίσκο και δική σας η απόφαση για το αν θ’ αναζητήσετε στη συνέχεια κάποιες από τις πρωτότυπες εκτελέσεις για σύγκριση!

The Icicle Works - Same Title (Beggar's Banquet, 1984)

Οι Icicle Works είναι ένα από τα συγκροτήματα της δεκαετίας του 80 που θ' αναρωτιόταν κανείς για ποιό λόγο δεν έφθασαν ψηλά. Το πρώτο τους άλμπουμ που φιλοξενούμε σήμερα εδώ είναι ένα λαμπρό δείγμα post punk δυναμισμού με αρκετά ψήγματα νεο-ψυχεδελικής αισθητικής. Επιπλέον, η άψογη ενορχήστρωση και οι άρτιες συνθέσεις συνολικά συναινούν σε ένα πανέμορφο άλμπουμ κυρίως για τους λάτρεις της κιθαριστικής new wave και της post punk, αλλά και για όσους αγαπούν την καλή μουσική χωρίς ταμπέλες.

Οι Icicle Works, προερχόμενοι από το Liverpool, μια πόλη που ανέθρεψε και ανέδειξε σημαντικές μπάντες του είδους όπως τους Echo and the Bunnymen και τους The Teardrop Explodes, μπορούμε να πούμε πως δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους σε αυτό το ομότιτλο πρώτο άλμπουμ. Το έναυσμα γίνεται με ένα καταιγιστικό κομμάτι με τίτλο "Chop The Tree". Ακούγοντας αυτό φαίνεται πως υπάρχει κάτι καινούργιο σε αυτούς τους Icicle Works... κάτι δυναμικό που διαθέτει παράλληλα την ενεργητικότητα συγκροτημάτων όπως οι Chameleons μαζί με τη μελωδικότητα των U2. Καλή και η συνέχεια με το νεοψυχεδελικό new wave αριστούργημα "Love is a Wonderful Colour" και το "Reaping the Rich Harvest", όπου η φωνή του τραγουδιστή ηλεκτρίζει τον ακροατή σαν συγκρατημένη καταιγίδα και η κιθάρα μαζί με την rhythm section ανεβάζουν προοδευτικά τους τόνους μέχρι το "As the Dragonfly Flies". Ένας αυλός ανοίγει το σχεδόν παγανιστικό "Lovers' Day", του οποίου οι στίχοι αν και προπαγανδίζουν τον άκρατο ρομαντισμό του συγκροτήματος και της εποχής του (1984) και ίσως σήμερα να φαίνονται λίγο αστείοι ή και υπερβολικά επιτηδευμένοι, ανήκουν ωστόσο σε ένα από τα ομορφότερα τραγούδια του δίσκου, ένα ωραιότατο δείγμα progressive rock πρόσμειξης με new wave, ένα σχεδόν επικό αποτέλεσμα που θυμίζει στον ήχο ένα άλλο άγνωστο συγκρότημα, τους The Opposition. Συνέχεια, τα "In the Cauldron of Love", "Out of Season" και "A Factory In the Desert" δεν απογοητεύουν, όπως άλλοτε και το μεγάλο hit "Birds Fly (Whisper to a Scream)". Τέλος, το πανέμορφο αυτό άλμπουμ κλείνει με ένα παλιότερο κομμάτι τους, το "Nirvana" του 1982, άλλο ένα δείγμα ωραίας και δυναμικής μετα-πάνκ τελειότητας. Χωρίς να έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τα υπόλοιπα συγκροτήματα της εποχής, οι Icicle Works θα μπορούσαν να είναι πολύ ψηλότερα από την αφάνεια της ίσως πιο παρεξηγημένης αλλά και δημιουργικής δεκαετίας... Απολαύστε τους.

Fad Gadget - The Best Of (Mute, 2001)

Fad Gadget («μοδάτο αξεσουάρ» σε… ελεύθερη απόδοση) ήταν το ψευδώνυμο με το οποίο ο καλλιτέχνης Frank Tovey (1956-2002), πρωτοπόρος στο χώρο της ηλεκτρονικής μουσικής, επέλεξε να γίνει γνωστός στο ευρύ κοινό κατά το ξεκίνημα της καριέρας του.

Στη δουλειά του μπορούσε κανείς ν’ αναγνωρίσει εκτός από τα προφανή electropop/new wave στοιχεία –ήταν άλλωστε ο πρώτος καλλιτέχνης που υπέγραψε στην ιστορική Mute Records, εταιρεία που έκαναν γνωστή οι Yazoo και βέβαια οι Depeche Mode–, ψήγματα επίσης ενός πρώιμου industrial ήχου, ως αποτέλεσμα της συνεργασίας του με τους Einsturzende Neubauten κατά τα χρόνια της παραμονής του στη Γερμανία.

Δώδεκα άλμπουμ (4 ως Fad Gadget και 8 με το πραγματικό του όνομα) είναι ο δισκογραφικός απολογισμός του, μέσα απ’ τον οποίο παρουσιάζουμε σήμερα τη διπλή αυτή συλλογή, κυκλοφορίας 2001. Πέρα από τα προφανή «χιτ» όπως το διαχρονικό Ricky’s Hand το οποίο άνετα θα μπορούσε να είναι σημερινή κυκλοφορία, διαπιστώνει κανείς μια μεγάλη διάθεση για πειραματισμό και εξερεύνηση πλήθους ακουστικών πεδίων, από τα πιο minimal έως τα πιο κλασικά που παραπέμπουν ακόμα και σε jazz φόρμες – όπως για παράδειγμα το έξοχο «I Discover Love».

Ας αποτελέσει λοιπόν αυτό το ανέβασμα ένα έναυσμα για την ανακάλυψη ενός ιδιαίτερου αλλά οπωσδήποτε ποιοτικού μουσικού και περφόρμερ από ένα παρελθόν όχι και τόσο μακρινό όσο δείχνουν οι χρονολογίες!

Και εγένετο...divshare!!!

Φίλες και φίλοι, μετά τον ομοσπονδιακό θάνατο του megaupload, έπρεπε να βρούμε ένα άλλο uploader που να μας εξυπηρετεί. Αυτός που θεωρούμε από τους καλύτερους free είναι ο divshare. Ξεκινήσαμε από σήμερα να ανεβάζουμε ξανά το υλικό που με κόπο ψηφιοποιήσαμε. Ανεβάζουμε από τα νεότερα και προς τα πίσω ως το καλοκαίρι του 2010...

Υπομονή λοιπόν φίλες και φίλοι και ελπίζουμε πως ίσως δεν χρειαστεί (τόσο σύντομα) να ξανα-ανεβάσουμε όλο το υλικό - που παρεπιπτόντως θα είναι ακόμη περισσότερο.

VA - Η Ανεξάρτητη Rock Σκηνή Live Tape (Δικαίωμα Διάβασης, 1985)

Φίλες και φίλοι αυτή είναι η πρώτη μας ανάρτηση για το 2012 και ευχόμαστε σε όλους η νέα χρονιά να φέρει υγεία, υπομονή, αλλά και ωριμότητα στις δυσκολίες που ήδη ζούμε αλλά και τις νέες που θα έρθουν. Η αλήθεια είναι πως ζούμε πολύ παράξενους καιρούς. Φίλοι και εχθροί θα κριθούν, αλλά και εμείς οι ίδιοι κρινόμαστε από τις πράξεις μας. Δύσκολη η εμπιστοσύνη, δύσκολη η φιλία, δύσκολες οι σχέσεις... δύσκολη η επιβίωση!

Αλλά ας μην μακρηγορούμε με αυτά, θα τα βρούμε μπροστά μας και θα τα αξιολογήσουμε.

Ως πρώτη ανάρτηση λοιπόν επιλέξαμε μια κασετοσυλλογή της πάλαι ποτέ 'Δικαίωμα Διάβασης' -σημερινής DiDi Music- με τίτλο "Η Ανεξάρτητη Rock Σκηνή". Η εν λόγω συλλογή απαρτίζεται από ανεξάρτητα Ελληνικά συγκροτήματα της δεκαετίας του 1980 από ζωντανή εμφάνιση στο κλαμπ "Κύτταρο". Δυστυχώς η συγκεκριμένη αποτελεί και την μοναδική κυκλοφορία πολλών από τα συγκροτήματα που συμμετέχουν και δυστυχώς κυκλοφόρησε μόνο σε κασέτα και όχι σε βινύλιο, πράγμα που την έχει κάνει ακόμη πιο σπάνια και δυσεύρετη. Εμείς δεν έχουμε την συλλογή, αλλά την δανειστήκαμε από το blog "cassettes.wordpress.com" γνωστό ίσως και ως "The MacManus Sessions", ένα πολύ ωραίο blog με έμφαση στις κασετοσυλλογές μαζί με τις οποίες μεγαλώσαμε εμείς οι παλιότεροι. Θέλουμε να ανεβάζουμε πράγματα που τα έχουμε στην κατοχή μας όμως κάνουμε αυτή την "αναπαραγωγή-αναμετάδοση" της συγκεκριμένης κασέτας για δύο λόγους κυρίως: Πρώτον, γιατί πρόκειται για σπάνια κυκλοφορία και το blog του MacManus έχει πάρα πολύ καιρό να ενημερωθεί και ο σύνδεσμος για το κατέβασμα του αρχείου πλέον δεν λειτουργεί. Δεύτερον, η ποιότητα του ήχου της κασέτας ήταν κακή, επιπλέον ολόκληρη η κασέτα ήταν σε ένα αρχείο με αποτέλεσμα να μην ξέρεις τι ακούς από ένα σημείο και μετά. Οπότε εμείς δουλέψαμε ξανά τον ήχο και πιστεύουμε πως βελτιώσαμε κατά πολύ το αποτέλεσμα. Επίσης, υπενθυμίζουμε πως κάποια από τα συγκροτήματα είναι εντελώς άγνωστα, π.χ. οι Femmes Fatales, Migraine και Victims of Psycho Violence και αυτή η συλλογή ήταν η μοναδική τους κυκλοφορία. Περαιτέρω, τα υπόλοιπα συγκροτήματα που εμφανίζονται είναι οι Anti-Troppau Council (συγκρότημα του Γιάννη Ντρενογιάννη), οι Last Drive και Magic de Spell οι οποίοι δεν χρειάζονται συστάσεις, οι X-Mandarina Duck και οι Not 2 Without 3, συγκροτήματα που συμμετείχαν και στην άλλη συλλογή της 'Δικαίωμα Διάβασης' με τίτλο "Outsiders" (την οποία μπορείτε να βρείτε εδώ στο blog των Urban Aspirines).

Τέλος, να ευχαριστήσουμε τον MacManus ο οποίος παρείχε το αρχικό υλικό της κασέτας. Πιστεύουμε πως είναι πολύτιμο κειμήλιο της αληθινής ανεξάρτητης ελληνικής ροκ σκηνής. Όσοι πιστοί λοιπόν, προσέλθετε στο download! (Ανανέωση link 24/01/2012)